อ้อมกอดรักมาเฟียร้อน (ไม่มีรูปเล่ม)

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 2-3 จูบแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ต.ค. 60

          “เรื่องค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาลยายของฉันที่คุณช่วยจ่ายให้ ฉันจะรีบหามาคืนให้เร็วที่สุดคุณไม่ต้องห่วงว่าฉันจะเบี้ยวหรอกนะนันทิชาพูดขึ้นหลังจากเงียบอยู่นานโดยไม่ได้หันไปมองคนฟังแม้แต่น้อย

            ฉันมีเงินเก็บอยู่นิดหน่อยฉันจะเอามาคืนคุณก่อน

            ไม่จำเป็นหรอกคับฟ้าขัดเรียบๆ ราวกับไม่ใส่ใจ แต่คนฟังหันขวับกลับมามองหน้าคนพูดทันที พร้อมกับตวัดเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ

            ไม่ได้ ฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร!”

            ผมก็ไม่คิดว่าเป็นหนี้บุญคุณอะไรนี่

            แต่ฉันคิด!”

            แล้วคุณจะไปหาเงินที่ไหนมาใช้ผมล่ะ

            คือฉัน...ฉัน...นันทิชาพูดไม่ออก เพราะยังไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนหาเงินมาใช้คืนเขาให้ได้เร็วที่สุด

            อย่าบอกนะว่าคุณจะขายตัวเพื่อหาเงินมาคืนผมน่ะ

            นันทิชาหันขวับกลับมามองคนพูดทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น ตวัดเสียงใส่อย่างโกรธจัด ใบหน้านวลสวยแดงซ่านอย่างเห็นได้ชัด

            ปากเสีย!”

            เพี้ยะ!

            สิ้นคำพูดมือบางก็ตวัดฉับลงบนใบหน้าหล่อเหลาทันทีอย่างโกรธจัดกับคำพูดที่บ่งบอกการดูถูกตนเองของชายหนุ่มอย่างชัดเจน

            คับฟ้าสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเพราะไม่ทันจะได้ตั้งตัวว่าจะโดนอีกฝ่ายตบเข้าอย่างจังแบบนี้ เขายกมือขึ้นลูบไล้ไปตามใบหน้าด้านที่โดนตบเต็มแรงเบาๆ ตอนนี้อิทธิฤทธิ์ของฝ่ามือที่แม้จะบอบบางแต่ทว่าก็หนักเอาการทำให้ใบหน้าของเขาชาไปหมดทั้งแถบเลยทีเดียว

            คับฟ้าหันกลับมามองผู้ลงมืออย่างช้าๆ ดวงตาคมมีเปลวสีแดงลุกโชนขึ้นราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชติช่วงทำให้ผู้ลงมือรู้สึกหวาดกลัวได้ไม่น้อยเลย แต่หญิงสาวก็พยายามข่มความกลัวนั้นเอาไว้ เชิดหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างสะใจกับสิ่งที่ตนเพิ่งกระทำลงไปอย่างอุกอาจ

            คุณอยากดูถูกฉันก่อนทำไม คุณสมควรโดนแล้ว

            คับฟ้ากัดกรามเมื่อได้ยินอย่างนั้น คำพูดที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความสำนึกต่อความผิดของตนสักนิดจากหญิงสาว ทำให้ความโกรธวิ่งพล่านทั่วร่างแกร่งจนเกินระงับมันเอาไว้ได้อีกต่อไป มือเรียวใหญ่ตะครุบลงบนลำแขนนุ่มทั้งสอง ออกแรงกระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกกว้างอย่างแรง จนนันทิชาเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

            อ๊ะ!”

            เงินที่ผมจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ยายของคุณมันเล็กน้อยมาก...แต่การที่คุณตบหน้าผมมันมากเกินไป มากเกินกว่าเงินที่ผมเสียไปให้คุณวันนี้เสียอีก เห็นทีผมคงต้องคิดบัญชีกับคุณเสียแล้วคับฟ้ากัดฟันพูดอย่างคุกคาม ใบหน้าหล่อเหลาแทบติดกับใบหน้านวลสวย

            นี่คุณจะทำอะไรน่ะ! อย่าทำบ้าๆ นะ!” นันทิชาพูดระรัวด้วยความกลัวเมื่อเห็นหน้าขึ้งเครียดที่อยู่แทบชิดหน้าตนเอง หญิงสาวรู้สึกตัวเองกำลังหายใจไม่ทั่วท้อง

            คิดบัญชีกับคุณยังไงล่ะที่บังอาจมาตบหน้าผมพูดจบปากสีสดก็ฉกวูบลงบนปากนุ่มโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย บดขยี้ปากบอบบางตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

