อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 1 คอสต้ามายา เกาะระเบิด หาดกระสุน 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    23 มิ.ย. 63

  

sds

หลังคำขู่บังคับที่แลคไม่ได้ยินเสียงโวยวายอีกเลย นอกเสียจากเสียงเครื่องยนต์กระทบกับคลื่นน้ำทะเลส่งผลให้สปีดโบ้ทโคลงเคลงจนคนที่นั่งพับเพียบอยู่กับพื้นทรงตัวไม่ถนัด แล้วตอนที่เขาหักพวงมาลัยเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน พู่กันก็หงายหลังตึง ขาชี้ฟ้า

“โอ๊ย...”

เสียงที่ไม่ได้ยินมาราวห้านาทีดังขึ้นดึงความสนใจของแลคให้ปรายตาไปยังเจ้าของเสียง เขาส่ายหน้าให้กับภาพของคนสวยที่ขาทั้งสองข้างชี้ฟ้า นอนกองอยู่กับพื้น

มันเป็นความรื่นรมย์ที่เขาไม่เคยคุ้นชินมาก่อน เมื่อต้องสวมบทโจรใจทราม ต่ำช้า ต้องกำราบเธอด้วยคำขู่บังคับ ไม่หลงเหลือความเป็นสุภาพบุรุษแม้แต่น้อย

ตอนที่เธอเคลิบเคลิ้มอยู่กับการจ้องมองเรือนกายแกร่ง แลคก็มั่นใจว่าจะทำให้เธอสมยอม ครวญครางด้วยความซ่านสยิวได้ในเวลาไม่กี่นาที แต่แววตาขยะแขยง หวาดกลัวราวกับว่าในหัวเขาคิดแต่จะปู้ยี่ปู้ยำเธอก็ทำให้แลคหงุดหงิดใจเหลือเกิน

จากที่จะเตือนให้เธอนั่งชันหัวเข่าเพราะจะช่วยทรงตัวได้ดี เลยพานหมดอารมณ์ เบนสายตาจากคนที่คิดว่าตนเองเป็นเหยื่อสวาทไปยังพิกัดนัดหมาย ที่เขาต้องเปลี่ยนพาหนะจากสปีดโบ้ทเป็นรถยนต์

แลคดับเครื่องยนต์แล้วปีนลงจากสปีดโบ้ทอย่างคล่องแคล่ว แต่ความต่างระดับของพื้นทรายที่เขายืนกับคนที่อยู่ในเรือ จึงไม่สามารถจะช้อนอุ้มเธอลงจากสปีดโบ้ทได้

เพียงแค่เห็นฝ่ามือทั้งสองข้างยื่นเข้ามาใกล้ พู่กันก็รู้ทันความคิดพลางส่ายหน้าดิก “ไม่แบกพาดบ่าได้ไหม เวียนหัวจริงๆ นะ”

แน่นอนว่าแลคจับพิรุธในความดื้อดึงไม่ได้ มีเพียงแค่ร้องขอความเห็นใจ ซึ่งความจริงเขาก็คิดจะตัดสายพลาสติกที่รัดข้อเท้าเธอออกอยู่แล้ว จึงดึงมีดพกในกระเป๋าออกมา ใช้ความคมกริบของมีดแหลมกดลงบนพลาสติกเส้นหนาตัดให้ขาดออกจากกัน

พันธนาการที่ทำเอาผิวเนื้อรอบข้อเท้าเป็นปื้นแดงถูกกำจัดไปแล้ว ความดีใจ โล่งใจไปเปราะหนึ่งทำให้พู่กันยิ้มอย่างมีความหวัง ยื่นข้อมือออกไปให้เขา

“นะคะ ฉันแสบข้อมือไปหมดแล้ว” เธอบอกแล้วยังมองเขาราวกับว่าเป็นความหวังเดียวที่มี

เพราะยิ้มที่โชว์รอยบุ๋มข้างแก้ม หรืออาจเป็นเพราะความหวังจากแววตาสีน้ำตาลที่ทำให้แลคนิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวใจแกร่งที่ไม่เคยรู้สึกวูบวาบไปกับอากัปกิริยาเหล่านี้ แต่กับเธอแล้วผิดแปลกไปจากที่เคยเป็นมา

ไม้นวมที่พู่กันเลือกใช้นั้นได้ผลดีเกินคาด เมื่อเขายอมตัดสายรัดข้อมือทิ้ง แล้วพอเธอชันตัวขึ้นตั้งใจจะปีนลงเอง แต่เขาก็สอดมือเข้ามาทาบตรงสีข้างแล้วยกร่างเธอลงมาวางบนพื้นทรายที่มีน้ำทะเลใส ความสูงแค่เข่า

แลคละฝ่ามือจากเจ้าของร่างนุ่มนิ่ม แล้วเอื้อมไปหยิบปืนพร้อมแม็กกาซีนทั้งหมดมาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง ต้องยอมรับว่าเสน่ห์ของพู่กันทำให้เกิดความเลินเล่อ ไม่ได้จับตามองท่าทีของเธออย่างที่เคยฝึกฝนมา

sds

เบื้องหน้าคือหาดทรายละเอียด ต่อด้วยป่ารกที่มีต้นไม้ขึ้นอยู่เต็มไปหมด

เบื้องหลังคือทะเลสีฟ้าอมเขียวที่ชวนให้อยากแหวกว่าย ใช้เวลาอยู่กับสายลม แสงแดด และหาดทราย แต่ต้องไม่ใช่เวลาที่เธอถูกจับยัดใส่กระเป๋าแบบนี้ พู่กันยอมให้เขากำข้อมือของตนเองเอาไว้มั่น เดินห่างจากสปีดโบ้ทเข้าไปในป่ารก

