สัญญารักฟาโรห์

ตอนที่ 3 : บทที่3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ธ.ค. 54

                ทิลด้า เดี๋ยวสิ...รอพี่ด้วย

                ไบรอันร้องตะโกนบอกมาจากข้างหลัง ในขณะที่หญิงสาวเอาแต่จ้ำอ้าวเดินไปตามฟุตบาทริมถนนที่ยังคงมีรถราวิ่งกันขวักไขว่โดยไม่เหลียวหลังมองคนที่ต้องวิ่งตามสักนิด

                ทิลด้า อย่าทำแบบนนี้สิ

                ไบรอันวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ

                อย่ามายุ่งกับด้านะ!!!”

                หญิงสาวหันมาตวาดใส่แล้วเดินนำไปอีกจนถึงซอยเล็กๆ ร่างบางเลี้ยวเข้ามุมตึกแคบๆ ที่มันทั้งชื้น และมืดเดินต่อไปอย่างไม่รู้สึกหวาดกลัว

                กลับบ้านกันนะ

                ร่างสูงยังตามไม่เลิก ร่างบางก้าวเดินต่อไปโดยไม่สนใจคนที่ตามมาทางด้านหลัง ยิ่งเห็นท่าทีดึงดันของสาวร่างบางที่เดินนำหน้าแล้วยิ่งทำให้คนไล่ตามยิ่งอ่อนใจ บทจะดื้อก็ดื้อขึ้นมาเสียจนปราบพยศไม่อยู่ ร่างสูงเร่งฝีเท้าจนสามารตามทัน มือหนาคว้าแขนดึงให้หยุดจับไหล่มนหมุนให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา

                พี่ว่าเราต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะ ถ้าทิลด้ามัวแต่เดินหนีพี่แบบนี้ เราไม่มีทางคุยกันรู้เรื่องแน่

                ไม่ต้องคุยแล้ว จะมาเสียเวลาคุยกับคนโง่ทำไมกัน

                ทิลด้ามองหน้าไบรอันอย่างน้อยใจ พลางคิดว่าตัวเองโง่มากที่ไม่เคยรู้เรื่องของคนที่เธอไว้ใจมากที่สุด ดวงตาสีฟ้ากลมโตมองสบดวงตาสีน้ำตาลเข้มอ่อนโยนด้วยแววตาแข็งกระด้าง มือนุ่มแกะมือแข็งราวคีมคีบเหล็กออกจากแขนของเธอพลางหมุนตัวเดินหนีแต่มือหนาก็คว้าไว้อีกและดึงเข้ามากอด ร่างบางทักท้วง

                ปล่อยด้านะ

                มือนุ่มดันอกกว้างออกห่าง

                ฟังพี่นะ

                ลำแขนแกร่งกอดร่างบางแนบแน่นต่อต้านการทักท้วงจากฝ่ายตรงข้าม แม้จะถูกอ้อมแขนแกร่งกอดจนแน่นแต่ก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ยังพยายามดิ้นให้ตัวเองหลุดพ้นจากอ้อมกอดของไบรอัน

                พี่ขอโทษเรื่องที่พี่ไม่ได้บอกความจริงเกี่ยวกับพี่ เพราะพี่ไม่ต้องการให้เราไม่สบายใจและทำห่างเหินกับพี่ พี่ก็เลยไม่อยากจะบอก

                ไบรอันสารภาพผิดออกมา ซึ่งที่เขาสารภาพมานั้นมันช่างต่างจากความเป็นจริงที่ว่า ปิยนุชสั่งเขาไว้ว่าห้ามบอกเรื่องที่เขาไม่ใช่พี่ชายแท้ๆกับทิลด้าเด็ดขาดไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น และทำให้ทิลด้าเชื่อว่าเขาเป็นพี่ชายแท้ๆต่อไปเพราะเป็นวิธีที่ดีที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะตามมาในอนาคต

                ปัญหาที่ปิยนุชกลัวที่สุดคืออะไรนั้นเขารู้ดี แต่เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้ในเมื่อความรักมันชักใยให้เขาคิดลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าพี่ชายกับน้องสาว แต่เขาก็เลือกที่จะปฏิบัติต่อทิลด้าในแบบพี่ชาย แม้ว่ามันจะตรงกันข้ามกับความต้องการของหัวใจเขาก็ตาม

                จะมาขอโทษทำไมกัน พี่ไบรอันมีสิทธิที่จะบอกหรือไม่บอกก็ได้นี่คะ ด้ามันไม่สำคัญอยู่แล้ว

                ร่างบางยังคงดิ้นต่อไป อ้อมแขนแกร่งก็ยิ่งกอดแน่นกว่าเดิม

                ทิลด้า...

