อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 1 คอสต้ามายา เกาะระเบิด หาดกระสุน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

 สีหน้าซีดเผือดของเธอ น้ำตาใสเอ่อคลอรอบนัยน์ตาสีน้ำตาลด้วยความเจ็บ ยิ่งบีบคั้นหัวใจคนมองนัก

“เฮ้... ไม่เป็นไรแล้วคนสวย มองผมๆ หายใจเข้าลึกๆ”

ที่ปลอบเช่นนั้นได้เพราะแลคเห็นบาดแผลตรงสีข้างแล้ว กระสุนถากผิวเนื้อบอบบางไปอย่างฉิวเฉียด ถึงกระนั้นแรงกระแทกผสมรวมกับความตกใจ ก็ทำให้คนที่เคยลิ้มรสการถูกยิงครั้งแรกในชีวิตเจ็บจนร้องไห้

“ฉันจะตายไหม ทำไมเจ็บเหลือเกิน”

เป็นคำถามที่เล่นเอาคนฟังอ่อนใจ แต่สถานการณ์มันอันตรายเกินกว่าจะมาปลอบโยน “ไม่ตาย อย่าใจเสาะสิ กระสุนแค่ถากๆ เอง ลุกขึ้น เราต้องรีบไปที่รถ”

พู่กันก็อยากจะแข็งใจทำตามคำสั่งของเขา แต่แค่หายใจเธอยังรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งร่าง ซึ่งแลคไม่มีเวลารอจึงตวัดแขนรอบเอวคอด ตั้งใจจะอุ้มเธอไปยังรถจี๊ป

ปัง! ... ปัง! ... ปัง! ...

sds

กระสุนอีกหลายนัดที่พวกซุ่มยิงโต้กลับทำให้แลคต้องวางเธอลงเช่นเดิม ส่วนตัวเขาก็ต้องนอนราบไปกับพื้น ขาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นเกยร่างกะทัดรัด

แลคพยายามกวาดสายตาหาที่กำบังเพื่อยิงสวนพวกโจมตี แต่กระสุนที่พวกมันระดมยิงเข้าใส่รถจี๊ปจนถังน้ำมันรั่ว หยดลงบนพื้น

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ากระสุนนัดต่อไป พวกมันจะไม่พลาดเป้า

แลคสอดมือเข้าไปกอดร่างของเธอเอาไว้แน่น ความชันของพื้นดินทำให้ทั้งคู่กลิ้งตัวออกห่างรถจี๊ปที่ระเบิด เผาไหม้จนใช้การไม่ได้

เหมือนกำลังช็อกกับเสียงระเบิด ความเจ็บปวดจึงเลือนหายเหลือไว้เพียงแค่ความตกใจ หวาดกลัว ทว่าอ้อมแขนแกร่งช่างรัดรึง ฝ่ามือที่กดศีรษะเธอให้ซุกอยู่แนบอก ก้มลงจูบหนักๆ ลงกลางกระหม่อมทำเอาเธอร้องไห้ไม่ต่างจากเด็กหลงทางที่ฝ่าภยันอันตรายมารอบด้านจนได้พบกับผู้ปกครอง

อาการสะอื้นไห้ของคนที่อยู่ในอ้อมกอด ทำให้แลคผงกหัวขึ้นมองรถจี๊ปที่กำลังถูกเผาไหม้ สมองคิดหาวิธีเล่นงานพวกที่ซุ่มโจมตี พร้อมปลอบโยนเธอไปในคราวเดียวกัน

“ไม่เป็นไรแล้วหมีพูห์ ไม่เป็นไรแล้ว”

คำปลอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ขับไล่ความตกใจจนไม่หลงเหลือ ทว่าเธอกลับยังไม่หวาดหวั่นในเหตุร้ายจึงเกร็งลำคอ แหงนหน้าขึ้นถามเขาด้วยความไม่มั่นใจ

“เราจะไม่ตายจริงเหรอ” ถามพร้อมจ้องมองคนที่ก้มลงมาตอบพร้อมยิ้มให้กำลังใจ

“เราไม่ตายง่ายๆ เพราะไอ้พวกกระจอกซุ่มโจมตีหรอก แต่คุณต้องช่วยผม”

ตำรวจในหน่วยสวาทนอกจากจะถูกฝึกฝนให้เพียบพร้อมด้วยทักษะเฉพาะตัวแล้วยังต้องมีไหวพริบ คิดหาวิธีเพื่อจัดการกับศัตรูด้วย ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ แลคมองไม่เห็นทางรอดใด นอกเสียจากอาศัยความกล้าของเธอ

