อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 2 คอสต้ามายา เกาะนี้มีรัก 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

  

sds

 

“ถ้าวิ่งหลบกระสุนด้วยกันอีกสักสองรอบ เดี๋ยวกลับขึ้นฝั่งได้แล้วเราไปหัดยิงปืนกัน”

โหย... พู่กันโอดครวญกับตัวเอง

ตั้งแต่เกิดมามีผู้ชายมาก้อร่อก้อติกอยู่นับไม่ถ้วน แต่เพิ่งมีคนนี้แหละที่ชวนเธอเดตด้วยการยิงปืน!

คิดเองเออเองแล้ว พู่กันก็ต้องกัดริมฝีปากล่างเอาไว้แน่น เดินตามแรงรั้งของเขาลงไปในทะเลสีครามใสแจ๋ว ยอมให้เขาช้อนอุ้มขึ้นสปีดโบ้ทอย่างไม่เกี่ยงงอน

บางครั้งเธอก็ต้องสลัดความคิดเลื่อนเปื้อนออกไป จำได้ว่าไม่ถึงชั่วโมงก่อนหน้าที่จะถูกยิงยังมองเขาเป็นโจรลักพาตัวอยู่เลย หรือการถูกยิงแค่ถากๆ จะเปลี่ยนความรู้สึกให้ไพล่คิดไปว่าเขากำลังชวนออกเดต

คอสต้ามายาเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของประเทศเม็กซิโก กลายเป็นที่รู้จักเพราะเป็นจุดจอดของเรือสำราญที่ล่องในแถบทะเลแคริบเบียน

แน่นอนว่าวิลล่าหรูที่สร้างขึ้นมาเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวต้องไปกระจุกตัวกันอยู่ละแวกท่าเรือ ซึ่งตอนนี้มีรอยัล แอตแลนติกที่ไม่ต่างจากตึกขนาดใหญ่ลอยอยู่บนทะเล

แลคจึงต้องเลือกวิลล่าที่อยู่ใกล้ท่าเทียบเรือมากที่สุด เขาต้องหลบสายตาของตำรวจทุกสังกัด และพวกซิคาริโอที่ยังหาเหตุไม่ได้ว่าหมายเอาชีวิตเขา หรือเธอ

ขณะที่กำลังใช้สมองวางแผนเอาตัวรอด สองมือก็บังคับพวงมาลัย เร่งความเร็วออกมาจากฝั่ง ส่วนสายตาก็ลอบมองคนที่นั่งนิ่ง ชอบกัดริมฝีปาก แก้มยังเป็นสีระเรื่ออีกด้วย

“ฮึ่ม...คิดอะไร”

เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงกระแอมนั้นดังขึ้นสองสามครั้ง ถึงจะตามมาด้วยคำถามที่ทำให้ส่ายหน้าช้าๆ “เปล่า”

“อื้อ...แปลว่ามีเรื่องคิดในใจ”

“อ้าว พูดไม่รู้เรื่อง บอกว่าเปล่าคิด” พู่กันถอนหายใจใหญ่ เมื่อสายตาสู่รู้นั้นบ่งบอกว่าคำตอบของเธอไร้ซึ่งมูลความจริง

“ก็คิดว่า... คนดีประเภทไหนกันนะ ที่ลักพาตัวฉันมาแบบนี้ แล้วนี่จะพาฉันไปไหน”

หัวคิ้วได้รูปที่ขมวดมุ่นเข้าหากัน น่าขบขันไม่ต่างจากหน้ายุ่งๆ ของเธอ แลคเลือกที่จะไม่ตอบ แต่โคลงศีรษะเป็นเชิงเรียกเธอให้เดินเข้ามาหา

“มานี่มา เดี๋ยวสอนขับสปีดโบ้ทให้”

ว่าแล้วก็กางแขนข้างหนึ่งออก ซึ่งทำให้คนมองรู้ได้ทันทีว่าต้องเข้าไปยืนอยู่ในอ้อมกอดของเขา “มาเร็ว มันเป็นส่วนหนึ่งในแผนเอาตัวรอดของเรานะ คุณต้องช่วยผม”

sds

​โอ!

เพราะเธอเห็นแก่ความอยู่รอดปลอดภัยของตัวเองโดยแท้ ถึงได้ยอมเดินเข้าไปยืนซ้อนข้างหน้าผู้ชายยิ้มแต้ เชิญชวนขั้นสูงสุด พอเขาวางมือลงบนพวงมาลัยทั้งสองข้างก็เหมือนกับว่ากอดเธอกลายๆ

แลคลดความสูงของตัวเองลง ด้วยการยืนกางขากว้าง ก้มหน้าลงอีกนิดก็ได้เกยคางอยู่กับบ่าบอบบาง “ขับรถเป็นใช่ไหม”

อย่าว่าแต่จะหันไปสบตาคู่คมเลย แค่จะพูดประโยคยาวๆ ยังกลัวว่าจะควบคุมโทนเสียงให้ปกติไม่ได้ พู่กันจึงครางรับเท่านั้น “อื้อ...”