            นันทิชาตกใจแทบจะเป็นลมกับการจู่โจมของชายหนุ่มที่รวดเร็วปานสายฟ้าจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางนิ่งขึงไปด้วยความตกใจ ก่อนจะเริ่มขัดขืนเมื่ออาการตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ แต่แรงอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถขัดขืนแรงมหาศาลของชายหนุ่มได้

            คับฟ้าผลักร่างบางออกเมื่อจุมพิตลงทัณฑ์ปากนุ่มจนพอใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยกับความหวานซ่านลิ้นที่เพิ่งได้รับ ซึ่งเป็นความหวานที่เขาไม่เคยได้รับจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน

            อย่าโทษผมคุณสมควรโดนแบบนี้เอง!” คับฟ้าพูดห้วนๆ  มองร่างบางที่กระเถิบร่างเข้าไปติดประตูรถอีกฝั่งจนแทบจะจมหายเข้าไปในประตูรถถ้าเป็นไปได้ กัดกรามแน่นอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นเธอยกหลังมือบางขึ้นถูริมฝีปากตนเองแรงๆ ราวกับรังเกียจสัมผัสของเขาเต็มที่

            รังเกียจมากรึไง คับฟ้าถามห้วนๆ อย่างไม่สบอารมณ์

            นันทิชาไม่ตอบมือบางถูริมฝีปากตนเองแรงๆ จนเจ็บนั่นแหละจึงได้หยุดถู เบียดร่างเข้ากับประตูรถเพื่อให้อยู่ห่างจากร่างสูงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับกลัวว่าเขาจะกระโจนเข้าไปหาอีกครั้งอย่างนั้น ดวงตากลมโตมองเขาอย่างหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่ชายหนุ่มมองตามอย่างสมเพช

            ทันทีที่รถคันหรูวิ่งเข้าจอดบนลานจอดรถของโรงพยาบาลเอกชนที่ยายของตนรักษาพยาบาลอยู่ นันทิชาก็แทบจะถลาลงจากรถ แต่ไม่ทันจะได้ก้าวลงไปจากรถอย่างที่ใจต้องการ ข้อมือบางของเธอก็โดนรั้งเอาไว้ซะก่อนด้วยมือเรียวใหญ่ของชายหนุ่ม

            ปล่อย!” นันทิชาพยายามสลัดแต่มือบางก็ไม่ยอมหลุดออกจากมือเรียวใหญ่ของชายหนุ่มสักที

            ผมจะจ้างพยาบาลพิเศษให้คอยดูแลยายของคุณตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง คุณไม่ต้องห่วงนะ

            ไม่จำเป็น ฉันดูแลยายของฉันเองได้ ฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณของคุณไปมากกว่านี้ ปล่อยมือฉันได้แล้วนันทิชาสั่งเสียงเข้มตอนท้าย โดยที่คนฟังก็ยอมทำตามแต่โดยดีเช่นกัน

            นันทิชารีบลงจากรถทันทีที่ข้อมือบางเป็นอิสระ สาวเท้าเร็วๆ เข้าไปโรงพยาบาลโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองด้านหลังสักนิด

            ปล่อยเธอไปง่ายๆ แบบนั้นจะดีเหรอครับเจ้านาย ถ้าเกิดเธอเบี้ยว... คนขับรถไม่ทันจะได้พูดจบ หนุ่มหล่อผู้เป็นนายก็ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ซะก่อน ทำให้คนขับรถเงียบเสียงลงแทบจะทันที

            แกไม่ต้องออกความเห็น...ออกรถได้แล้ว

            คับฟ้ามองไปตามทางเข้าโรงพยาบาลที่ร่างบางเพิ่งผ่านเข้าไป มือเรียวใหญ่ค้นหาโทรศัพท์มือถือที่อยู่กระเป๋าด้านในเสื้อสูท แล้วกดโทร.หาคนสนิท

            ฉันมีเรื่องให้แกทำ...ช่วยเฝ้าดูนันทิชาด้วย แค่นั้นแหละคับฟ้าเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าเสื้อสูทตามเดิมหลังจากวางสายจากคนสนิทที่เปรียบเสมือนมือซ้ายของเขา ใบหน้าหล่อเหลายากเกินกว่าใครจะคาดเดาได้ว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังอยู่ในสภาพอารมณ์ใด นอกจากเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในอารมณ์ใด

ปล. คับฟ้า โหดน้อยสุดในบรรดาผู้ชายของไรต์นะ ซอฟต์สุด อิอิ ถ้าชอบแนวนี้สามารถกดโหลดตามลิงก์ด้านล่างได้เลยจ้ะ

อ้อมกอดรักมาเฟียร้อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น