อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 48 : ตอนที่ 12 โกหกไม่ลง พูดตรงๆ ก็ไม่ได้ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    3 ส.ค. 63

  

sds

“รู้ไหมว่าตอนที่คุณให้ขี่คอ เลือกของในซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะ ฉันชอบมาก”

“มิน่าล่ะ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ รีบปีนขึ้นหลังผมเชียว” แลคเปรยแล้วเอื้อมมือมาจัดร่างกายแฟนสาว จนได้กอดขาเรียวสองข้างแนบไปกับลำตัว

ตอนนี้พู่กันเหมือนกำลังขี่คอเขาอยู่กลายๆ เธอหลุบสายตามองคนที่เอียงหน้ามาจูบต้นขาด้านใน แล้วพึมพำถามอีกครั้ง

“ทุกอย่างน่าจะราบรื่นนะ แล้วทำไมตอนนี้หมีพูห์ถึงไม่ลงรอยกับพ่อได้”

“เพราะ...หลังจากแม่ตาย พ่อก็เหมือนไม่ต้องการฉันด้วย”

ก่อนที่เธอจะเศร้าและเล่าข้ามไป แลคจึงถือโอกาสถามเสียก่อน “เรื่องแม่...ผมเสียใจด้วย และขอโทษที่ต้องถามว่าทำไมแม่ถึงได้จากไปเร็วนัก”

“วันนั้นแม่กับพ่ออยู่ในห้างที่เกิดการยิงปะทะกันระหว่างพวกค้ายาเสพติดกับตำรวจ แม่ถูกลูกหลงไปสองนัด ยังไม่ทันไปถึงโรงพยาบาลก็สิ้นใจ ฉันก็ไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าแม่เหมือนกัน”

“เรื่องนี้เกิดนานรึยังจ๊ะ”

พู่กันบวกลบเลขอยู่ในใจครู่หนึ่ง “อืม...ตอนนั้นฉันอายุสิบสาม ก็เก้าปีที่แล้วอะ”

หากเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในห้างสรรพสินค้า ก็คงต้องมีบันทึกความเสียหาย ผู้เสียชีวิต ผู้บาดเจ็บไว้โดยละเอียด แลคไม่พลาดที่จะกลับไปค้นหาเรื่องนี้อย่างแน่นอน

“พ่อคุณคงเสียใจมาก เขาเปลี่ยนไปขนาดไหน ถึงได้ทำให้คุณงอนมาถึงวันนี้”

“ฉันไม่ได้งอนนะ ฉันโกรธจริงๆ”

แลคแหงนหน้าขึ้นมามองคนงอนปั้นหน้าบึ้ง แต่ไม่ยอมรับความจริง ซ้ำร้ายยังมองเธออย่างล้อเลียนจึงถูกดึงติ่งหูไม่ให้ได้ซบหัวอยู่กับต้นขานุ่ม

“อะๆ ไหนลองเล่ามาให้ฟังซิ เดี๋ยวผมประเมินเองว่าคุณหนูพู่กันต้องโกรธ หรือแค่น้อยใจ”

“ก็ทั้งสองอย่างแหละ รู้ไหมว่าหลังแม่เสีย จากที่ฉันรักพ่อระดับแปด กลายเป็นรักพ่อติดพ่อระดับสิบเพราะพ่อไม่กลับบ้านดึก เอาใจใส่ฉัน ทำหน้าที่แทนแม่ได้จนฉันมั่นใจว่าถึงจะไม่ใช่พ่อแท้ๆ แต่เราก็รักกันอย่างพ่อลูกจริงๆ ฉันกลายเป็นคนติดพ่อ ติดบ้าน อยากทำกิจกรรมอะไรก็ได้แค่ขอให้มีพ่ออยู่ด้วย”

“เฮ้อ...” พู่กันถอนหายใจใหญ่ เอียงหน้าซบลงกับศีรษะของคนที่นั่งแทรกอยู่กลางหว่างขา

“อย่างที่เล่าว่าฉันเข้าโครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมย้ายไปเรียนที่เจมส์ทาวน์หนึ่งปี แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้กลับบ้านเพราะพ่อให้เรียนต่อที่นั่นเลย ความมาแตกเอาทีหลังว่าแอนเน่ไม่ใช่แฟมิลี่โฮสต์ แต่เป็นญาติของคนงานในคาซาเซียโลที่พ่อส่งไปดูแลฉันแหละ”

แลคออกความเห็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พ่อคุณคงงานรัดตัว ไม่มีเวลาดูแล แล้วที่พูดแรงๆ ก็คงอยากให้คุณตัดใจได้ง่ายเท่านั้นเอง”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็ให้คนดูแลฉันที่นี่ ไม่จำเป็นต้องส่งไปตั้งไกล ทำไมฉันอยู่ที่นี่ด้วยไม่ได้”

อันนี้ตอบไม่ได้เลย แต่ก็จริงอย่างที่พู่กันว่า หากเขาไม่อยากให้เธอเครียดไปมากกว่านี้จึงกระเซ้าเย้าแหย่ออกมา “คุณหนูพู่กันแค่งอนเท่านั้นหรอก ไม่ได้โกรธใครจริงจังสักหน่อย”

โหย...เกลียดที่สุดเลย!