“เห็นโรงแรมข้างหน้าไหม เราจะเข้าไปทำแผลก่อน ปล่อยไว้นานจะอักเสบ ติดเชื้อเอา”

แม้จะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน แต่แลคก็ไม่อยากยกขึ้นมาพูดในตอนนี้ มันรังแต่จะทำให้เธอเสียกำลังใจเปล่าๆ ว่ากันไปทีละเรื่องดีกว่า เมื่อคิดได้ดังนั้นแลคจึงเริ่มสอนคนในอ้อมกอด

“มันก็คล้ายๆ กับขับรถยนต์นะ แต่ตอนหัดใหม่ตาต้องมองหัวเรือ มุ่งหัวเรือไปยังจุดหมายเท่านั้น อย่าเล่นพวงมาลัยเพราะมันไวต่อทิศทางมากกว่าการขับรถบนถนน ความเร็วก็เอาเท่าเดิม ต้องระวังให้มากเป็นสองเท่า อย่าลืมว่ากำลังขับรถมือเดียวนะจ๊ะ”

ว่าแล้วก็เอียงหน้าเข้าหาเธอ จะหาว่าฉวยโอกาสก็คงต้องยอมรับโดยดี ที่อดใจไม่ดึงเธอมาหอมครั้งแล้ว ครั้งเล่าก็ทรมานกันเกินไปแล้ว รอแค่เธอเอียงแก้มมาแค่คืบเท่านั้น

“ค่ะ อุ๊ย...” พู่กันกล้าสาบานว่าที่อุทานไม่ได้ตกใจเลย มันหลุดปากตามสัญชาตญาณที่ถูกหอมแก้มฟอดใหญ่

“หอมจัง”

มีหรือที่จะไม่เห็นว่าเธอยิ้ม แลคจึงกดจมูกลงบนบ่าพลางเลื่อนมือทั้งสองข้างออกจากพวงมาลัยมาแตะเข้าที่เอวคอดกิ่ว

มันก็น่าแปลกที่เธอไม่นึกหวงเนื้อหวงตัวกับเขา!

ตอนนี้พู่กันไม่มีทางล่วงรู้เลยว่า แลคกำลังสรรหาคำพูดรื่นหูให้เธอยอมถอดเสื้อยืดที่คลุกไปด้วยดินและเลือด หนำซ้ำยังขาดวิ่น กับกางเกงผ้ายืดออก แล้วเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าเขากำลังจัดการกับเสื้อผ้าทุกชิ้นบนร่างกาย จนเหลือเพียงแค่ชั้นในตัวเดียว

แลคไม่รู้ว่าพวกมันแฮกสัญญาณของวอร์รูมด้วยวิธีใด แต่เขาต้องกำจัดของใช้ทุกอย่าง ตัดทุกร่องรอยที่จะทำให้พวกมันสืบสาวมาถึงตัว

เครื่องมือนำทางถูกปลดออกจากข้อมือแล้วยัดลงในกระเป๋าเสื้อเกราะ สวาทหนุ่มโยนเงินมัดหนึ่งลงบนพื้นเรือ ตามด้วยปืน ซึ่งเสียงของที่ตกลงบนพื้นเรือนั้นก็เรียกความสนใจจากพู่กันให้หันกลับมามอง

เธอไม่ได้อ้าปากค้างกลัวว่าเขาจะทำมิดีมิร้าย แต่ตกใจเพราะความใหญ่โตที่จำได้ติดตาว่ามันเหมือนจะดิ้นขยับทักทายต่างหาก

“โว้... คนสวย อย่าเล่นพวงมาลัยแบบนั้น เดี๋ยวเรือคว่ำ พวกเราได้จมน้ำกันพอดี” ว่าแล้วก็กางแขนทั้งสองข้างออกเพื่อทรงตัว รีบเดินเข้าไปยืนซ้อนด้านหลังเธอ แล้วบังคับทิศทางเสียเอง

“ก็คุณแก้ผ้า เล่นบ้าอะไรเล่า”

“เอาจริงๆ ก็ไม่ได้เล่นหรอก จะบอกด้วยว่าคุณก็ถอดเสื้อยืดโสโครกกับกางเกงออกซะตอนนี้เลย”

คราวนี้ไม่ต้องบังคับเรือแล้ว พู่กันจึงหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า เผยอปากตั้งใจจะต่อว่าต่อขาน แต่เขาก็พูดโพล่งขึ้นมาเสียก่อน

“มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนเอาตัวรอด ลองคิดดูว่าถ้าพนักงานโรงแรมเห็นคุณมอมแมมแถมมีแผลถูกยิงอย่างนี้ก็ต้องแจ้งความ คราวนี้พอเรื่องถึงตำรวจทุกอย่างมันก็ยากขึ้น เราจะกลายเป็นจุดสนใจ ยังไงก็หนีไม่พ้นสายตาของพวกซิคาริโอ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันตามฆ่าเราเพราะคำสั่งของใคร”

“คุณฆ่าซิคาริโอตายสองศพด้วยกระสุนสามนัด เทียบกับฉันที่กลัวพวกมันตัวสั่นงันงกแล้วยังจะมีหน้ามาสงสัยว่าถูกตามฆ่าเพราะใคร” ว่าประชดประชันแล้วยังมองค้อนตาเขียวปัด

“มันยากขึ้นเพราะคุณเองก็ไม่ใช่คนดีเต็มร้อย ตำรวจถึงได้เป็นปัญหาสำหรับคุณ ใช่ไหมล่ะ”

พ่อมันกับแม่มันเหล่กัน 2-3 ที จากนั้นก็ชอบกันเลย

ชอบ ไม่ชอบตรงไหน บอกได้เลยนะคะ

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #13 792112 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 12:55

    โอ้ยจะรอไหวไม่น้า

    #13
    1