                ชายหนุ่มเรียกพลางดันร่างบางออกห่างเพียงเล็กน้อยเพื่อมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยฤทธิ์พยศอันแสนร้ายกาจ

                พี่รู้นะ ว่าเราน้อยใจ แต่พี่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดบัง

                ความจำเป็นอะไร ช่วยบอกหน่อยได้ไหมคะ

                ไม่ได้ พี่บอกไม่ได้”      

                เขาส่ายหน้าช้าๆ ทิลด้าน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างน้อยอกน้อยใจ มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะมาปิดบังกันอีก หรือเขาไม่ได้คิดว่าเธอคือน้องสาวเขาถึงได้ทำเหมือนเธอไม่สำคัญอะไรเลย ใบหน้าหวานงอง้ำ ปากอิ่มสีชมพูระเรื่อขบเม้มสนิทสบดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่จ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยนลึกซึ้ง

                เราต้องกลับไปคุยกันที่บ้าน

                ร่างบางสลัดแขนแกร่งออกจากเอวบาง ไม่ ด้ายังไม่กลับ

                ปากอิ่มแย้งทันที พาลให้อีกคนเกิดอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาทีละนิดแล้ว ต้องกลับ คนที่บ้านเป็นห่วงเรามากนะ รู้ไหม

                รู้คะ แต่ด้ายังไม่อยากกลับ เชิญพี่ไบรอันกลับไปคนเดียวเถอะ

                พูดจบร่างบางก็เดินหนีไปอีก ไบรอันถอนหายใจแรงๆพยายามจะไม่หงุดหงิดกับการดื้อรั้นของคนเป็นน้องแต่ก็ไม่สามารถห้ามได้

                ทิลด้า!!”

                ชายหนุ่มเรียกน้องสาวเสียงเข้ม แต่ร่างบางก็ไม่ได้สนใจเขาเลยเขาจึงต้องวิ่งตามไป ร่างบางเดินขึ้นตึกโทรมๆมีเพียงดวงไฟเล็กๆอยู่ตรงบันไดทางขึ้นเพื่อให้แสงสว่างแก่คนอาศัยภายในที่เดินไปมา ร่างสูงก็วิ่งตามขึ้นไปง่ายดายเพราะไม่มีรปภ.คอยเฝ้าหน้าตึก มือหนายื่นมาจับมือนุ่มที่กำลังล้วงเอากุญแจห้องในเสื้อโค้ทตัวหนาให้หยุดชะงัก พลางขอร้อง

                พี่ขอร้อง กลับบ้านเรากันเถอะ

                บอกแล้วไงคะว่าด้ายังไม่อยากกลับ พี่ไบรอันกลับไปเถอะคะ อย่ามายุ่งกับด้าเลย

                ไม่ได้ พี่กลับไม่ได้ ถ้าไม่มีเรากลับไปด้วย

                ด้าไม่กลับ ด้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าด้าจะพอใจแล้วด้าจะกลับไปเอง

                ทิลด้า นี่เรากลายเป็นคนไม่มีเหตุผลไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

                เมื่อไหร่ก็ได้ ที่ด้ารู้สึกว่าด้ามันไร้ค่า เป็นคนโง่เง่าในสายตาของคนในบ้าน พอใจหรือยังคะ

                ทิลด้าว่าประชด

                ทิลด้าพี่รู้ว่าเราต้องเสียสละเพื่อครอบครัวมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ทิลด้ากำลังทำอยู่ตอนนี้ มันทำลายได้หลายฝ่ายเลยนะ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายจอห์นหรือแม้แต่ฝ่ายของเรา และยังรวมไปถึงหุ้นส่วนบริษัทแทบทั้งหมด พี่อยากให้ทิลด้าไตร่ตรองใหม่อีกครั้ง อดทนอีกนิด ทำเพื่อพ่อของเราสิทิลด้า

                ไบรอันพยายามโน้มน้าวจิตใจน้อง แม้ว่าเขาจะรู้สึกเจ็บปวด ที่ต้องผลักไสให้ทิลด้าไปหาคนอื่น แต่มันเป็นหน้าที่ของเขา

                ร่างบางยืนมองใบหน้าพี่ชายที่แสนดีและเข้าใจเธอมาตลอดทุกเรื่องอย่างรู้สึกผิดหวัง เมื่อพี่ชายต้องการให้เธอทำเพื่อครอบครัวแต่ไม่ได้เห็นใจเธอเลย ยิ่งก่อให้เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจมากขึ้น

                อะไรๆก็ให้ทำเพื่อครอบครัวแล้วด้าล่ะคะ ด้าของถามสักคำมีใครเคยทำเพื่อด้าบ้างไหม?