“ฉันยังพูดไม่จบ ใครใช้ให้สรุปเอาดื้อๆ แบบนั้น” คราวนี้พู่กันนึกฉุนขึ้นมาจริงๆ ผลักคนที่นั่งอยู่กลางหว่างขาซึ่งไม่ทันตั้งตัวออกไปสุดแรง แล้วหมุนตัวออกจากอ่างจากุซซี่ เดินมายืนกอดอกจ้องเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“ไม่ว่าจะวันหยุดยาวช่วงคริสต์มาส หรือปิดเทอม ตลอดเวลาที่อยู่นอร์ทดาโคตา ฉันไม่เคยได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน ฉันต้องหักใจใช้ชีวิตอยู่คนเดียวทั้งที่รักพ่อหมดหัวใจ แค่โทร.หา พ่อก็ไม่เคยรับสาย เจ็บปวดนอนซม อยากกอดพ่อแค่ไหน ก็ทำได้แค่ฝากข้อความ ในตอนที่เด็กคนหนึ่งรักผู้ชายคนหนึ่งเหมือนพ่อ แต่กลับถูกผลักไสออกไปไกล คุณคิดว่าเด็กอายุแค่นั้นจะเข้าใจความต้องการแล้วปรับตัวอยู่กับความไม่เข้าใจ เสียใจ น้อยใจ ทั้งรักและคิดถึงได้ดีแค่ไหน”

พู่กันพรั่งพรูหลายสิ่งหลายอย่างที่อัดแน่นอยู่ในใจออกมา “ฉันไม่ได้ยากจนข้นแค้น ตรงกันข้ามได้ใช้เงินจนเบื่อ ใช้เงินจนเรียนรู้ด้วยตัวเองได้ว่ามันซื้อพ่อมาอยู่ตรงหน้าฉันไม่ได้ คุณเคยสงสัยใช่ไหมว่าฉันใช้ชีวิตอยู่ในสภาพอากาศที่หนาวเหน็บขนาดนั้นได้ยังไง ถ้าจะบอกว่าร่างกายที่หนาวเหน็บยังน้อยกว่าหัวใจที่ด้านชา คุณคงหัวเราะเยาะฉัน มองว่าคุณหนูพู่กันแค่งอนเท่านั้นสินะ”

sds

​ครั้งนี้แลคหัวใจกระตุบวูบกับขอบตาแดงก่ำ “เฮ้...คนดี ผมแค่หยอกเล่นเท่านั้น”

“หยุด อย่าเข้ามานะ” พู่กันยกมือข้างหนึ่งขึ้นสำทับคำพูด แต่กลับห้ามเขาเอาไว้ไม่ได้จึงต้องรีบหันหลังให้คนที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ได้ยินแค่เสียงน้ำไหลก็รู้ว่าเขากำลังล้างฟองสบู่ออกจากตัว

“ฉันรู้ว่าฉันผิดที่โกหกคุณ ทั้งที่เราเป็นคู่รักแต่สิ่งที่ฉันปิดบังไว้ ไม่ยอมเปิดใจให้ฟังก็เหมือนไม่เชื่อใจกัน แต่ฉันยังไม่เข้มแข็งพอที่จะเล่าให้ใครฟัง”

แลคมองตามเจ้าของร่างกะทัดรัดที่เดินออกไปจากห้องน้ำ พลางคิดในใจว่าสิ่งที่เธอและเขาต่างก็พบเจอมาคล้ายๆ กันก็เห็นจะเป็นปัญหาของเด็กขาดความอบอุ่น จึงรีบจัดการกับตัวเองจนอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นใส่สบาย เดินออกไปนั่งข้างเจ้าของเตียงทรงกลมที่รีบพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ทันที

แสนงอนได้น่ารักเหลือเกิน เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้น แต่แลคก็รู้ว่าไม่ใช่เวลาที่ควรเอาคำพูดนี้มาทำให้เธอขุ่นเคืองใจมากขึ้น

“หมีพูห์...”

