อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 53 : ตอนที่ 14 บอดี้การ์ดของหัวใจ 2 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    8 ส.ค. 63

  

sds

sds

 

“หมีพูห์...ตั้งชื่อให้พวกมันหน่อยสิ”

เกือบใจอ่อนแล้วเชียว ถ้าเขาเดินมานั่งเก้าอี้ตัวที่วางอยู่ข้างๆ แต่เขากลับยืนเว้นระยะห่าง พักขาเหมือนบอดี้การ์ดคุ้มกันมากขึ้นทุกที

“หมาคุณ ก็ตั้งเองสิ” พู่กันตอบแบบไม่มองหน้า ไม่จ้องตา แต่คงลืมไปชั่วขณะว่าที่หยอกเล่นแก้เซ็งนั้นคือสัตว์เลี้ยงของเขา

บอกปัด ทำหน้าบึ้งขนาดนี้แล้วยังยืนเฉย ท้ายที่สุดพู่กันก็ต้องเงยหน้าขึ้นสบเจ้าของดวงตาคู่คม “ตกลงจะยืนอยู่อย่างนั้นทั้งคนทั้งหมาใช่ไหม”

หง่าว...

ตัวที่ลุกลี้ลุกลน อยู่ไม่นิ่งครางหง่าวรับคำพูดของเธอทันควัน แม้พ่อมันจะวางตัวลำบาก ย่อตัวลงเพื่อปลดตะขอสายจูง

ถึงจะไม่สันทัดกับสัตว์สี่ขาหน้าขน แต่มองปราดเดียวพู่กันก็รู้ว่าตัวนี้มันซนที่สุด “ไอ้ตัวนี้มันต้องสมาธิสั้นด้วย อยู่นิ่งไม่ได้ ถึงได้สอบตก”

แลคระอาใจ แต่ก็ไม่ได้ต่อความเรื่องหมากับเธอ เพราะข้อหาที่ทำให้ขุ่นเคืองกันยังไม่คลี่คลายเลย “ผมกำลังทำงานนะหมีพูห์ ไม่อยากให้คนอื่นเอาไปพูดได้ว่าใช้ความเป็นแฟนมาอู้งาน”

“อ๋อ...งั้นบอกหน่อยซิ งานบอดี้การ์ดเนี่ยขอบเขตมันถึงแค่ไหน”

ในรายละเอียดที่ถูกกำชับว่ามันคือความลับ ห้ามแพ่งพรายให้เธอได้รู้ แลคก็ต้องทำตามสัญญาที่ทางบริษัทลงนามไปอย่างเคร่งครัด

ห้ามพาเธอออกนอกคาซาเซียโลโดยไม่จำเป็น หากเลี่ยงไม่ได้ก็ห้ามให้มีอันตรายใด เกิดขึ้นกับเธอโดยเด็ดขาด ทุกครั้งที่เซญอร์ลาปาสสอบถามถึงลูกสาว เขาต้องบอกรายละเอียดได้โดยไม่หมกเม็ด เรียกว่าพู่กันต้องอยู่ในระยะสายตาของเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

“ดูแลคุณไม่ให้คลาดสายตา”

คำตอบนั้นกวนอารมณ์คนฟังให้ขุ่นมัว “แล้วถ้าฉันหลับ คุณก็ต้องนั่งเฝ้างั้นเหรอ”

“เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น”

หน็อย...คำตอบยังห่างเหิน พู่กันเม้มปากแน่นระงับความโกรธ “งั้นคุณก็ต้องมองเวลาที่ฉันแก้ผ้าอาบน้ำด้วยสิ”

แลคถอนหายใจ “ถ้าคุณอาย ผมจะหันหลังให้ก็แล้วกัน”

เพราะความอยากเอาชนะคะคานแท้ๆ ที่ทำให้พู่กันหลุดปากออกไปเช่นนั้น “ฉันไม่ได้อาย แต่อยากรู้ว่าคุณจะอดใจไหวเหรอ”

ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะถามเช่นนั้น แต่แลคก็จำใจตอบตามหน้าที่ ซึ่งขัดแย้งกับความปรารถนาต่อแฟนสาวโดยสิ้นเชิง

“บอกแล้วว่าผมอยู่ในระหว่างการทำงาน ผมเลือกงานไม่ได้ แล้วผมก็แหกกฎของบริษัทไม่ได้เหมือนกัน ถ้าไม่อยากให้ผมตกที่นั่งลำบาก ก็อย่าเอาแต่ใจตัวเองนักเลย...” แลคลากเสียงขอร้อง แค่คิดว่าต้องยืนมองเธอนั่งแช่อยู่ในอ่าง ก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น

นรกที่เต็มไปด้วยเพลิงราคะ คงทำให้เขาต้องแดดิ้นตายอยู่แทบฝ่าเท้าของเธอ

sds

“งั้นก็ยกเลิกสัญญา ฉันไม่ได้ต้องการบอดี้การ์ส่วนตัว แค่อยากได้ไอ้ควายป่าคนเดิมมาเป็นแฟน เข้าใจบ้างไหม”

ฟังแล้วหัวใจอ่อนยวบ แต่... “โธ่...ที่รัก คุณก็รู้ว่าผมเลือกงานไม่ได้”

