อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 1 คอสต้ามายา เกาะระเบิด หาดกระสุน 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    24 มิ.ย. 63

  

sds

เธอไม่ได้คิดไปเองเมื่อรู้สึกถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เคลื่อนไหวอยู่ใต้ฝ่ามือ กลิ่นเหงื่อผสมกับโคโลญช่างยั่วยุให้จิตใจสาวกระเจิดกระเจิง หลงเพริดจนไม่รู้ตัวว่ากระชับฝ่ามือเข้ากับเนื้อแน่น บีบแล้วคลายอยู่สองสามจังหวะจนเจ้าตัวต้องปรามเสียงพร่า

“กลัวผม แต่อยากกินผมใช่ไหม หมีพูห์ เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อน”

เป็นเสียงที่เขาเค้นลอดไรฟัน บ่งบอกถึงการอดกลั้นอย่างถึงขีดสุด แล้วเมื่อถึงเวลาเหมาะๆ ก็จะจัดการกับเธอแบบไม่ออมแรง แค่คิดสองแก้มก็เห่อร้อน แต่บาปเหลือเกินที่มีจิตคิดพิศวาสผู้ชายที่วางยานอนหลับ หนำซ้ำยังลักพาตัวเธอมาบุกป่าฝ่าดง

“ก็...คุณดึงฉันเข้าไปใกล้จนแทบจะสิงร่างอยู่แล้ว คนเดินไม่ถนัดก็ต้องจับแขนเป็นหลักยึดสิ”

มีหรือที่คนเจนจัดจะไม่รู้ว่าเธอกำลังแก้ต่างให้กับความอยากรู้ อยากเห็นในเรือนกายของเพศตรงข้าม แลคยิ้มกริ่มด้วยความภูมิใจ ต่อให้เธอเสียงแข็งกลบเกลื่อนความเคอะเขินก็เชื่อมั่นว่าความคิดของตนเองนั้นถูกต้องเป็นที่สุด จึงดึงมืออีกข้างที่แตะต้นแขนนั้นมาวางประสานกับอีกมือ

“อะๆ ให้กอดทดสอบสินค้าสักหน่อยก็ได้ คุณจะได้รู้ว่าเวลาที่เนื้อตัวเราเบียดเสียดกัน ชวนให้เสียวเป็นบ้า”

ตอนนี้เธอกอดเข้าจากข้างหลังเต็มๆ พอได้ยินเขาโอ่ตัวจึงรีบชักฝ่ามือออก แต่กลับเปล่าประโยชน์ เธอยังกอดเขา แนบข้างแก้มเข้ากับแผ่นหลังอย่างไม่มีทางเลี่ยง

“อี๋... ปล่อยเลยนะ ฉัน...” พู่กันเงียบเสียง เพราะจู่ๆ เขาก็ชะงักการก้าวเดิน

“เอาละ ถึงสักที”

คราวนี้ไม่ต้องผลักไสไล่ส่ง แลคก็เป็นฝ่ายรั้งฝ่ามือนุ่มออกจากตัว ก่อนจะเดินเร็วๆ เข้าไปหารถจี๊ปที่มีกิ่งไม้บังไว้ ด้วยความโล่งใจที่เห็นพาหนะดังกล่าว อีกทั้งรีบกำจัดกิ่งไม้ออกจากรถจี๊ปจึงไม่ทันได้หันกลับมามองคนที่ยืนนิ่งอยู่จุดเดิม

คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกที!