“ตอนนี้เราเสียเปรียบเพราะผมไม่รู้ว่าพวกมันมีกันกี่คน ทางเดียวที่จะล่อพวกมันออกมาได้คือคุณต้องแกล้งทำเหมือนคนเจ็บหนัก ให้พวกมันเข้าใจว่าผมทิ้งคุณไว้”

พู่กันถามกลับด้วยน้ำเสียงเบาโหวง “จะ...ใช้ฉัน เป็นเหยื่อล่อเหรอ”

“มันจำเป็น ถ้ามันไม่ตาย เราก็ตายนะหมีพูห์”

เป็นคำตอบที่เธอต้องยอมรับและฮึดสู้ ทว่าพู่กันกลับนึกหวั่นใจถ้าถูกทิ้งไว้ตรงนี้ มากกว่าเป็นเหยื่อล่อเสียอีก “คุณจะ...ไม่ทิ้งฉันใช่ไหม แลค”

พู่กันไม่มีทางรู้หรอกว่าแค่ประโยคสั้นๆ ด้วยแววตาหวาดหวั่นนั้นสร้างความลำพองใจให้กับเขามากแค่ไหน ทว่าเขาไม่อยากให้เธอวิตกกับเรื่องอื่นใด นอกเสียจากแสดงละครตบตาให้แนบเนียน ตลกร้ายที่ออกมาจากใจจริงจึงน่าฟัง ทั้งยังเรียกรอยยิ้มจากเจ้าของแก้มบุ๋มด้วย

“โธ่...อุตส่าห์จับยัดใส่กระเป๋าหวังเอามาทำเมีย จูบก็ยังไม่ได้ลอง แล้วจะให้ทิ้งได้ไงล่ะคนสวย”

คนสวยที่เคยสาบานว่าชาตินี้จะไม่เป็นเมียเขาเด็ดขาด ตอนนี้กลับนึกขัน ลืมคำประกาศกร้าวในใจตัวเองไปจนหมดสิ้น ก่อนจะพยักหน้าเร็วๆ ให้คนมองได้รู้ว่าเธอพร้อมจะร่วมมือกับเขาแล้ว

“โวยวายให้หนัก ด่าผม ทำเหมือนผมหนีเอาตัวรอดคนเดียว”

ถึงเธอจะพยักหน้ารับเร็วๆ แต่ความหมองหม่นที่ฉายแววอย่างชัดเจนก็ทำให้แลคอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหอมแก้มนุ่ม ให้ความเชื่อมั่นต่อเธอและขอกำลังใจให้ตัวเอง “เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้เราตายหรอกคนสวย เชื่อใจผมสิ”

อีกครั้งที่ความรู้สึกเดิมเข้ากัดกินหัวใจ เกลียดเวลาที่เขาผละออกไปเหลือเกิน

ทว่าการคลานอย่างคล่องแคล่วไปยังเนินดินที่มีกิ่งไม้กองพะเนินเป็นกำบังก็ปลุกระดมความกล้าให้ทำตามคำชี้นำของเขาเพื่อเอาตัวรอด เมื่อเห็นว่าเขาซ่อนตัวเป็นอย่างดีแล้วก็เล่นละครฉากเล็กๆ บ้าง

“ฮือ... ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที ฉันถูกยิงแล้วไอ้ควายป่ากลัดมันนั่นก็หนีเอาตัวรอดคนเดียว” พู่กันยกมือทั้งสองข้างปิดหูปิดตา พรั่งพรูออกมาอย่างเจ็บช้ำ

“ไอ้คนแล้งน้ำใจ จับฉันมาแล้วทิ้งไว้แบบนี้ได้ไง เจ็บจะตายอยู่แล้ว คอยดูนะ รอดไปได้เมื่อไหร่ฉันจะเปลี่ยนผู้ชายควงวันละคน ฉลองที่รอดพ้นจากไอ้ควายป่า ฮือ...”

ละครฉากเรียกน้ำตาที่เธอแสดงเรียกว่าตีบทแตก หนำซ้ำยังทำให้คนที่ถูกประณามนึกฉุนเพราะภาพที่เธอเปลี่ยนผู้ชายง่ายดายราวกับเปลี่ยนเสื้อผ้ามันชัดเจนเหลือเกิน

แต่... ใช้สายตาอ้อยอิ่งมองพ่อหลายครั้งหลายคราขนาดนั้นแล้ว อย่าหวังว่าจะได้เฉียดใกล้ไอ้หอกหักหน้าไหนอีก!

