อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 71 : ตอนที่ 19 เพราะรัก 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

  

sds

 

แลค : คิดถึงจัง ขอจุ๊บหน่อย

พู่กัน : เอียงแก้มให้น้องควายจุ๊บแทนแล้วแหละ แต่ถ้าอยากจุ๊บทั้งตัวก็รีบทำงานให้เสร็จเร็วๆ นะ พ่อมัน

แลค : อูย...นี่มันแชตดักเปลี่ยวรึไง แม่มัน

พู่กัน : ไม่รู้แหละ แต่ถ้าจะเปลี่ยว จะคึกตอนนี้ก็อย่าลืมว่าไม่มีแพนตี้ผึ่งไว้ในห้องน้ำแล้วนะ เพื่อนแลคตายแน่ๆ ทำงานเสร็จแล้วรีบกลับบ้านเรานะคะ

แลคไม่ได้พิมพ์ตอบ แต่แง้มผ้าม่านออกมองอาคารทรงกลมที่รู้ว่ามีร่างน่าปรารถนาของเธออยู่ด้านในด้วยความคิดถึง มันทรมานเหลือเกินที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับต้องโป้ปดมดเท็จ

ความเกลียดในการกระทำดังกล่าวเริ่มรุนแรงขึ้นจนทุกครั้งที่มองหน้าตัวเองผ่านกระจกเงาก็นึกชังน้ำหน้าไอ้คนขี้โกหกนัก!

ทว่าแลคต้องตัดความรู้สึกทุกอย่างออกไปโดยเร็ว ปิดโทรศัพท์ เริ่มค้นหาทุกจุดที่น่าสงสัยในห้องส่วนตัวของโจแอล จากรูปลักษณ์ภายนอกอาจเป็นห้องที่เหมือนๆ กันกับคนงานอื่น แต่ในห้องของพ่อครัวส่วนตัวกว้างขวาง แบ่งห้องนอน ห้องน้ำออกจากกัน มีพื้นที่มากพอที่จะวางโต๊ะทำงาน ซึ่งดูจะเกินความจำเป็นของพ่อครัวไปมาก

ก็ตามสูตรที่โน้ตบุ๊กจะถูกล็อกเอาไว้ พอลองใส่รหัสไปสองครั้งแล้วถูกระบบปฏิเสธ แลคก็จำต้องปิดแล้วจัดให้อยู่ในสภาพเดิม เขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่เทคนิคที่จะมีสกิลการแฮกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชั้นสูง จึงต้องเปลี่ยนวิธีมาติดตั้งเครื่องดักฟังเอาไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะทำงาน

ต่อให้มีกล้องวงจรปิดซ่อนเอาไว้ภายในห้องนี้ก็จะเห็นแค่เขาเดินค้นของ แต่ไม่มีทางรู้ว่าเขาแอบติดตั้งเครื่องดักฟังเสียงเอาไว้อย่างแน่นอน

สักวันแลคจะหาทางเอาโน้ตบุ๊กเครื่องนี้ไปตั้งตรงหน้าเจ้าหน้าที่เทคนิคให้ได้!

sds

ขณะที่แลคต้องเล่นซ่อนแอบกับแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดในห้องโจแอล พู่กันก็เริ่มแปลกใจเพราะตลอดสี่ชั่วโมงที่ผ่านมาติดต่อผู้เป็นพ่อและลุงไม่ได้เลย

หญิงสาวมั่นใจว่าพ่อ โจแอลและลีลอยด์ต้องมีเรื่องปิดบังเธอเอาไว้แน่นอน ถึงได้หายหน้าหายตาออกไปจากคาซาสองสามวันเช่นนี้

ถึงแม้ว่าการจัดเตรียมดินเนอร์สุดโรแมนติกริมสระว่ายน้ำที่พู่กันตั้งใจจะสารภาพรักจะเป็นเรื่องเพลิดเพลิน แต่มันก็ไม่ได้มีอำนาจเหนือความห่วงใย ระคนสงสัยที่เกิดจากพฤติกรรมของพ่อ

ลีลอยด์ที่รับคำสั่งจากเจ้านายให้ไปตรวจสอบสินค้า ดูแลขวัญและกำลังใจลูกน้องให้เข้มแข็ง มีความเชื่อมั่นเพิ่งกลับมาถึงคาซาเซียโลในจังหวะเดียวกันกับที่แลคสะเดาะล็อกประตู แอบเข้ามาอยู่ในห้องของลีลอยด์ โดยที่เขาเองก็ลืมเวลานัดมื้อเย็น ซ้ำร้ายยังไม่รู้ตัวว่าเจ้าของห้องกลับมาแล้ว