“คุณจะกลับแล้วใช่ไหม ไปสิ... ฉันง่วง อยากอยู่คนเดียว”

“ผมควรกลับแหละ แต่จะกลับทั้งที่ปล่อยให้คุณโกรธแบบนี้ไม่ไหวหรอก” ลากเสียงยาวอย่างงอนง้อ แล้วเอนตัวลงไปเกยคางอยู่กับต้นแขนเรียว

“ไม่เป็นไร ฉันอยู่กับความโกรธที่คนอื่นมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยมาจนชิน อีกอย่างถ้าคุณยังโกรธที่ฉันโกหกก็ยอมรับมาเลย อย่าพูดส่งๆ ว่าไม่โกรธ แต่ทุกครั้งก็ประชดฉันด้วยการเรียกว่าคุณหนูพู่กัน ไม่ก็เซญอริต้า”

แลคกดจูบซ้ำๆ ลงบนต้นแขนเรียวไม่เลือกที่ หวังว่าจูบขอโทษจากใจจริงจะทำให้อารมณ์เธอเย็นลง ซึ่งคนรับสัมผัสก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น แต่เธอกลับหลับตานิ่ง ควานมือไปดึงหมอนข้างมากอด

“กลับเถอะค่ะ อารมณ์แบบนี้คุยไปก็ไม่เข้าใจกันอยู่ดี”

เป็นคำพูดที่แลคเห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่สาบานเลยว่าเขาเข้าใจในเหตุผลที่เธอปิดบังไว้ เพราะในโลกใบนี้ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียวที่ใช้วิธีซ่อนปมในใจเอาไว้จนลึก พูดถึงน้อยแค่ไหน ก็เจ็บปวดน้อยเท่านั้น

แต่ที่ตีรวนอยู่ในหัวคือความสงสัย คลางแคลงใจในตัวคนรอบข้างเธอต่างหาก ข้อมูลที่เพิ่งรู้มาเร่งรัดให้แลคไปสืบสาวราวเรื่องว่าจะมีเงื่อนงำใดแอบแฝงอยู่บ้าง

แม้จะต้องภาวนาหนักขึ้น บ่อยขึ้นด้วยไม่อยากให้คนรักเข้ามาพัวพันกับคาร์เทลค้ายา แต่ความจริงก็สวนทางกับคำภาวนา

แลคก้มลงหอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ เขาแนบปากและจมูกอยู่กับผิวเนื้อนุ่มครู่ใหญ่ “ผมไม่อยากให้เรื่องของเราเป็นแบบนี้เลย ไม่อยากให้คุณโกรธ ขอโทษนะคนดี”

พู่กันไม่รู้เลยว่านัยที่ซ่อนเร้นอยู่ในคำพูดนั้นหมายถึงเรื่องที่แฟนหนุ่มปกปิดเอาไว้ เธอแค่เพิ่งรู้ใจตัวเองว่ารักเขามากก็ตอนที่ไออุ่นจากเรือนกายแกร่งค่อยๆ จางหาย

‘โกรธเขา ผิดหวังในตัวเขา แต่อยากรู้ความเป็นไปของเขาที่สุด’

ชีวิตนี้ผู้ชายสองคนที่ทำให้เธอสับสน กระวนกระวายใจได้เช่นนั้น เห็นจะมีแค่ ‘พ่อ’ และผู้ชายที่ชื่อ ‘แลค ลาซอว์เต้’

 

ซีซาร์ ลาปาส กำลังมองร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่เดินเท้าไปตามทางที่ทอดตัวสู่ประตูรั้วซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดอาณาบริเวณคาซาเซียโล ไม่ว่าจะจากไปด้วยเหตุผลใด แต่เขาก็มั่นใจว่าแลคต้องกลับมาในเร็วๆ นี้

“จัดการเลยไหมครับ”

“ฉันบอกไปแล้วว่าให้ทำตามที่แกสบายใจ”

โจแอลยิ้มเย็น เมื่อเจ้านายให้สัญญาณไฟเขียว ไม่ขัดข้องกับการตัดสินใจของตน จึงเดินออกมาจากห้องทำงานเพื่อจัดการในขั้นต่อไป

 

แม่มันงอนแล้วนะ พรุ่งนี้มาตามต่อว่าพ่อมันจะง้อวิธีไหนนะ

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #38 coffee (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 10:00

    รอเล่มออกจร้า ใกล้หรือยังค่ะ

    #38
    1
    • #38-1 ศิริพารา - รายาฤดี 11(จากตอนที่ 48)
      8 สิงหาคม 2563 / 20:39
      วันจันทร์นี้เปิดจองที่หน้าเว็บสนพ.ดีต่อใจค่า ราคาปก 395 บาท พ่อมันหนามา 552 หน้านิยายเลย
      แต่ช่วงเปิดจองมีส่วนลด+ค่าส่งแล้วจ่ายแค่ 350 บาทค่า
      #38-1