อ้อมกอดรักมาเฟียร้อน (รีอัป)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 2-4 ต้องการอะไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 ต.ค. 60

          “ยายนันท์ วิรินันท์ถูกย้ายไปอยู่ห้องไหนคะนันทิชาถามพยาบาลหน้าหวอด เพราะเธอไม่รู้ว่ายายของเธอถูกพาไปอยู่ห้องไหนหลังจากออกจากห้องผ่าตัด

            รอสักครู่นะคะพยาบาลที่ประจำอยู่หน้าหวอดบอกยิ้มๆ ก่อนจะรีบค้นหารายชื่อจากคอมพิวเตอร์ตรงหน้าของตน

            เจอแล้วค่ะ ยายนันท์ วิรินันท์อยู่ที่ห้อง 404 ตึกชมพูค่ะ

            ขอบคุณนะคะนันทิชาหมุนร่างเตรียมจะหมุนร่างจากไป แต่ไม่ทันจะได้ก้าวเท้าไปไหน เสียงพยาบาลคนเดิมก็เรียกเธอเอาไว้ซะก่อน

            เดี๋ยวค่ะคุณ

            มีอะไรอีกคะนันทิชาหมุนร่างกลับมา ก่อนจะถามอย่างสงสัย

            คือยายของคุณงดเยี่ยมนะคะ คุณกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้เลยนะคะ

            ขอบคุณค่ะนันทิชาพูดเสียงเบา รู้สึกผิดหวังไม่น้อยที่ไม่ได้เข้าไปดูยายของตนอย่างที่ใจต้องการ

            พรุ่งนี้คุณหมอให้เยี่ยมได้ตอนสิบโมงเช้าค่ะพยาบาลบอกยิ้มๆ เมื่อเห็นหน้าสวยสลดลงด้วยความผิดหวัง

            ขอบคุณอีกครั้งนะคะนันทิชากล่าวเสียงเบาๆ พร้อมกับยิ้มตอบ ก่อนจะสาวเท้าจากไป

 

            นันทิชารีบค้นหาสมุดบัญชีธนาคารที่ถูกเก็บเอาไว้อย่างดีในห้องนอน หลังจากกลับมาจากโรงพยาบาล เมื่อเจอก็รีบเปิดดูข้างในแล้วต้องระบายลมหายใจออกมาหนักๆ เมื่อเห็นตัวเลขที่อยู่ในสมุดบัญชีเงินฝาก

            สองหมื่น

            นันทิชาพึมพำแล้วถอนหายใจยาวอย่างหนักใจ เงินสองหมื่นที่เธอมีไม่ใช่หนึ่งในสี่ส่วนของค่ารักษาพยาบาลของยายเธอด้วยซ้ำ

            หญิงสาววางสมุดบัญชีในมือลงอย่างหนักใจ เธอคงต้องออกไปหางานทำเสียแล้ว แล้วงานอะไรกันล่ะที่ทำให้ได้เงินมากและเร็วขนาดนั้น นันทิชาถอนหายใจออกมาหนักๆ เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะทำอย่างไรเพื่อให้ได้เงินไปคืนคับฟ้าให้เร็วที่สุด เธอไม่อยากเป็นหนี้ผู้ชายคนนั้น ไม่อยากให้เขามีบุญคุณอะไรกับเธอ เธอไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขา ไม่ว่าด้านใด เธอไม่อยากใกล้ชิดกับเขา หญิงสาวบอกตัวเอง เขาเป็นตัวอันตรายอย่างที่เขาแสดงให้เธอได้ประจักษ์แล้วไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา คิดถึงตรงนี้มือบางก็เผลอยกขึ้นลูบไล้ไปตามเรียวปากนุ่มของตนเอง ก่อนจะสะบัดมือบางออกแรงๆ เมื่อรู้สึกตัว พึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ที่เผลอไปนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่ชั่วโมง จูบแรกที่เธอเก็บเอาไว้มอบให้ผู้ชายที่ตนรักถูกช่วงชิงไปเสียแล้ว ให้กับชายหนุ่มที่เธอคิดว่าเกลียดเขายิ่งกว่าใครในโลกใบนี้...

            บ้า!’

           

            คุณคะ คุณ เดี๋ยวก่อนค่ะเสียงเรียกที่ดังขึ้นทางด้านหลังทำให้เท้าเรียวบางภายใต้ร้องเท้าส้นเตี้ยที่เจ้าตัวชอบสวมเป็นประจำเพราะสวมแล้วสบายเท้ามากกว่าส้นสูงที่สาวๆ ส่วนมากชอบสวมหยุดชะงักลง พร้อมกับหมุนร่างกลับไปมองทางต้นเสียง แล้วเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

            คะ คุณพยาบาลเรียกฉันไว้มีอะไรรึเปล่า

            คือยายของคุณ...

            ยะยายของฉัน...ยายของฉันเป็นอะไรคะนันทิชาถามอย่างรัวเร็ว หัวใจหล่นวูบลงไปที่ปลายเท้าอย่างหวาดหวั่น ในขณะที่คนฟังยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางของสาวสวย ก่อนจะรีบอธิบายเพื่อไม่ให้สาวสวยเข้าใจผิดไปมากกว่านั้น

            คุณยายคุณไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ แต่ดิฉันเพียงแต่จะบอกว่าคุณยายของคุณถูกย้ายไปอยู่ในห้องพิเศษ 304 ที่ตึกฟ้าแล้วค่ะ

            ห้องพิเศษเหรอคะ?นันทิชาถามกลับอย่างสงสัย

            ใช่ค่ะ มีคนบอกให้ทางเราย้ายคุณยายของคุณไปที่ห้องพิเศษที่ดีที่สุดของโรงพยาบาลของเราค่ะ

            ใครคะ?

            คุณไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายนะคะ มีคนจัดการให้เรียบร้อยแล้วพยาบาลคนเดิมไม่ตอบแต่พูดไปอีกเรื่องที่เธอคิดว่าสาวสวยกำลังกังวลอยู่ ในขณะที่คนฟังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย

            ใครคะ?

            เขาไม่ต้องการให้คุณรู้ค่ะ เพียงแต่ที่ดิฉันอยากบอกให้คุณรู้เอาไว้ว่าคุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องค่าใช้จ่ายเท่านั้นค่ะพยาบาลสาวบอกยิ้มๆ ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้นันทิชางุนงงอยู่ตรงนั้น ครุ่นคิดว่าใครกันเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการจัดการเรื่องยายของเธอ ก่อนที่ภาพหนุ่มหล่อร่างสูงสมาร์ตกว่าผู้ชายคนไหนจะวาบเข้ามาในหัว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อคิดได้อย่างนั้น เธอสาวเท้าตรงไปยังตึกที่พยาบาลบอกอย่างไม่สบอารมณ์ ในใจก็ครุ่นคิดว่าชายหนุ่มทำแบบนี้เพื่ออะไร...

        นันทิชาผลักประตูห้องพยาบาลเข้าไปหลังจากอ่านชื่อคนไข้ที่ถูกปิดบนประตูห้องเมื่อมาถึงห้องพิเศษ 304 ตามที่พยาบาลบอก ก่อนจะสาวเท้าเร็วๆ เข้าไปภายใน แล้วต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง เมื่อพบหญิงสาวคนหนึ่งในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดนั่งอยู่ข้างๆ เตียงคนไข้ นันทิชาเอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อสาวเท้าเข้าไปใกล้เตียงคนไข้ ในขณะที่คนฟังหันมามองทางเธอพร้อมกับเปิดรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ทันที

            เอ่อ...คุณ

            คุณเป็นหลานคุณยายใช่มั้ยคะ?พยาบาลสาวถาม

            เอ่อ...ค่ะ แล้วคุณเป็นพยาบาลของที่นี่เหรอคะนันทิชาถามในตอนท้ายด้วยความสงสัย

            ไม่ใช่ค่ะ ดิฉันเป็นพยาบาลพิเศษค่ะมีคนจ้างดิฉันให้มาเฝ้าคุณยายของคุณค่ะพยาบาลคนสวยตอบตามตรง ในขณะที่คนฟังขมวดคิ้ว พร้อมกับถามอย่างสงสัยออกไปทันที

            ใครคะ ยายของฉันไม่มีลูกหรือหลานที่ไหนอีกนอกจากฉันนะคะ

            อันนี้ดิฉันคงบอกไม่ได้หรอกค่ะ

            ทำไมจะบอกไม่ได้ล่ะ ในเมื่อคนที่คุณกำลังดูแลอยู่ตอนนี้คือยายของฉันน้ำเสียงของนันทิชาเริ่มห้วนด้วยความไม่พอใจเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นของอีกฝ่าย ตอนนี้หญิงสาวเริ่มจะเดาออกแล้วว่าใครเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้

            คือ...

            ถ้าคุณบอกไม่ได้คุณก็กลับไปเถอะค่ะ ฉันดูแลยายของฉันเองได้ไม่ต้องการพยาบาลพิเศษหรอกนันทิชาบอกห้วนๆ

            แต่...ดิฉันรับค่าจ้างมาแล้วนะคะ ให้ดิฉันได้ทำหน้าที่ของตัวเองเถอะนะคะพยาบาลสาวสวยพยายามอธิบายเสียงอ่อย

            ก็ช่างคุณสิ เพราะฉันไม่ได้เป็นคนจ่าย ไม่ใช่เจ้านายของคุณ ไปบอกคนที่จ้างคุณโน่น คุณกลับไปได้แล้วนันทิชาไล่อีกฝ่ายอย่างไม่รักษาหน้า

            แต่...

            คุณกลับไปเถอะ และช่วยกลับไปบอกคนที่จ้างคุณมาด้วยว่าไม่ต้องมาเจ้ากี้เจ้าการเรื่องของฉัน ยายของฉันฉันดูแลเองได้ นันทิชาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในขณะที่คนฟังรีบรับคำทันทีด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจมากไปกว่าที่เป็นอยู่

            เอ่อ...ค่ะ แต่คุณคะ...

            อะไรอีกนันทิชาชักเสียงใส่ ในขณะที่คนฟังยิ้มแหยๆ ก่อนจะรีบพูด

            คือยายของคุณฟื้นแล้วนะคะ เพียงแต่ตอนนี้ท่านหลับไปเพราะฤทธิ์ยาเท่านั้น ดิฉันแค่อยากบอกเท่านี้แหละค่ะ...เอ่อ...ขอตัวนะคะ

นันทิชาถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อร่างของพยาบาลสาวพ้นออกไปจากห้อง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าเหี่ยวย่นของผู้เป็นยายด้วยความสงสาร ก่อนจะคว้ามือที่เหี่ยวย่นตามวัยขึ้นมากุมเอาไว้

            ยายต้องอยู่กับน้ำหนึ่งนะคะ ยายต้องรีบๆ หายนะคะนันทิชาพึมพำเสียงแผ่ว มือบางกุมมือเหี่ยวย่นที่มีสายระโยงระยางเอาไว้กระชับ 

ปล. ชอบคับฟ้า กดโหลดจ้า ถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ ก็อ่านตัวอย่างไปก่อน ถ้าชอบกดโหลดจ้ะ

อ้อมกอดรักมาเฟียร้อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

12 ความคิดเห็น