บ้าไปแล้วที่เกิดความรู้สึกพิเศษ แสนละเอียดอ่อนกับผู้ชายป่าเถื่อน ทำตัวไม่ต่างจากอาชญากร

มีอีกร้อยพันเหตุผลยอดแย่ที่ควรเกลียดกลัว ขยะแขยงสัมผัสจากเขา แต่มันไม่หลงเหลืออยู่ภายในใจแม้แต่น้อย พู่กันสัมผัสได้ถึงความเกลียดในยามที่เขาผละตัวออกจากอ้อมแขน หัวใจมันเบาโหวง ความอุ่นใจเลือนหายไปจนต้องกำมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น

มันน่าแปลกที่หมีขี้หงุดหงิดจะเงียบเสียงไปนาน ปล่อยให้เขาได้หอบกิ่งไม้ออกจากรถจี๊ปจนก้าวขึ้นไปนั่งประจำเบาะคนขับ ระหว่างที่ล้วงกุญแจในกระเป๋าออกมาสตาร์ทเครื่องยนต์ ฝ่ามือแกร่งก็ชะงักพลันความรู้ที่เคยถูกย้ำเตือนให้ตื่นตัวกับสิ่งรอบข้างเสมอก็ผุดขึ้นมาในหัว

‘อยู่ทะเลทรายให้ดูทิศทางลม อยู่ในป่าให้ฟังเสียง อยู่ในเมืองให้สังเกตเงาสะท้อน’

ต่อให้แลค ลาซอว์เต้ ผ่านการฝึกฝนมาหนักหน่วง มีความสามารถเฉพาะตัวยอดเยี่ยมระดับที่ทำคะแนนสูงสุดในแต่ละคอร์ส เขาอาจได้ยินเสียงความเร็วของวัตถุบางอย่างแทรกผ่านอากาศ แต่ก็ห่างชั้นจากความเร็วของกระสุนที่พุ่งออกจากรังเพลิง

ปัง! ...

sds

“พู่กัน...” แลคตะโกนด้วยความตกใจ หยิบปืนจากบั้นเอวออกมายิงสวนกลับ ขณะที่ก้าวลงจากรถจี๊ปแล้ววิ่งไปยังร่างของคนที่นอนกองอยู่บนพื้น

ปัง! ... ปัง! ... ปัง! ...

เลือดสีแดงฉานที่ไหลออกมาเปื้อนเสื้อยืดสีขาว สร้างความหวาดกลัวให้คนหัวใจแกร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพลิกร่างของเธอให้นอนหงาย สำรวจอาการบาดเจ็บอย่างรวดเร็ว อีกมือก็ยิงโต้กลับเป็นระยะ ทว่าแลคต้องลดปืนในมือลงหยุดยิงเมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่ยิงโต้ตอบอย่างที่ควรเป็น

สีหน้าซีดเผือดของเธอ น้ำตาใสเอ่อคลอรอบนัยน์ตาสีน้ำตาลด้วยความเจ็บ ยิ่งบีบคั้นหัวใจคนมองนัก

“เฮ้... ไม่เป็นไรแล้วคนสวย มองผมๆ หายใจเข้าลึกๆ”

ที่ปลอบเช่นนั้นได้เพราะแลคเห็นบาดแผลตรงสีข้างแล้ว กระสุนถากผิวเนื้อบอบบางไปอย่างฉิวเฉียด ถึงกระนั้นแรงกระแทกผสมรวมกับความตกใจ ก็ทำให้คนที่เคยลิ้มรสการถูกยิงครั้งแรกในชีวิตเจ็บจนร้องไห้

“ฉันจะตายไหม ทำไมเจ็บเหลือเกิน”

เป็นคำถามที่เล่นเอาคนฟังอ่อนใจ แต่สถานการณ์มันอันตรายเกินกว่าจะมาปลอบโยน “ไม่ตาย อย่าใจเสาะสิ กระสุนแค่ถากๆ เอง ลุกขึ้น เราต้องรีบไปที่รถ”

พู่กันก็อยากจะแข็งใจทำตามคำสั่งของเขา แต่แค่หายใจเธอยังรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งร่าง ซึ่งแลคไม่มีเวลารอจึงตวัดแขนรอบเอวคอด ตั้งใจจะอุ้มเธอไปยังรถจี๊ป

ปัง! ... ปัง! ... ปัง! ...