ความเครียด อ่อนล้าที่สะสมมาจากนอกบ้านจะจางหายได้ทุกครั้ง เมื่อเห็นลูกหมีตัวน้อยทำกิจกรรมต่างๆ อยู่ในคาซา

ต่อให้ลูกหมีตัวน้อยโตเป็นสาวสะพรั่ง สวมเดรสแขนกุดสีส้มขับผิวให้ผ่องใสกว่าเดิม อีกทั้งยังใช้ชีวิตอยู่ในคาซาอย่างมีความสุข ก็ดึงดูดให้ลีลอยด์เดินเข้ามาทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“มีใครชมรึยังว่าวันนี้หนูสวยมาก”

พู่กันหันกลับไปยิ้มกว้าง ความระแวงแคลงใจเลือนหายเพราะรู้ดีว่าหากเห็นลีลอยด์ ก็ต้องเห็นพ่อเช่นกัน

“ลุงเป็นคนแรกสิคะ”

ลีลอยด์ยกมือขึ้นลูบเจ้าของผมนุ่มด้วยความเอ็นดู แล้วแสร้งตีหน้าบึ้ง “ถึงจะเป็นคนแรก แต่ลุงรู้ว่าหนูไม่ได้แต่งสวยมารอลุง อาหารฝีมือหนูก็เหมือนกัน”

พู่กันนึกขันกับท่าทางของลีลอยด์ ซึ่งเหมือนกับโจแอลไม่ผิดเพี้ยน “เวลาคนแก่งอนนี่ต้องง้อยังไงน้า ถึงจะหายโกรธ ว่าแต่เพิ่งกลับมากันเหรอคะ พ่ออยู่ข้างในใช่ไหม”

“เปล่า...ลุงแยกกับคุณพ่อตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว คุณพ่อหนูออกไปกับโจนี่นา พ่อบ้านไม่ได้บอกรึ”

“บอก แต่หนูคิดว่าพ่อต้องมีอะไรปิดบังหนูแน่ ทำไมถึงไปค้างที่อื่นตั้งสองสามคืนคะ”

“ก็เรื่องที่ดินแหละหนู” ลีลอยด์ชะงักคำพูด เมื่อคนฟังส่ายหน้าดิก

“ไม่ใช่เรื่องที่ดินแน่ พ่อไปไหนคะ สองวันมานี้หนูโทร.หาพ่อกับลุงรวมกันเป็นร้อยสายได้มั้ง ไม่มีใครเปิดเครื่องเลย ทำไมคะ พ่อไม่สบายมากใช่ไหม เพราะตกจากรถเข็นวันนั้นแล้วพ่ออาการทรุด ไม่มีใครกล้าบอกหนูเพราะกลัวจะเสียใจเหรอ...”

“ไม่ใช่ๆ ไปกันใหญ่แล้ว” ลีลอยด์รีบห้ามคำถามยืดยาวนั้นเอาไว้เสียก่อน

“แล้วเพราะอะไรคะ นี่อย่าบอกนะว่าลุงแค่กลับเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็จะออกไปอีก ไปหาพ่อเหรอคะ”

ลีลอยด์จนใจกับคำถามผสมความสงสัยที่ใส่มาไม่ยั้ง ต้องลูบต้นแขนนุ่มขึ้นลงปลอบโยน “ใจเย็นนะหนู”

“เย็นก็ได้ แต่ขอยืมมือถือลุงโทร.หาพ่อหน่อย หนูรู้ว่าลุงต้องติดต่อพ่อได้”

คราวนี้ถึงกับต้องจนมุมให้คนที่แบมือออกมารอ แต่ลีลอยด์ก็ใช้ไม้นวมเข้าตะล่อม “เอางี้ได้ไหมหนู ขอให้ลุงไปอาบน้ำ ชาร์จแบตให้เต็มก่อน แล้วกลับลงมาสัญญาว่าจะให้โทร.หาคุณพ่อนะจ๊ะ”

sds

ถึงลีลอยด์จะรอดตัวเดินกลับเข้ามาในห้องส่วนตัว แต่ก็รู้ว่าปิดบังเรื่องอาการป่วยของเจ้านายเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องจึงทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาปลายเตียง ต่อสายถึงเจ้านายโดยที่ไม่รู้ว่ามีผู้บุกรุกแอบอยู่ในห้องน้ำ

