อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 45 : ตอนที่ 11 ถลำลึก 2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    31 ก.ค. 63

  

sds

ความจริงแล้วซีซาร์อยากประกาศก้องให้รู้กันไปทั่วว่า เงินที่เขาหามากองไว้ให้นั้น ต่อให้ลูกสาวใช้สอยอย่างฟุ่มเฟือย มันก็จะไม่มีวันหมด ด้วยการวางแผนอนาคตให้อย่างรอบคอบและรัดกุม แต่คำพูดของคนรู้จักคิดก็ทำให้ต้องยิ้มกริ่ม มองลูกด้วยความภูมิใจ

“พ่อไม่ขัดข้องเลย แค่อย่าทำให้ตัวเองลำบากมากนัก หนูไม่ใช่คนไร้ญาติขาดมิตร แต่มีพ่อ มีลุงโจ มีลุงลีลอยด์คอยอยู่เสมอ อยากลองหางานทำในร้านอาหารสักร้านพ่อก็ไม่ขัด แต่ขอให้กลับมาค้างที่คาซาเซียโลนะหนู...”

พู่กันเริ่มหนักใจ ด้วยจินตนาการว่าต้องขับซูเปอร์คาร์ออกจากคาซาเซียโลไปทำงานในร้านอาหารสักร้าน ที่มีคนของพ่อสวมรอยเป็นลูกค้า ชื่นชมฝีมือของเชฟจนตัวแทบลอย เพื่อนร่วมงานเริ่มอิจฉา ความเป็นมิตรแปรเปลี่ยนไปจนท้ายที่สุดเธอตัดสินใจลาออกเอง

มันห่างไกลกับคำว่าหาเลี้ยงตัวเองมากมายนัก

โจแอลที่เห็นว่าหลานสาวยังนิ่งงัน ปั้นหน้าลำบากใจจึงเร่งรัดอีกแรง “รีบรับปากคุณพ่อสิหนู ถ้าหนูยังไม่ยอมกลับมาค้างที่คาซา ลุงก็ไม่รู้ว่าจะห้ามคุณพ่อยังไงแล้วนะ วันนี้ที่พลัดตกจากรถเข็นส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะหน้ามืด ฝืนตัวเองเดินขึ้นบันไดตั้งสามชั้น รับปากคุณพ่อเถอะ...”

“ค่ะ เอาไว้ให้หายดีก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีก็ได้” พู่กันแบ่งรับแบ่งสู้ แล้วสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปแนบกับข้างแก้มที่บวมช้ำ แม้จะไม่ได้ให้คำสัญญา แต่แววตาที่มองพ่อก็จริงจังจนท่านยอมปล่อยมือ

ซีซาร์มองตามร่างกะทัดรัดของลูกสาวแล้วต้องยิ้มตาม ถ้าจะมีผู้หญิงคนไหนที่คล้ายคลึง ดูอ่อนโยน มองแล้วสบายตาใกล้เคียงกับภรรยามากที่สุด ก็คงจะเป็นพู่กัน

‘ผมพาลูกหมีตัวน้อยของเรากลับคาซา ได้แล้วนะที่รัก’

ต่อให้เป็นคนสนิท เป็นพี่ชายสายเลือดเดียวกันกับภรรยาของเขา ก็ไม่อาจล่วงรู้ถึงสิ่งที่ซีซาร์กำลังพร่ำพรรณนาในใจ

“หมีพูห์กลับมาอยู่ที่นี่แล้ว จะเอายังไงกับไอ้หมอนั่น” โจแอลเข้าประเด็นทันที

ซีซาร์ปรับพนักพิงหลังให้ตั้งชันขึ้น ขมวดคิ้วมองพี่ชายของภรรยาผู้ล่วงลับไปหลายปี แต่รักมั่นคงที่มีให้ยังไม่เสื่อมคลาย “ตราบใดที่หมีพูห์ยังไม่เบื่อ ฉันก็ไม่มีปัญหา”

“เฮ้อ...ไม่น่าเบื่อง่ายๆ หรอก คุณก็น่าจะรู้ว่าไอ้หมอนี่เป็นผู้ชายคนแรกที่เราเห็นว่าอยู่บนเตียงของเธอ”

sds

ซีซาร์ชักสีหน้ารำคาญใจ “เรื่องหนุ่มสาวน่าโจ แกทำเหมือนไม่เคยผ่านวัยฮอร์โมนเพศพลุ่งพล่าน ถ้าความสุขของหมีพูห์คือการเปลี่ยนคู่ควงมาคาซาเซียโลวันละคน ฉันก็ไม่ขัดอะไร อย่ามาทำตัวเป็นพวกหัวเก่า เคร่งประเพณีนิยมกับลูกฉันนะ หมีพูห์ต้องเก็บเนื้อเก็บตัวไว้มอบให้ไอ้งั่งในคืนวันวิวาห์งั้นเหรอ แล้วถ้าเกิดคืนนั้นไอ้เลวนั่นทำให้ลูกสาวฉันมีความสุขไม่ได้ จะทำยังไง”

พ่อครัวส่วนตัวปั้นหน้าหน่ายใจให้กับความรักไร้ขีดจำกัดตามแบบฉบับของซีซาร์ ลาปาส

เจ้านายผู้มีความคิด และการกระทำอันสุดโต่งเสมอ เหมือนเช่นวันนี้ที่พลัดตกจากรถเข็นไฟฟ้าก็เป็นอุบัติเหตุที่เจ้านายตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้น

ถึงโจแอลจะมาใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนที่ความต้องการทางเพศเป็นเรื่องเสมอภาคของหญิงชาย เป็นเรื่องที่ทุกคนต้องขวนขวายหาความสุขใส่ตัวเอง

ไม่มีฝ่ายไหน ‘เสีย’ หากทั้งสองฝ่ายจะต้องได้รับความสุขในเพศรสไม่ต่างกัน แต่คำพูดเมื่อครู่ของเจ้านายก็ทำให้เขาไพล่นึกไปถึงภาพที่หลานสาวต้องอุ้มท้อง

“มันก็ใช่ แต่ยังไงฝ่ายเราก็เป็นผู้หญิง พลาดพลั้งตั้งท้อง...”