                ปากอิ่มตะคอกถามเสียงดัง ก่อนจะสลัดมือหนาที่เกาะกุมมือเธอจนหลุด ไขกุญแจห้องเปิดและพาตัวเองเข้าไปด้านในก่อนจะปิดใสหน้าพี่ชายต่างสายเลือดแรงๆ

                โครม!”

                ร่างสูงมองตามการกระทำของทิลด้าอย่างหงุดหงิดไม่น้อยมือหนายกขึ้นมาหมายจะเคาะเรียกคนข้างให้เปิดออกมาคุยกัน แต่คำพูดเมื่อสักครู่ที่ทิลด้าได้พูดมาก็ดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง ร่างสูงจึงลดมือลงหมุนกายเดินกลับลงไปเงียบๆ

                               

                วันนี้เป็นวันแรกที่ทิลด้าเดินทางมาที่เซ็นทรัลปาร์กเพียงลำพังคนเดียวโดยไม่มีพี่ชายคอยเดินตามหลัง เธอพอรู้มาว่ามันถูกสร้างขึ้นในปี1859 ถึงปี 1870 จากการออกแบบของ-เฟรเดอริก ลอร์ โอมสเต็ด และคาลเวิร์ท เวาซ์ มันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่เธอแอบชื่นชมในฝีมือการออกแบบมานานเปรียบได้กับโอเอซิสสีเขียว ซึ่งรายล้อมไปด้วยตึกต่างๆ แต่มีบางสิ่งที่ทำให้ทิลด้าตื่นตามากกว่าตัวตึกสูงระฟ้า

                ว้าว....น้ำพุเบเธสดา ไม่น่าเชื่อเลย ว่าสวนสาธารณะที่นี่จะมีน้ำพุได้สวยขนาดนี้

                ทิลด้ามองอย่างตื่นตาตื่นใจ เธอเป็นลูกคุณหนูมานานไม่เคยได้เดินย่ำออกตะเวนท่องเที่ยวในเมืองคนเดียวอย่างนี้เลยสักครั้ง เธอจึงใช้เรื่องของไบรอันมาเป็นข้ออ้างเพื่อเที่ยวให้รอบเมืองนิวยอร์ก ร่างบางเดินออกจากถนนสาย59 มาเรียกแท็กซี่ให้จอดก่อนจะเปิดประตูรถยอบตัวเข้าไปนั่งแล้วปิดประตูรถแท็กซี่แล่นออกไปยังจุดหมายปลายทางทันที

 

                รถแท็กซี่จอดหน้าตึกเอ็มไพร์สเตทตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม้รู้เพราะมัวแต่มองภาพการใช้ชีวิตของคนในเมืองนิวยอร์กจนเพลิน  ร่างบางก้าวลงจากรถแท็กซี่กระชับกระเป๋าสะพายให้แน่นขึ้นและก้าวเท้าเข้าไปในตึกนั้นทันที

ลิฟต์หยุดตรงที่ชั้น86 ทิลด้าก้าวเดินออกไปยังจุดชมวิวที่สามารถมองไปได้รอบทิศทาง เธอเคยเห็นวิวสวยๆอย่างนี้ในภาพยนตร์อมตะเรื่อง An Affair to remember ของแครี แกรนท์ และเดบอราห์ เคอร์ แต่มันนานมาแล้ว แต่ยอมรับว่ามันสวยมากจริงๆสวยไม่แพ้ในฉากภาพยนตร์เลย

                ลมหนาวพัดพาเอาความหนาวเย็นมาปะทะผิวกาย มือนุ่มกระชับเสื้อโค้ทตัวหนาที่ทำขึ้นมาจากขนสัตว์ สีขาวให้กระชับตัวมากขึ้น ดวงตาสีฟ้ากลมโตมองวิวทิวทัศน์ข้างหน้าเพื่อปลดปล่อยอารมณ์เหงาหงอยในหัวใจพลันเสียงโทรศัพท์ของทิลด้าก็ดังขึ้นมา แต่พอได้เห็นเบอร์โทรเข้าที่ปรากฏหน้าจอแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย กดปิดเสียงและเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า ถึงแม้ว่ามันไม่มีเสียงแล้วก็จริงแต่มันสั่นจนหญิงสาวรู้สึกหงุดหงิด

