อ้อมกอดรักมาเฟียร้อน (รีอัป)

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1-3 คู่แข่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ต.ค. 60

วันนี้เอาอะไรคะคุณหนึ่งนันทิชาถามอย่างคุ้นเคย

เหมือนเดิมครับผู้หมวดหนุ่มหล่อบอกเสียงนุ่ม

ไม่เบื่อรึไงคะ ทานแต่ของเดิมๆนันทิชาถามยิ้มๆ และรอยยิ้มนั้นของเธอ ทำให้คนฟังนิ่งมองรอยยิ้มหวานนั้นอย่างลืมตัว

มะไม่เบื่อครับ ผมชอบกฤษณพลพูดราวกับละเมอ จ้องมองหน้านวลเหมือนคนที่ตกอยู่ในห้วงของความฝัน

เหรอคะนันทิชาถามยิ้มๆ มือบางหยิบขนมน่าทานใส่ถุง ในขณะที่ผู้หมวดหนุ่มหล่อเพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอจ้องมองหน้านวลไม่วางตา ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ แก้เก้อ

ครับ ขนมของคุณอร่อยที่สุดแล้วครับกฤษณพลพูดอย่างจริงใจ

งั้นเลยเหรอคะ

ครับ

นี่ค่ะ ได้แล้วนันทิชายื่นถุงขนมให้ ในขณะที่ผู้หมวดหนุ่มหล่อต้องยื่นมือเข้าไปรับอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะยังอยากอยู่สนทนากับหญิงสาวไปเรื่อยๆ แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ ชายหนุ่มยื่นธนบัตรสีม่วงให้หญิงสาว พร้อมกับรีบบอกเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะทอนเงินให้

ไม่ต้องทอนหรอกครับ

            ไม่ได้ค่ะ ขนมทั้งหมดนั่นไม่ถึงสองร้อยด้วยซ้ำนะคะ เงินทอนตั้งสามร้อยกว่านันทิชาแย้งด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจเท่าใดนัก พร้อมกับยัดเงินทอนใส่มือของอีกฝ่าย

            ขอโทษครับ ผมไม่ได้จะดูถูกแต่...” กฤษณพลรีบพูดเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของอีกฝ่าย พร้อมกับตำหนิตนเองอยู่ในใจ

            ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ต้องขอโทษหรอก แต่อย่าทำอีกแล้วกันค่ะ ฉันไม่ชอบ ฉันแค่ต้องการขายของตามราคาก็เท่านั้น ฉันไม่อยากได้ติ๊บอะไรทั้งนั้นแหละนันทิชาพูดห้วนๆ ในขณะที่คนฟังหน้าเสียเมื่อได้ยินอย่างนั้น

            ครับกฤษณพลพูดเสียงอ่อย

            ผู้หมวดไปทำงานเถอะค่ะนันทิชาบอกเรียบๆ แต่บอกถึงความไม่พอใจเต็มเปี่ยม ในขณะที่คนฟังถอนหายใจออกมา พร้อมกับตำหนิตัวเองอยู่ในใจอีกครั้ง ก่อนจะหมุนร่างจากไปอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนักด้วยใบหน้าที่จืดเจื่อนอย่างเห็นได้ชัด

            นันทิชามองตามร่างสูงของผู้หมวดหนุ่มด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ชอบจริงๆ กับการกระทำของเขา ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวเท่านั้น ชายหนุ่มทุกคนที่มาซื้อขนมกับเธอ และก็รู้ว่าผู้ชายพวกนั้นไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้อขนมกับเธอหรอก คนเหล่านั้นก็แค่อยากหาเรื่องมาคุยและก็มองเธอเป็นอาหารตาเท่านั้น ไม่ใช่เธอหลงตัวเอง แต่ก็พอรู้ตัวว่าเป็นคนสวย แถมรูปร่างอวบอิ่ม โดยเฉพาะหน้าอกค่อนข้างใหญ่ที่ผงาดดันเสื้อผ้าออกมาจนเห็นเป็นรูปร่างได้ชัดเจน ซึ่งเธอไม่ชอบใจนักกับสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนปรารถนาอยากมี แต่ไม่ใช่กับเธอ เธอรู้สึกไม่พอใจทุกครั้งที่ผู้ชายพวกนั้นจ้องมองทรวงอกของตนเองอย่างหยาบคายแล้วสุดท้ายพอเธอส่งขนมให้ ผู้ชายพวกนั้นก็จะส่งธนบัตรที่มีค่ามากกว่าค่าขนมทั้งหมดด้วยซ้ำ แล้วก็บอกกับเธอว่าไม่ต้องทอน พร้อมกับมองเธอด้วยแววตาวาบวับหื่นกระหาย ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเงินทอนที่พวกนั้นปฏิเสธคือค่าตัวของเธอหรือเปล่า เพียงแค่นั้นก็ทำให้เธอรู้สึกโกรธทุกครั้งไป ไม่เว้นแม้แต่ผู้หมวดหนุ่มหล่อที่เพิ่งจากไป ความสุภาพของอีกฝ่ายทำให้เธอไม่ลำบากใจที่จะสนทนากับเขา แต่เขาก็ทำสิ่งที่เธอไม่ชอบใจจนได้

            นันทิชาถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย นี่คือเหตุผลที่เธอไม่อยากสวย ไม่อยากหุ่นดี ไม่อยากน่ามอง เธอเกลียดสายตาผู้ชายพวกนั้นที่มองมายังเธอราวกับว่าเธอเป็นอาหารอันโอชะที่น่าลิ้มลอง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเพราะความสวยของเธอทำให้เธอมีเงินจุนเจือครอบครัวที่มีเพียงผู้เป็นยายที่แก่ชราลงตามกาลเวลาเท่านั้นที่เป็นญาติเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่

            นันทิชาถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนที่ภาพของหนุ่มหล่อคนหนึ่งจะลอยเข้ามาในความคิดคำนึง สาวสวยกระแทกลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงสายตาของเขา เขาต่างจากผู้ชายทุกคน ความนิ่งของเขาทำให้เธออดหวั่นไหวไม่ได้ และรู้สึกกลัวอย่างประหลาด เธอรับมือกับผู้ชายทุกคนได้ แต่กับผู้ชายคนนั้น...เขากลับทำให้เธอกลัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่...นันทิชาสลัดศีรษะตนเองเบาๆ พยายามปัดความหวาดหวั่นนั้นทิ้งไป แล้วหันไปจัดขนมในถาดตรงหน้าตนเองอีกครั้งโดยที่ใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเลยแม้แต่น้อย

 

            นันทิชากำลังเก็บร้านที่เป็นเพียงแค่เพิงเล็กๆ ที่ตั้งอยู่หน้าบ้านหลังเล็กของเธอนั่นเอง ทั้งนี้เพื่อง่ายต่อการดูแลยายของเธอที่สุขภาพไม่ค่อยดีนัก ทำให้เธอต้องคอยเทียวไปเทียวมาเพื่อดูแลท่าน และนี่คือเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอไม่สามารถทำงานประจำได้ทั้งที่ตนเองก็เพิ่งเรียนจบปริญญาตรีทางด้านบัญชีมาได้เกือบสองเดือนแล้วก็ตาม เพราะเธอทิ้งยายแก่ชราและสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงให้อยู่บ้านคนเดียวไม่ได้นั่นเอง

            นันทิชายกถาดที่มีขนมเหลือไม่กี่ชิ้นขึ้นมาถือเอาไว้ เตรียมจะเดินเข้าไปในบ้าน แต่ไม่ทันจะได้ก้าวไปไหน ถาดในมือของเธอก็โดนแย่งไปซะก่อน หญิงสาวหันไปมองอย่างตกใจ และไม่พอใจเมื่อเห็นหน้าหล่อเหลาของคนที่แย่งถาดขนมของเธอไปอย่างชัดเจน หญิงสาวจ้องมองหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาไม่พอใจอย่างไม่คิดปิดบัง

            เอ๊ะ นี่คุณ เอาถาดขนมของฉันคืนมานะ!” นันทิชาแหวอย่างไม่พอใจ ดวงตากลมโตวาววับอย่างเอาเรื่องขึ้นทันที

            ผมมาซื้อขนมคับฟ้าบอกจุดประสงค์ของตนเองเรียบๆ พร้อมกับจ้องหน้านวลสวยอย่างไม่วางตาเหมือนเช่นทุกครั้ง ด้วยแววตาที่ทำให้นันทิชานึกกลัวทุกครั้งที่ได้เห็น