อย่าหวังว่าจะได้พูดจบ ซีซาร์ก็ชิงตัดบทออกมาเสียก่อน “ใช่... เป็นอย่างที่แกคิดนั่นแหละโจ ฉันไม่แคร์ถ้าลูกสาวจะอุ้มท้องโดยไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ เพราะถ้ามันเป็นอย่างนั้นก็แปลว่าพ่อมันไร้คุณค่า ลูกฉันคงไม่จำใส่ใจ อีกอย่างฉันไม่มีปัญหากับการเลี้ยงดูเด็กสักคน หรือหลายๆ คน ตราบใดที่คนอุ้มท้องคือหมีพูห์ เด็กพวกนั้นก็เป็นหลานฉัน”

“ครับผม”

ซีซาร์มองพ่อครัวคนสนิทที่ก้มหน้าด้วยความรำคาญใจเป็นที่สุด “ถ้าจะมาพูดเรื่องแค่นี้ก็รีบไปไกลๆ เลย”

“ความจริงจะมาบอกว่า ไอ้หมอนั่นมันเป็นบอดี้การ์ดรับจ้างครับ”

“แล้วยังไง”

คราวนี้โจแอลถึงกับมองหน้าเจ้านายอย่างงุนงง “อ้าว... ไอ้พวกบอดี้การ์ดรับจ้างเนี่ย ส่วนมากมักจะเป็นพวกทหารปลดประจำการ หรือไม่ก็ตำรวจนะครับ”

“ก็แค่เคยเป็น แกอย่าร้อนตัวไปหน่อยเลย” ตอบกลับแล้วก็ต้องเงียบ ปล่อยให้พ่อครัวคนสนิทพูดถึงเหตุการณ์ที่ดอนครูซถูกจับ ซึ่งตรงกับวันที่ตนนั้นสวมรอยเป็นหัวหน้าเชฟเพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัดว่าพู่กันนั้นไปทำงานอยู่บนเรือสำราญจริง

เมื่อขึ้นฝั่งมารายงานเจ้านายแล้วตั้งใจจะกลับไปรับตัวพู่กัน ก็ได้รู้ข่าวว่ามีการจับตัวพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ จึงรีบล่าถอยกลับมาก่อน

ซีซาร์ได้ฟังเรื่องที่ลูกสาวถูกพวกซิคาริโอตามฆ่า หากโชคดีที่แลคช่วยให้รอดพ้นและพากลับมาถึงไมอามีอย่างปลอดภัย

“ก็ถือว่าหมอนี่เก่ง”

“โธ่...ไม่ใช่เวลาที่จะมาชื่นชมมันสักหน่อย เราปล่อยให้ใครก็ไม่รู้มาเดินเพ่นพ่านในคาซาเซียโลนะครับ”

“ถ้าแกกังวลนัก ก็ให้คนไปสืบ แต่ที่ฉันห่วงคือเรื่องที่ให้ลีลอยด์ไปทำต่างหาก”

ได้ยินเจ้านายพูดเช่นนั้นแล้ว โจแอลจึงเหลือบสายตาไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้อง “คราวนี้นัดเวลาไว้เที่ยงคืนครับ”

เมื่อก่อนที่ต้องออกไปจัดการหลายเรื่องด้วยตัวเอง ทั้งซีซาร์ และลีลอยด์จะนัดเวลากับโจแอลที่รออยู่บ้านเสมอ หากเกินเวลาที่นัดหมายก็แปลว่าเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น ต้องหาหนทางช่วยเหลือโดยด่วน

แต่สี่ปีมานี้ร่างกายของซีซาร์ทรุดโทรม น้อยครั้งที่เขาจะออกไปจัดการธุระด้วยตัวเอง แต่ก็ยังมีมือขวาอย่างลีลอยด์ที่เป็นเหมือนตัวแทนจัดการเรื่องต่างๆ ได้เรียบร้อยทุกครั้ง

“ไปเถอะ เที่ยงคืนค่อยเจอกัน”

เมื่อซีซาร์ได้อยู่เพียงลำพังก็ไม่อาจห้ามความคิดให้วิ่งวนอยู่กับเรื่องเพียงสองเรื่อง นั่นคืออดีตที่มีทั้งทุกข์ทน เปี่ยมไปด้วยความหวังที่ต้องใช้แรงกายแรงใจฮึดสู้ ความสำเร็จสูงสุดที่ต้องแลกด้วยชีวิตของคนรัก

อีกเรื่องคืออนาคตของลูกสาวที่ต้องสดใส สวยงาม ปลอดภัยในยามที่เขาต้องจากโลกใบนี้!

หมีพูห์ไม่กล้าขัดใจพ่อ

พ่อมันก็เลยตกที่นั่งลำบาก จะหาข้ออ้างไรมาหาลูกสาวมาเฟียละทีนี้

 

sds

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น