แรงขืนตัวของคนที่เดินตามมาติดๆ ทำให้แลคหันกลับมามอง “อย่ามาทำตัวมีปัญหาตอนนี้นะ หมีพูห์ ไม่ว่างเล่นด้วยหรอก”

รอให้ถึงจุดนัดพบ ได้นั่งอยู่บนเจ็ตที่ลอยตัวออกจากประเทศเม็กซิโกเสียก่อน ถึงตอนนั้นเธอจะเล่นบทไหน เขาก็มีอารมณ์จะต่อกรด้วย ไม่ต้องระแวดระวังตัวเช่นนี้

“คุณลักพาตัวฉันมานะ แล้วนี่ยังพาเดินบุกป่าอีก จะไม่ให้มีปัญหาได้ไง” บ่นแล้วต้องมองตามเข็มทิศดิจิทัลที่รูปลักษณ์เหมือนกับสมาร์ทวอทช์ เพียงแค่มันไม่ใช่แบรนด์ที่มีจำหน่ายตามท้องตลาด

ความจริงแล้วแลคกำลังพาเธอเดินไปยังพิกัดนัดหมายตามอุปกรณ์นำทางที่พัฒนาขึ้นมาเพื่อรองรับการใช้งานในการปฏิบัติภารกิจต่างๆ ของเจ้าหน้าที่รัฐ

มันเป็นเครื่องมือระบุตำแหน่งซึ่งจะแสดงบนหน้าจอมอนิเตอร์ในฐานปฏิบัติการ เป็นเข็มทิศนำทาง และยังบอกพิกัดนัดหมายได้อย่างแม่นยำ

จากเข็มทิศมันเปลี่ยนโหมดมาเป็นการแสดงพิกัดที่มีจุดสีแดงค้างอยู่หน้าจอ ส่วนจุดสีเขียวที่กะพริบถี่ๆ คือตำแหน่งของตนเองที่กำลังเข้าใกล้รถยนต์มากขึ้นทุกที

แควก...

กิ่งไม้ที่มีหนามเกี่ยวเข้ากับเสื้อยืดที่ขาดอยู่แล้วให้ขาดวิ่นมากขึ้นไปอีก พู่กันจึงต้องตะครุบเสื้อที่ถูกเกี่ยวเอาไว้ นั่นทำให้กิ่งไม้ครูดกับหลังมือจนเป็นรอยยาว “โอ๊ย...”

แลคหันกลับมามองด้วยความรำคาญใจ แต่พอเห็นเลือดซิบที่เป็นแนวยาวอยู่บนหลังมือนุ่ม อารมณ์ขุ่นมัวนั้นก็จางหาย ซ้ำยังดึงข้อมือเธอเข้ามาใกล้

“เดินใกล้ๆ ผม” ว่าแล้วก็ดึงแขนเธอสอดเข้าข้างลำตัว จนเหมือนว่าเธอกำลังโอบเขาจากด้านหลัง

ใกล้...จนพู่กันต้องวางมืออีกข้างเข้ากับต้นแขนแกร่ง

เธอไม่ได้คิดไปเองเมื่อรู้สึกถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เคลื่อนไหวอยู่ใต้ฝ่ามือ กลิ่นเหงื่อผสมกับโคโลญช่างยั่วยุให้จิตใจสาวกระเจิดกระเจิง หลงเพริดจนไม่รู้ตัวว่ากระชับฝ่ามือเข้ากับเนื้อแน่น บีบแล้วคลายอยู่สองสามจังหวะจนเจ้าตัวต้องปรามเสียงพร่า

“กลัวผม แต่อยากกินผมใช่ไหม หมีพูห์ เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อน”

หืมมม ได้กลิ่นเหมือนแม่มันกำลังหิว ใช่ม้อยยย

นิยายเรื่องใหม่ ชอบ ไม่ชอบตรงไหน เมนต์บอกได้นะคะ 

ขอบคุณค่า

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #10 792112 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 19:38

    ถ้าพ่อมันจะแน่นขนาดนี้แม่จะไม่ทน

    #10
    1
  2. #9 coffee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 08:38

    จะลวนลามทุกเช้าจนกว่าจะได้เล่มค่ะ

    #9
    1
  3. #8 Sanrerng (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 08:19

    ชอบๆๆๆค่ะ

    #8
    1
  4. #7 ณัฐชญา สุฤทธิ์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 08:06

    สนุกค่ะได้อ่านแค่นี้ อยากอ่านให้จบเรื่องจังเลยค่ะ


    #7
    1
    • #7-1 ศิริพารา - รายาฤดี 11(จากตอนที่ 5)
      28 มิถุนายน 2563 / 11:25
      ช่วงนี้อัปเว็บให้อ่านทุกวัน แม่มันต้องมาหาพ่อมันทุกวันนะ
      #7-1