            ฉันไม่ขายนันทิชาบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ก็บ่งบอกถึงความจริงจังในคำพูดไม่น้อย พร้อมกับพยายามแย่งถาดขนมในมือเขากลับคืนมา แต่อีกฝ่ายก็เบี่ยงหนีไปอีกทางทันทีเช่นกัน

            เอ๊ะ เอาคืนมานะ!” มาถึงตอนนี้หญิงสาวเสียงแข็งขึ้นมาทันที

            ขายให้ผมก่อนสิคับฟ้าบอกเรียบๆ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย คนฟังหน้าแดง เมื่อได้ยินคำพูดค่อนข้างกำกวมของอีกฝ่าย คำพูดที่ชวนให้เข้าใจผิด และนันทิชาก็คิดว่าเขาจงใจให้เป็นอย่างนั้นด้วย

            ไม่!” นันทิชาตะโกนใส่หน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ ยื้อยุดถาดใส่ขนมกับหนุ่มหล่ออย่างฉุนเฉียว

            ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

            ไม่คับฟ้าปฏิเสธ ในขณะที่คนฟังหน้าแดงก่ำไปหมดแล้วเพราะความโกรธ แต่ก็พยายามกดมันเอาไว้เต็มที่

            ขายให้ผมก่อนสิทีหมอนั่นเมื่อเช้าคุณยังขายให้เลย

            ฉันไม่ขาย!”

            ทำไม

            ฉันเลิกขายแล้วไม่เห็นรึไงนันทิชาระงับอารมณ์แล้วพูดอย่างใจเย็นเต็มที่ แต่แทบจะร้องกรี๊ดออกมาเมื่อได้ยินคำพูดต่อมาของชายหนุ่ม

            ไม่เห็น

            นันทิชามองหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรออกมาเสียงบุคคลที่สามก็ดังขัดขึ้นซะก่อน

            คุณน้ำหนึ่งครับ มีอะไรกันรึเปล่าครับ

            คับฟ้าเบือนหน้าไปมองทางต้นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก และรู้สึกไม่สบอารมณ์หนักเข้าไปอีก เมื่อเห็นชายหนุ่มที่สวมชุดนายตำรวจเต็มยศ ซึ่งเขาจำได้ดีว่าเป็นคนๆ เดียวกันกับคนเมื่อเช้า กรามแกร่งบดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว จ้องมองผู้มาใหม่ด้วยดวงตาเป็นอริอย่างชัดเจน จนคนถูกมองรู้สึกได้และมีความรู้สึกเช่นเดียวกันขึ้นมาได้ไม่ยาก คือต่างไม่ชอบหน้ากันตั้งแต่แรกเห็นก็ว่าได้

            นันทิชาปล่อยมือออกจากถาดขนมที่ยื้อแย่งกันกับหนุ่มหล่ออยู่นาน พร้อมกับหันไปมองผู้มาใหม่แล้วยิ้มบางๆ

            ไม่มีอะไรหรอกค่ะ

            ไม่มีอะไร แล้วทำไมต้อง...”

            ก็น้ำหนึ่งบอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร ผู้หมวดนันทิชาหันมามองหน้าหล่อเหลาของคนพูดทันทีเมื่อได้ยินคำพูดสนิทสนมของอีกฝ่าย

            กฤษณพลจ้องหน้าหล่อเหลาของคนพูดเขม็ง รู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาตะหงิดๆ ที่อีกฝ่ายเรียกหญิงสาวที่ตนเองแอบหมายปองอย่างสนิมสนมแบบนั้น

            แน่ใจนะครับคุณน้ำหนึ่งว่าไม่มีอะไรกฤษณพลถามหญิงสาวเพื่อความแน่ใจ ในขณะที่หนุ่มหล่ออีกคนหน้าบึ้งขึ้นทันทีด้วยความไม่พอใจ

            ผู้หมวดไม่ได้ยินที่ผมบอกรึไง บอกว่าไม่มีอะไรๆ ไงคับฟ้าพูดห้วนๆ มองหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

            นันทิชามองหนุ่มหล่อทั้งสองคนที่ทำท่าจะเข้าห้ำหั่นกันเต็มที่ ก่อนจะรีบเข้าไปยืนขวางระหว่างหนุ่มหล่อทั้งสอง แล้วออกปากไล่คับฟ้าอย่างไม่เกรงกลัว