                จอห์น! นี่คุณจะโทรมาทำไมนักหนานะ

                ปากอิ่มบ่นพลางกดรับสาย

                ทิลด้า นี่ผมเองนะ คุณอยู่ที่ไหน ผมรู้นะว่าคุณไม่ได้อยู่ที่ห้องและไม่ได้อยู่ที่บ้านด้วย

                เขากรอกเสียงถามมาอย่างร้อนรน ร่างบางถอนหายใจ

                ฉันอยู่ บนถนนสาย34 ที่ตึกเอ็มไพร์สเตท

                ทิลด้าบอกไปอย่างไม่เต็มใจนัก น้ำเสียงทางโน้นนิ่งไป สักพักก็มีเสียงถามกลับมาอีก

                คุณไปทำอะไรที่นั่นคนเดียว...

                ฉันแค่อยากมาพักผ่อน คุณไม่มีอะไรใช่ไหมฉันต้องการอยู่คนเดียว

                ทิลด้า รอผมนะ ผมจะไปหาคุณ

                ไม่ต้อง ฉันไม่ต้องการเพื่อน

                อย่าปฏิเสธผมเลยทิลด้า ผมจะไปหาคุณในอีกยี่สิบนาทีรอผมนะ

                แล้วก็ตัดสายทิ้ง ใบหน้าหวานบูดบึ้งยกหูโทรศัพท์ออกห่างพลางบ่น

                บ้าจริง! จะตามกันทำไมนักหนานะ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะตามกันอยู่ได้ น่าเบื่อ!”

                โทรศัพท์ถูกหย่อนลงในกระเป๋าอีกครั้ง แม้จะไม่ชอบให้คู่หมั้นหนุ่มมาอยู่ใกล้ๆแต่มันก็ยังอุ่นใจกว่าอยู่คนเดียวตั้งเยอะ

 

                ยี่สิบนาทีถัดมาจอห์นก็มาถึงอย่างที่บอกเอาไว้ ร่างสูงก้าวลงจากรถส่งรอยยิ้มหวานไปให้พลางเดินเข้ามากอดทิลด้าอย่างแสนดีใจ

                ทิลด้า คุณยังรอผม

                ทิลด้าดันเขาออกห่าง

                อย่าเข้าใจผิด ที่ฉันรอคุณไม่ใช่เพราะฉันต้องการคุณ แต่ฉันต้องการใครสักคนที่จะมาอยู่เป็นเพื่อนฉันต่างหาก

                ทิลด้าว่าประชดเขา

                ไม่เป็นไร แค่คุณให้ผมมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ ผมก็ดีใจแล้วจอห์นเอ่ยอย่างทำใจ คุณอยากไปที่ไหนครับ ผมจะพาคุณไปให้ทั่วนิยอร์กเลย

                ร่างสูงเอ่ยเอาใจทิลด้าเพื่อหวังจะให้หญิงสาวได้มองเห็นความดีในตัวของเขาบ้าง หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มอย่างสงสัย

                ทำไมคุณต้องมาทำดีกับฉันด้วยคะ ในเมื่อฉันขอถอนหมั้นกับคุณแล้ว

                ผมอยากทำอะไรเพื่อคุณบ้าง ส่วนเรื่องแต่งงานผมยกเลิกไปแล้ว แต่ผมก็ยังหวังนะว่างานแต่งงานของผมกับคุณจะเกิดขึ้น

                ชายหนุ่มเอ่ยอย่างคาดหวัง แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีผลีผลามเหมือนอย่างที่แสดงออกไปในร้านอาหารเมื่อคืน ท่าทีอันสุขุมเยือกเย็นของจอห์นทำให้ทิลด้าไม่รู้สึกอึดอัดมากนัก

                งั้นคุณก็ต้องรอไปอีกนานเลยล่ะคะ

                ไม่เป็นไร ผมรอได้เสมอ

                อืม...ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ฉันหิวแล้ว ช่วยพาฉันไปเติมพลังก่อนได้ไหมคะ

                ถ้าอย่างนั้นผมจะพาคุณไปภัตตาคารโลบโบทเฮาส์ดีไหมครับ ที่นั่นอาหารอร่อยมากเลยนะ

                ชายหนุ่มเสนอแนะ หญิงสาวหัวเราะ

                ฉันไปมาแล้วคะ เมื่อตอนกลางวันนี้เอง

                ไปใหม่ก็ได้นี่ครับ ตอนกลางคืนสวยมากเลยนะครับเขาคะยั้นคะยอ

                ก็ได้คะ

                ทิลด้าตกปากรับคำไปทันทีเพราะท้องมันหิวเสียจนไม่อยากจะมองหาที่อื่นให้มันเสียเวลาด้วยสิ!