พ่อจะซัดมันคว่ำ แล้วเหยียบซ้ำอีกรอบ

แลคสั่งตัวเองให้ตัดเสียงต่อว่าต่อขานนั้นทิ้งไป แล้วจ้องเขม็งไปรอบตัวเธอพลางหยิบปืนจากบั้นเอวออกมาเล็งหามุมยิง

ด้วยความที่ไม่อาจประเมินกำลังของฝ่ายตรงข้าม สวาทหนุ่มจึงต้องรอเวลาระยะหนึ่ง ทั้งที่ใจจริงแล้วอยากเป่าหัวผู้ชายสองคนที่ปรากฏตัว และเดินเข้ามาใกล้ร่างของเธอ

แม้จะแกล้งร้องไห้ แต่หัวใจกลับเต้นตึกตัก ไม่รู้ว่าพวกมันจะทำอันตรายใด ยิ่งเห็นหนึ่งในสองคนนั่งลงข้างๆ ยิ่งกลัวจับใจ

นี่ต่างหากคือความกักขฬะ หิวกระหายที่ข่มขวัญจนอยากร้องไห้ออกมาจริงๆ

แลคกัดฟันจนกรามเป็นสันนูน เมื่อเห็นชายคนดังกล่าวใช้ปลายกระบอกปืนเขี่ยที่ข้างแก้มเนียน

“เอ๊ย...บ่นได้ยาวขนาดนี้ไม่ตายหรอกโว้ย”

พู่กันลดมือทั้งสองข้างลง มองคนที่นั่งอยู่ข้างกายที่จ้องมาด้วยสายตาหื่นกระหาย สนุกที่เห็นเธอไร้ทางต่อสู้ ทว่าชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงปลายเท้าก็พูดโพล่งขึ้นเสียก่อน

sds

“ไม่ได้”

“ขอเวลาแค่สิบนาที ไม่มีใครรู้หรอกน่า” มันตะล่อม แค่มองตาก็รู้ถึงความต้องการอันวิปริตของคู่หู “ไม่เกินห้านาที กูจะอึ๊บนังนี่ให้เสร็จ ที่เหลือปล่อยให้มึงได้จัดการตามใจชอบ”

“อย่า... ขอร้องอย่าทำอะไรฉันเลย” พู่กันพยายามขยับตัวหนี แต่ไอ้คนที่บอกว่าจะข่มขืนเธอกลับขึ้นมานั่งคร่อม มันหัวเราะเยาะอย่างสนุก

“ช่วยด้วย ได้ยินฉันไหม ทำบ้าอะไรอยู่ ช่วยด้วย...”

ตัณหาเข้าครอบงำจนไม่ได้ฉุกคิดเลยว่าเธอกำลังร้องขอความช่วยเหลือจากใคร มันโหดร้ายมากพอที่จะกดตรงแผลที่ถูกยิง แล้วใช้มืออีกข้างกระชากจนเสื้อที่ขาดวิ่น ไม่เหลือชิ้นดี

ในห้วงเวลาที่อับจนหนทาง พู่กันกลับไม่ได้อับอายที่เกือบเปลือยอยู่ตรงหน้านักฆ่า แต่เธอดิ้นเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่ความเจ็บปวดสุดแสนรุมเร้า “ช่วยด้วย ไอ้คนชั่ว ฉันเจ็บนะ”

“กดแผลมันอีก ให้เลือดไหลมากกว่านี้” นักฆ่าที่ยืนอยู่ปลายเท้าสั่ง

ได้ยินคำสั่งเช่นนั้น แลคก็พอจะเดาออกว่านักฆ่าพวกนี้มันเลวอย่างเดียวไม่พอ จิตยังวิปริตด้วย ‘อดทนนะหมีพูห์ อดทนไว้’

ทุกภารกิจ ไม่เคยมีครั้งไหนที่หัวใจร้อนรุ่ม กลัวว่าเหยื่อล่อจะเป็นอันตรายเท่าครั้งนี้ พอมันเริ่มทาบฝ่ามือเข้ากับทรวงอกที่มีบราเซียร์ห่อหุ้ม แล้วไม่มีนักฆ่าอีกคนเข้ามาห้ามปราม หรือร่วมวง ก็ถึงเวลาที่แลคต้องลงมือ

ปัง! ... ปัง! ... ปัง! ...