            คุณกลับไปได้แล้วอย่ามาทำตัวเหมือนอันธพาลแถวนี้

            คับฟ้าละสายตาที่จากชายหนุ่มอีกคนลงมาสบตากลมโตของหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ตอนนี้ชักเย็นไม่ไหวเสียแล้ว เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าปกป้องหมอนั่นราวกับกลัวว่าเขาจะกระโจนเข้าไปทำร้ายมันอย่างนั้น หนุ่มหล่อกัดกรามแน่น อยากกระชากร่างบางเข้าจูบให้ขาดใจตายนักกับท่าทางกางปีกปกป้องชายหนุ่มอีกคนของหญิงสาว

            แล้วหมอนี่ล่ะทำไมไม่ไล่มันกลับบ้างคับฟ้าถามเสียงเย็น ดวงตาคมแข็งกร้าวตวัดไปที่คู่กรณีทันทีอย่างไม่สบอารมณ์ขณะพูด ก่อนจะเบือนสายตามาจ้องหน้าสวยอีกครั้งอย่างคาดคั้น

            คุณกลับไปได้แล้วนันทิชาไม่สนใจแววตาแบบนั้นทั้งที่ในใจอดที่จะหวาดกลัวไม่ได้ แต่เมื่อมีบุคคลที่สามทำให้ความหวาดกลัวนั้นลดลงไปได้ เธอข่มความกลัวนั้นเอาไว้แล้วออกปากไล่อีกครั้ง โดยไม่คิดจะตอบคำถามของเขา พร้อมกับเข้าไปแย่งถาดขนมในมือเรียวใหญ่ของอีกฝ่ายมาถือไว้ได้สำเร็จ แล้วหยิบขนมที่เหลืออยู่สองถุงส่งให้เขา ก่อนจะเดินเร็วๆ เข้าไปในบ้าน โดยที่คับฟ้าไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกมา หนุ่มหล่อก้มมองขนมสีทองในมือ ก่อนจะมองตามร่างระหงไปจนร่างนั้นลับหายไปจากสายตา

            คุณกลับไปได้แล้ว ไม่ได้ยินที่คุณน้ำหนึ่งบอกรึไงกฤษณพลได้ทีออกปากไล่อีกฝ่ายเมื่อคล้อยหลังของหญิงสาว ในขณะที่คนฟังเบือนหน้ากลับมาจ้องมองคนพูดด้วยดวงตาแข็งกร้าวบ่งบอกถึงความเป็นอริชัดเจน แล้วหมุนร่างจากไปโดยไม่พูดไม่จา กฤษณพลมองตามร่างสูงไม่แพ้กันในชุดสูทเต็มยศด้วยดวงตาไม่ชอบใจนัก รู้สึกไม่ถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น โดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่ายที่มองไปยังหญิงสาวที่ตนแอบหมายปอง ยิ่งทำให้กฤษณพลรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าอีกฝ่ายมากขึ้น ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าหมอนั่นรู้สึกยังไงกับนันทิชา ผู้หมวดหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เมื่อรู้ว่ามีคู่แข่งที่น่ากลัวเพิ่มเข้ามาอีกคน ก่อนจะหมุนร่างจากไปด้วยอารมณ์ไม่สู้ดีนัก

            ออกรถคับฟ้าบอกลูกน้องเรียบๆ เมื่อเห็นร่างสูงของผู้หมวดหนุ่มลับไปจากสายตา ดวงตาคมมองขนมสีทองในมือแล้วยิ้มบางๆ โดยมีสายตาลูกน้องคนสนิทมองตามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เพราะร้อยวันพันปีแล้วรอยยิ้มของเจ้านายหนุ่มหล่อเป็นสิ่งหายากที่สุดก็ว่าได้

 ปล. ชอบแนวมาเฟียเท่ๆ จัดไปอย่าให้เสีย คับฟ้าจะมาขโมยของคุณอิอิ อีบุ๊กวางแล้ว อาจจะแพงไปหน่อยแต่หนาแน่นอนจ้า ***ไม่มีตีพิมพ์ ฉะนั้นไม่โหลดจะเสียใจเด้อ


อ้อมกอดรักมาเฟียร้อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

12 ความคิดเห็น