รักร้อนซ่อนลึก

ตอนที่ 2 : เธอไม่ควรเสียใจ เพราะผู้ชายพันธุ์นั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

          ฐิติ มองร่างบางที่กำลังสะอึกสะอื้นจนตัวโยนซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหญิงสาวกำลังร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเสียใจมากมายแค่ไหน มือใหญ่ทั้งสองถูกกำแน่นเข้าอย่างไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงตัวต้นเหตุของความเสียใจของหญิงสาว ผู้ชายหน้าขาวแต่งตัวดีคนนั้นผ่านเข้ามาในสมองของชายหนุ่ม เขาเห็นผู้ชายคนนั้นอยู่กับผู้หญิงแสนสวยคนหนึ่งทั้งที่คบอยู่กับผู้หญิงที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตอนนี้ ซึ่งถ้าเทียบกันแล้วหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ไม่มีอะไรเทียบกับผู้หญิงคนนั้นได้เลย ลมหายใจถูกระบายออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาผละจากไป แล้วกลับมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของตนเองและผ้าขนหนูสีขรึมในมือ

            ปิ่นปักส่ายหน้าเบาๆ เมื่อเขาส่งเสื้อในมือให้กับเธอ

            ฐิติทรุดร่างลงนั่งข้างๆ เมื่อเห็นอย่างนั้น วางเสื้อเชิ้ตไว้ข้างๆ แล้วเริ่มใช้ผ้าขนหนูสีขรึมเช็ดไปตามผมยาวที่เปียกชื้นเพราะตากฝนของเธอ ขืนปล่อยเอาไว้แบบนี้มีหวังอีกฝ่ายไม่สบายแน่ๆ

            ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันเช็ดเองปิ่นปักบอกเสียงสั่นเมื่อเขาเริ่มเช็ดผมให้เธอ เงยหน้าขึ้นจ้องหน้าคมเมื่อเขายังคงเช็ดผมให้เธออยู่อย่างนั้น

            ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันเช็ดเองปิ่นปักบอกช้าๆ

            ฐิติใจสั่นพลิ้ว หัวใจเขาเหมือนถูกบีบเมื่อเห็นน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มแก้มเนียน ดวงตากลมโตแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เธอไม่ควรเสียใจ เธอไม่ควรร้องไห้คร่ำครวญให้กับผู้ชายพันธุ์นั้น เธอไม่ควรเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียวให้กับไอ้หมอนั่น!

            ฉันขอร้องวันนี้วันเดียว

            ฐิติจ้องปากระเรื่อที่ขยับขึ้นลงช้าๆ แล้วส่ายศีรษะไปมาเบาๆ เขาไม่อยากเห็นน้ำตาเธออีกแล้ว ชายหนุ่มบอกตัวเอง ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ร่างบางอีกนิด ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน แต่เขายิ่งเช็ดเท่าไหร่มันก็ยิ่งไหลพรั่งพรูออกมามากมายเท่านั้น

            อย่าปลอบเลย ปล่อยให้ฉันร้องเถอะนะ...ถ้าร้องจนพอใจแล้วฉันจะหยุดร้องเอง...ปิ่นปักบอกปนสะอื้น

            ฐิติจ้องปากระเรื่อนิ่งไปชั่วครู่ แล้วส่ายศีรษะเบาๆ เป็นการปฏิเสธคำขอนั้นของเธอ เขาโน้มหน้าคมเข้าไปใกล้หน้านวล เขาไม่อยากให้เธอเสียน้ำตาให้ผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว ผู้ชายไม่มีความซื่อสัตย์แบบนั้น

            ปิ่นปักจ้องหน้าคมที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อย่างไม่เข้าใจ ดวงตาของเธอเริ่มพร่าไปเมื่อหน้าคมยื่นเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น ก่อนจะนิ่งไปเมื่อแก้มเนียนที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาถูกจมูกโด่งขึ้นสันของเขากดจุมพิตหนักๆ

            ฐิ...ปิ่นปักเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงแผ่ว สับสนงงงวยกับการกระทำของเขา และไม่ทันได้ปฏิเสธเมื่อริมฝีปากสีสดกดลงกับปากระเรื่อของตนเอง เริ่มต้นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ซึ่งมันทำให้ปิ่นปักรู้สึกกลัวขึ้นมา มือทั้งสองถูกยกขึ้นดันไหล่หนาด้วยความกลัว แต่ก็เหมือนผลักแท่งหินหนักๆ เพราะร่างหนาไม่แม้แต่เขยื้อนสักนิดด้วยซ้ำ

            หญิงสาวครางฮือฮาในลำคอเป็นการประท้วง มือทั้งสองกำเสื้อของเขาแน่น ลมหายใจของเธอเริ่มขาดเป็นห้วงๆ เมื่อโดนรุกรานจุมพิตอย่างหนักหน่วงราวกับจะสูบวิญญาณของเขา นอกจากความกลัวอันเกิดจากประสบการณ์อันน้อยนิดแล้วมันยังมีความรู้สึกหนึ่งที่เกิดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร อาการต่อต้านเริ่มลดน้อยถอยลงไป ด้วยประสบการณ์ที่มีต่างกันทำให้เธอต้านทานคนที่มีประสบการณ์โชกโชนกว่าเช่นเขาได้ยาก มือทั้งสองที่กำเสื้อของชายหนุ่มแน่นก่อนหน้าเริ่มคลายออก แล้วตกลงข้างลำตัวในที่สุด ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกช้อนขึ้นอุ้มพาตรงขึ้นชั้นบน


#ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ #เรื่องสั้นวางขายแล้วจ้าา


0 ความคิดเห็น