กระสุนเจาะเข้าที่หัวด้านหลังหนึ่งนัด จนมันล้มฟุบทับร่างของพู่กัน กระสุนอีกสองนัดพุ่งเข้าใส่ชายโครงของนักฆ่าที่ยืนอยู่ปลายเท้าเธอ เมื่อมันล้มลงก็ถูกกระสุนอีกนัดซ้ำเข้าที่หน้าอกข้างซ้าย แน่นอนว่าสวาทหนุ่มไม่พลาดเป้าจุดทรมานด้วยสมองยังคงสั่งการ มันจะตายก็ต่อเมื่อไม่มีเลือดไปเลี้ยงสมอง ซึ่งกินเวลาราวครึ่งนาที

หากเทียบกับความเลวที่มันทำกับพู่กันแล้ว เวลาครึ่งนาทีที่มันจมจ่อมอยู่กับความทรมาน ยังถือว่าแลคออมมือ

กลิ่นคาวเลือด ที่เปรอะเปื้อนพู่กันจนต้องลดมือทั้งสองข้างลงจากใบหน้า เพราะยิ่งปิด ยิ่งรับรู้ได้ถึงกลิ่นสะอิดสะเอียนชวนคลื่นไส้ พู่กันเบนหน้าหนี หลับตาแน่น ไม่อยากเห็นแม้แต่ลิ่มเลือดตามสองมือ พยายามผลักไสร่างของนักฆ่าออกไปจากตัว แต่กลับไม่เป็นผล

แลคลากร่างไร้วิญญาณของนักฆ่าออกไปจากเนื้อตัวของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะคุกเข่าลงข้างๆ แล้วสอดมือประคองคนที่กัดริมฝีปากล่างของตัวเองเอาไว้แน่น ลูบเนื้อลูบตัวเธอเร็วๆ ปลอบขวัญ

ทว่าพู่กันกลับดิ้นรนหนีจากอ้อมแขนแกร่ง ไม่รับรู้ว่านักฆ่าพวกนั้นตายไปแล้ว

“เฮ้... หมีพูห์ นี่ผมเอง คุณปลอดภัยแล้ว” แลคกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนเธอชะงักงันไปครู่หนึ่ง “ลืมตาก่อนคนสวย ดูสิ... พวกมันตายแล้ว”

ทั้งที่เป็นฝ่ายร้องขอให้พู่กันลืมตา แต่เมื่อได้จ้องลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาล ความดื้อดึง อยากรู้อยากเห็นตามประสาชายหญิงที่เกิดความพึงพอใจต่อกันกลับเลือนหาย

แลคสัมผัสได้เพียงความสับสน จ้องตาเขาสลับกับรอบตัว แล้วพอได้เห็นศพจมกองเลือดก็กระถดขาทั้งสองข้างเข้ามากอดเอาไว้ แต่เพียงแค่จะก้มหน้าลงไปซบกับหัวเข่าตัวเอง กลิ่นคาวเลือดก็เล่นงานเธออย่างหนักหน่วง

ทุกอากัปกิริยาอยู่ในสายตาของสวาทหนุ่ม มีหรือที่จะไม่รู้ว่าเธอกำลังช็อก!

แลคเองก็นิ่งงัน ช็อกกับความรู้สึกชัดเจนที่พุ่งเข้ามากระแทกหัวใจ

สถานการณ์แรกพบระหว่างกันอาจจะไม่ได้เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์บาดลึก จนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องสานสัมพันธ์ต่อ เธออาจจะต่อต้านหัวชนฝา เขาก็หาทางปราบพยศให้อยู่หมัด แต่อันตรายที่ถาโถมเข้ามาจนต้องพึ่งพาอาศัยกัน ก่อให้เกิดความไว้เนื้อเชื่อใจ

ความรู้สึกดีๆ ที่ได้รับก่อนหน้านี้ ไม่หลงเหลืออยู่ในแววตาของพู่กันเลย เหมือนว่าเธอกำลังถูกทรยศจนเขาเองไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปรั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบอก

ให้ตายเถอะ!

ความพึงพอใจช่างเป็นเรื่องไร้เหตุผลสิ้นดี แล้วเขาก็รู้สึกเช่นนั้นกับเธอ ‘พู่กัน’

พ่อมันชัดเจนมาก โหดก็ชัด หื่นก็ชัด อยากก็ชัดอีกเช่นกัน

พรุ่งนี้ห้ามพลาดนะคะ

sds

 

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #34 suawadee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 16:02
    เป็นคนที่ชัดเจน555
    #34
    0