พู่กันยิ้มหยัน ขนาดบอกความต้องการออกไปชัดเจนแล้ว เขาก็ยังเลือกหน้าที่ซึ่งมันก็หนีไม่พ้นอำนาจเงินของพ่ออยู่วันยังค่ำ

มีผู้หญิงคนไหนที่ชอบเห็นคนรักเว้นระยะห่างจนเหมือนคนแปลกหน้า จะจ้องตาก็ยังไม่กล้ามองตรงๆ จะพูดอะไรก็มีพิธีรีตองเหมือนคนในคาซาเซียโล

เธอต้องการแลคคนเดิมที่หน้ามึน คิดหื่นกับเธออยู่ทุกวินาที ต่อให้มีอันตรายรอบตัวก็มีเขาคลอเคลียไม่ห่างกาย

ดี... อยากทำตัวเหินห่าง เป็นแค่การ์ดคุ้มกันนัก จะใช้งานแบบหัวไม่ได้วาง หางไม่ได้เว้นเลย!

โครม... ตู้ม...

แม้ความคิดต้องชะงักงันด้วยเจ้าหมาตัวที่ถูกเธอตีตราว่าสมาธิสั้น มันกระโจนลงไปว่ายน้ำอย่างสนุกสนาน ทว่ากลับทำให้ความคิดร้ายกาจผุดพรายขึ้นในหัว

“ผมขอโทษ คิดว่าต้องพาพวกมันกลับไปไว้ในอพาร์ตเมนต์แล้วแหละ เดี๋ยวเกิดข้าวของในคาซาเสียหาย ผมไม่มีปัญญาใช้คืน” แลคหมายความตามนั้นจริงๆ ไม่ได้มีเจตนาจะประชดประชัน แต่ดูเหมือนพู่กันจะไม่สนใจ เธอเดินเชิดหน้าใส่ แล้วกระโดดลงสระว่ายน้ำหน้าตาเฉย

ต่อให้มีสติแน่วแน่อ่านเกมคนร้ายมานักต่อนัก แต่กับผู้หญิงที่มีอิทธิพลต่อหัวใจ แลคกลับไม่สามารถเดาความคิดของเธอได้เลย

“ให้ตายเถอะ...ทำบ้าอะไรของคุณ หมีพูห์!”

เสียงสบถของแลคดังขึ้นพร้อมๆ กับการกระโดดตามลงไปในสระว่ายน้ำซึ่งดำน้ำเพียงแค่ครั้งเดียว เขาก็โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทันควัน แต่ที่ทำให้ทั้งสระซึ่งเคยเงียบสงบ ดูชุลมุนก็เห็นจะเป็นจ่าฝูงที่ถูกฝึกฝนมาให้ช่วยเหลือเจ้านายนั้นกระโดดลงมาแล้วว่ายน้ำไปคาบเอาเส้นผมของพู่กัน ซึ่งเธออยู่ในอ้อมแขนของแลค แล้วลากทั้งคู่มายังขอบสระ

“ปล่อย ฉันว่ายน้ำเป็นหรอกน่ะ”

“รู้แล้ว แต่เล่นน้ำตอนนี้ไม่ได้”

“โอ๊ย เป็นแค่การ์ดส่วนตัวต้องตามใจฉันนะยะ ไม่ใช่เจ้าชีวิตที่จะมาบังคับจิตใจกันแบบนี้” พู่กันตวาดดุ แต่ช่วงเอวยังถูกรัดด้วยท่อนแขนแข็งแรง อีกมือหนึ่งก็จับราวเหล็กบันไดสระว่ายน้ำ ช่วยดึงทั้งเขาและเธอขึ้นจากสระ

“ปล่อย”

แลคเกร็งตัวรับรอยเล็บข่วน การปัดป้องจากฝ่ามือนุ่ม แต่เขาก็รีบดึงเสื้อยืดตัวบางออกทางศีรษะ มือหนึ่งจับแขนเธอชูขึ้นสูง อีกมือก็โอบเอวคอดไว้ มองแผลถูกยิงซึ่งหมอสั่งห้ามไม่ให้เปียกน้ำ แล้วต้องโล่งอกเมื่อปลาสเตอร์ใสยังติดอยู่บนผิวหนังในสภาพที่ไม่ต่างจากเดิม

“ดีนะที่มันเป็นแบบกันน้ำ ทำอะไรเอาแต่ใจตัวเอง ถ้าแผลอักเสบขึ้นมาจะทำยังไง”

“ก็ไปทำแผลใหม่ ส่วนคุณก็ถูกเล่นงานเพราะดูแลฉันไม่ดี ประวัติทำงานอันสูงส่งต้องด่างพร้อยเพราะฉันไง”

************

แม่มันทั้งหลาย 

พ่อมันกับเจ้าตูบทั้ง 4 ตัว + หมูน้อยเลิฟลี่อีก 1 คน ใกล้จะวางแผงแล้วนะครับ

แม่มันเตรียมเงินไว้ด้วย เดี๋ยวราคาออกแล้วจะมาแจ้งครับ

คราวนี้ของที่ระลึกเป็นโปสการ์ดตามรูปข้างล่างน่ารักมาก มีแถมให้ทุกเล่ม

ไม่ว่าจะซื้อที่ไหน กับร้านไหนก็แถมครับ น่ารักทั่วถึงทุกคนเลย

 

sds

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น