ทั้งสามมีเบอร์ลับเฉพาะที่ใช้ติดต่อกันได้ตลอดเวลา รอไม่นานจึงได้ยินเสียงเจ้านายดังขึ้น

“เรียบร้อยไหม”

“ครับ ทุกคนมีกำลังใจดีมาก ยิ่งได้ยินเสียงโจกับเหตุที่ผลอ้างไปแล้วก็ไม่มีใครติดใจว่าโจหายไปไหน แต่ตอนนี้ที่มีปัญหาคือหมีพูห์”

“ทำไม” ซีซาร์ถามเสียงเครียด

“ก็รู้ว่าพวกเรามีเรื่องปิดบังน่ะสิครับ จะใช้โทรศัพท์ผมโทร.คุยกับคุณให้ได้ นี่ถึงกับให้เด็กมาเฝ้าอยู่หน้าห้อง”

ซีซาร์หัวเราะชอบใจ แม้ไม่อยากให้ลูกสาวมารับรู้อาการเจ็บป่วย แต่เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รับรู้ได้ถึงความห่วงใย “มันอะไรวะลีลอยด์ กับแค่เด็กคนเดียวก็จัดการไม่ได้”

พู่กันคงเป็นหัวข้อสนทนาเดียวที่ทำให้ทั้งสามคนผ่อนคลาย ขบขันไปกับความดื้อรั้น

“ตอนนี้ไม่เด็กแล้วไง เวลาดุเนี่ย...เลียนแบบคุณมาทั้งแววตา ทั้งน้ำเสียง ขู่แบบไม่ยอมให้ได้ตั้งตัวหรือคิดหาทางหนีทีไล่เลย โธ่...คุณ อย่ามัวแต่ขำ เอาไงครับ” ลีลอยด์โอดครวญ

“เฮ้อ...ก็จะทำไงได้ ความลับไม่มีในโลกนี่นา”

หลังคำยอมรับนั้นเจ้านายก็วางสายไปแล้ว ลีลอยด์จึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าอยากเดินทางไปสมทบให้รู้ ให้เห็นอาการของเจ้านายด้วยสองตาจึงไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท

เสียงปิดประตูห้องทำให้แลคค่อยๆ แง้มประตูห้องน้ำ แล้วโผล่หน้าออกมากวาดสายตามอง เขาก้าวออกมาพร้อมกับปาดเหงื่อที่ซึมอยู่บนหน้าผาก นับตั้งแต่ที่ลีลอยด์เข้ามาในห้องก็เพิ่งมีตอนนี้ที่ได้หายใจทั่วท้องบ้าง ทว่าเสียงกุกกักของลูกบิดที่ดังขึ้นอีกครั้ง ก็ทำให้แลคต้องเบิกตากว้าง วิ่งไปหาที่ซ่อนด้วยฝีเท้าอันเงียบกริบ!

ปกติแล้วประตูห้องน้ำจะเปิดเอาไว้เสมอ แต่เมื่อครู่นี้เขาไม่มั่นใจว่ามันปิดหรือเปิดไว้ จึงย้อนกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

“ให้ตาย...หรือจะเริ่มแก่ เป็นคนย้ำคิดย้ำทำไปได้ไง”

บ่นกับตัวเองแล้วชะโงกหน้าเข้าไปสำรวจความเรียบร้อยในห้องน้ำ หากคนที่ซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าแทบไม่กล้าหายใจ เมื่อเห็นเจ้าของห้องไม่ได้เดินออกไป แต่กลับยืนนิ่งอยู่ปลายเตียงครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ก้าวเท้ามาหยุดหน้าตู้เสื้อผ้า

**************

สั่งซื้ออริเร้นรักในราคาพิเศษ+ค่าส่ง+โปสการ์ดที่ระลึก

เพียง 350 บาทเท่านั้น

สนพ.ใกล้จะจัดส่งพ่อมนแล้ว ใครยังไม่ได้จองรีบสั่งด่วนๆ ในลิ้งก์ข้างล่างค่ะ

https://www.facebook.com/deetorjaibooks/photos/a.182612232490393/774708243280786/?type=3&theater

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น