กระสุนอีกหลายนัดที่พวกซุ่มยิงโต้กลับทำให้แลคต้องวางเธอลงเช่นเดิม ส่วนตัวเขาก็ต้องนอนราบไปกับพื้น ขาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นเกยร่างกะทัดรัด

แลคพยายามกวาดสายตาหาที่กำบังเพื่อยิงสวนพวกโจมตี แต่กระสุนที่พวกมันระดมยิงเข้าใส่รถจี๊ปจนถังน้ำมันรั่ว หยดลงบนพื้น

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ากระสุนนัดต่อไป พวกมันจะไม่พลาดเป้า

แลคสอดมือเข้าไปกอดร่างของเธอเอาไว้แน่น ความชันของพื้นดินทำให้ทั้งคู่กลิ้งตัวออกห่างรถจี๊ปที่ระเบิด เผาไหม้จนใช้การไม่ได้

เหมือนกำลังช็อกกับเสียงระเบิด ความเจ็บปวดจึงเลือนหายเหลือไว้เพียงแค่ความตกใจ หวาดกลัว ทว่าอ้อมแขนแกร่งช่างรัดรึง ฝ่ามือที่กดศีรษะเธอให้ซุกอยู่แนบอก ก้มลงจูบหนักๆ ลงกลางกระหม่อมทำเอาเธอร้องไห้ไม่ต่างจากเด็กหลงทางที่ฝ่าภยันอันตรายมารอบด้านจนได้พบกับผู้ปกครอง

อาการสะอื้นไห้ของคนที่อยู่ในอ้อมกอด ทำให้แลคผงกหัวขึ้นมองรถจี๊ปที่กำลังถูกเผาไหม้ สมองคิดหาวิธีเล่นงานพวกที่ซุ่มโจมตี พร้อมปลอบโยนเธอไปในคราวเดียวกัน

“ไม่เป็นไรแล้วหมีพูห์ ไม่เป็นไรแล้ว”

คำปลอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ขับไล่ความตกใจจนไม่หลงเหลือ ทว่าเธอกลับยังไม่หวาดหวั่นในเหตุร้ายจึงเกร็งลำคอ แหงนหน้าขึ้นถามเขาด้วยความไม่มั่นใจ

“เราจะไม่ตายจริงเหรอ” ถามพร้อมจ้องมองคนที่ก้มลงมาตอบพร้อมยิ้มให้กำลังใจ

“เราไม่ตายง่ายๆ เพราะไอ้พวกกระจอกซุ่มโจมตีหรอก แต่คุณต้องช่วยผม”

ตำรวจในหน่วยสวาทนอกจากจะถูกฝึกฝนให้เพียบพร้อมด้วยทักษะเฉพาะตัวแล้วยังต้องมีไหวพริบ คิดหาวิธีเพื่อจัดการกับศัตรูด้วย ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ แลคมองไม่เห็นทางรอดใด นอกเสียจากอาศัยความกล้าของเธอ

“ตอนนี้เราเสียเปรียบเพราะผมไม่รู้ว่าพวกมันมีกันกี่คน ทางเดียวที่จะล่อพวกมันออกมาได้คือคุณต้องแกล้งทำเหมือนคนเจ็บหนัก ให้พวกมันเข้าใจว่าผมทิ้งคุณไว้”

พู่กันถามกลับด้วยน้ำเสียงเบาโหวง “จะ...ใช้ฉัน เป็นเหยื่อล่อเหรอ”

“มันจำเป็น ถ้ามันไม่ตาย เราก็ตายนะหมีพูห์”

ทำไมชีวิตแม่ถึงได้มีแต่ความตื่นเต้นแบบนี้ พรุ่งนี้ห้ามพลาดนะคะ

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #12 14 องศา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 00:50
    เป็นเมียพี่ต้องอดทน
    #12
    1
  2. #11 uangphorn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 19:21

    ค้างคา....มาเร็วๆนะคะ

    #11
    1
    • #11-1 ศิริพารา - รายาฤดี 11(จากตอนที่ 6)
      28 มิถุนายน 2563 / 11:27
      มาทุกวันเลยนะแม่มัน อย่าลืมมาลวนลามพ่อมันทุกเช้า
      #11-1