 

                จอห์นเลือกเก้าอี้นั่งในมุมเงียบๆเพื่อให้ทิลด้าได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศแสนจะโรแมนติกได้อย่างเต็มที่หากแต่ร่างบางไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นสักนิดเดียว เธอสั่งอาหารมาสองสามอย่างและตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารเหล่านั้นจนไม่ได้สนใจอย่างอื่น จอห์นได้แต่แอบมองอยู่ห่างห่างอย่างคาดหวัง

                ถ้าเล่าให้คุณฟัง คุณต้องไม่เชื่อฉันแน่เลย

                ทิลด้าเริ่มต้นเอ่ยขึ้นมาเพื่อขจัดความเงียบเชียบบนโต๊ะอาหารมื้อแสนอร่อย

                อะไรครับ

                ฉันเกิดและโตที่นิวยอร์ก แต่ไม่เคยได้ย่ำเท้าเดินเที่ยวรอบนิวยอร์กเพียงลำพังคนเดียวสักที คุณจะเชื่อฉันไหมคะ

                เชื่อครับ เพราะว่าคุณอยู่ในบ้านทีมีกฎเกณฑ์มากมายจนบางครั้ง ผมยังคิดว่าคุณน่ะ ขอโทษนะครับที่ต้องพูดตรงๆ คุณน่ะเป็นยายทึ่ม ไม่รู้จักอะไรเลยด้วยซ้ำ

                ทิลด้าหัวเราะ

                ก็จริงของคุณนะ

                หญิงสาวตอบพลางตัดชิ้นเนื้อสเต็กคลุกกับมันบดในจานและเอาเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย พลางนึกบางอย่างขึ้นมาได้

                อื้อ...ฉันมีเรื่องจะถามคุณเยอะแยะเลยล่ะ

                ครับ

                ที่ลอนดอนมีอะไรน่าเที่ยวบ้างคะ ฉันยังไม่เคยไปพักที่นั่นนานๆเลยไม่รู้ที่เที่ยวที่น่าสนใจสักแห่งเดียว               หญิงสาวยิ้มแก้เก้อ

                ก็ถ้าจุดที่นักท่องเที่ยวสนใจใหญ่ๆ ก็น่าจะเป็นพระราชวังบัคกิ้งแฮม ไฮเดนปาร์ก เทาว์เวอร์ออฟลอ-นดอน ยังมีงานแสดงดอกไม้เซลซีอันนี้รับรองคุณต้องชอบแน่ถ้าได้ไป และก็อีกหลายๆที่ ที่ผมบอกคืนนี้ก็คงจะไม่หมด อยากไปไหม ผมจะพาคุณไป

                เขาหันมาเอ่ยชวน ทิลด้าส่ายหน้าเร็วๆ

                ไม่ได้คะฉันรับปากกับศาสตราจารย์มิลเลอร์เอาไว้แล้วว่าหลังจากเรียนจบฉันจะไปทำงานกับศาสตราจารย์ที่อียิปอีกครั้ง

                จอห์นมองความสดใสร่างเริงของอดีตคู่หมั้นอย่างแสนเสียดาย เขาน่าจะมองเห็นคุณค่าของมันก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงได้แต่งงาน อาจจะมีลูกเล็กๆสักคนแล้วก็ได้

                ผมชอบฟังเวลาที่คุณเล่า เวลาที่คุณพูดทำให้ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนที่คุณไว้ใจมากกว่าใครทั้งหมด แต่น่าเสียดาย...

                มือนุ่มชะงักเงยหน้าสบตาตาวงตาสีฟ้าของฝ่ายตรงข้าม

                อะไรหรือคะ

                น่าเสียดายที่ผมเคยพูดไม่ดีกับคุณไว้เยอะ

                ช่างมันเถอะ ฉันไม่จำให้มันรกสมองฉันหรอกคะ

                หญิงสาวบอกอย่างไม่คิดอะไร แต่คนสนทนาด้วยกำลังคิด

                ใช่สิ คุณจะคิดอะไร เพราะผมไม่ได้สำคัญอะไรกับคุณนี่จอห์นคิดในใจอย่างน้อยใจ และไม่พูดอะไรออกมาอีกหลังจากนั้น

                                ..........................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น