รักร้อนซ่อนลึก

ตอนที่ 1 : ขอร้องแค่วันนี้วันเดียว...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

ตอนที่ 1

 

            เขาไม่รัก เขาไม่รัก เขาไม่รัก!! เสียงสมองซีกหนึ่งมันกรีดร้องย้ำเตือนให้เธอได้สำนึก เธอจะทำยังไงเขาก็ไม่มีทางรัก ถึงไม่อยากยอมรับ แต่มันคือความจริง น้ำตาไหลรินออกมา ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาราวกับกำลังหัวเราะเยาะเย้ยเธออยู่อย่างนั้น หญิงสาวทรุดร่างกับพื้นถนนในสวนสาธารณะอย่างไร้เรี่ยว ร่ำไห้เราวกับจะขาดใจ หัวใจเหมือนถูกบีบคั้น ประโยคก่อนหน้าที่มันยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอซ้ำไปซ้ำมา แม้จะผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้วก็ตาม

            คุณเป็นคนดีนะ...ที่ผ่านมา ผมคิดว่าผมรักคุณ...แต่ผมเพิ่งรู้ตัวว่า...ผมไม่เคยรักคุณเลย ตลอดมาผมคิดกับคุณแค่เพื่อนคนนึงเท่านั้น

            เริ่มต้นด้วยคำพูดสวยหรูแต่จบลงด้วยประโยคบาดหัวใจคนฟังอย่างคนเลือดเย็นของผู้ชายที่คบกันมาเกือบสองปี คนที่เธอพร่ำเพ้อมากมายว่าจะฝากชีวิตเอาไว้กับเขา ซึ่งทำให้ร่างกายเธอมันชาไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มด้วยความดีใจที่ได้พบหน้าอีกฝ่ายหลังจากไม่ได้พบเกือบหนึ่งเดือนเลือนหายไปจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว มีแววตาฉงนด้วยความสงสัย แต่ไม่ทันจะได้เอ่ยถาม คำพูดต่อมาก็หลุดมาจากปากสีเข้มนั่นอีกหน...

            เราจบกันแค่นี้เถอะ

            ความเจ็บปวดถูกแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตามากมายสลายไปอย่างรวดเร็วกับสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสายร่างบางที่ทรุดอยู่บนพื้นสะอื้นจนตัวโยน เพราะมัวแต่ก้มหน้าร้องไห้ จึงไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้มีใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาใกล้ และทรุดร่างลงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ พร้อมกับคลุมเสื้อหนังสีเข้มลงบนร่างบาง

            ปิ่นปัก เงยหน้าขึ้นมองเมื่อรู้สึกตัวว่ามีใครเอาเสื้อมาคลุมร่างให้ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองใครคนนั้น แล้วโผเข้ากอดร่างหนาเอาไว้แน่น สะอึกสะอื้นกับไหล่หนานานหลายนาที ก่อนที่ร่างบางจะถูกผลักออกเบาๆ แล้วถูกมือใหญ่รั้งให้ลุกขึ้นยืน

            เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา จ้องปากสีสดซึ่งกำลังขยับไปมา แล้วส่ายหน้าเบาๆ เปล่งเสียงสั่นๆ ตอบกลับออกไป

            ไม่ไหว

            ร่างบางถูกช้อนขึ้นอุ้มทันที ปิ่นปักไม่มีเรี่ยวแรงที่จะปฏิเสธ เมื่อชายหนุ่มอุ้มเธอตรงไปที่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของเขา ไม่ได้ขัดขืนเมื่อเขาวางร่างเธอลงบนเบาะอย่างเบามือ ในขณะที่เขาขึ้นคร่อมรถมอไซค์คันใหญ่ หลังจากสวมหมวกกันน็อกให้กับเธอเรียบร้อย แขนเรียวทั้งสองถูกชายหนุ่มรั้งไปกอดเอวหนาของเขา ก่อนที่รถบิ๊กไบค์จะเคลื่อนออกไปช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง

            ไม่กี่นาทีต่อมาปิ่นปักก็ถูกพามาที่บ้านไม้หลังเล็กของชายหนุ่ม

            ไม่เป็นไรหรอก ปิ่นเดินเข้าไปเองได้ ปิ่นปักรีบสั่นหน้าปฏิเสธเมื่อเขาทำท่าจะอุ้มเธออีกหน ก้าวลงจากบิ๊กไบค์แล้วสาวเท้าเข้าไปในบ้านหลังเล็ก โดยมีสายตาคมของชายหนุ่มมองตามไปด้วยความเป็นห่วง

            ปิ่นปักทรุดร่างลงนั่งบนโซฟาสีหม่นตัวหนึ่งซึ่งตั้งอยู่มุมหนึ่งของโถงไม่กว้างมากนัก เข่าทั้งสองถูกคู้เข้าหาตัว หน้านวลขาวซีดเพราะตากฝนถูกซบลงกับเข่า น้ำตาเอ่อขึ้นมาบนขอบตาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ กระดาษแผ่นหนึ่งถูกยื่นเข้ามาตรงหน้า

            เลิกร้องไห้เถอะ

            ฉันขอร้องวันนี้แค่วันเดียว

          แค่วันนี้วันเดียว...จริงๆหญิงสาวบอกโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยซ้ำ

#ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ #เรื่องสั้นวางขายแล้วจ้าา


0 ความคิดเห็น