อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 43 : ตอนที่ 11 ถลำลึก 2 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    29 ก.ค. 63

  

sds

 

แลคไม่รู้ว่าตนเองนั้นขบคิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นนานแค่ไหน แต่เวลาที่ล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่ายโดยที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง น้ำย่อยจึงทำงานอย่างหนักหน่วง แล้วพอได้กลิ่นหอมหวนของอาหารโชยมาเตะจมูก เขาถึงได้รู้ว่าแม่บ้านสองคนกำลังลำเลียงอาหารมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้า

“ของผมเรอะ” ถามพลางขมวดคิ้วมองแม่บ้านงงๆ

หญิงวัยสามสิบต้นๆ ยิ้มอย่างเป็นมิตร พลางพยักหน้ารับ “ค่ะ ก็เมื่อครู่ใหญ่คุณบอกว่าหิวระดับสิบเลยนี่คะ แต่ถ้ายังไม่อิ่มก็เรียกเอาอาหารเพิ่มได้เลย ไม่ต้องเกรงใจค่ะ”

แลคมองกระดิ่งทองเหลืองขนาดย่อมที่ถูกแม่บ้านวางลงบนโต๊ะ ใกล้มือของตนเอง มองผิวเผินความเป็นอยู่ในขณะนี้ก็ใกล้เคียงกับคำว่าเจ้าชายอาหรับเข้าไปทุกที แต่มองตามความเป็นจริง เขาเป็นได้แค่ ‘ของเล่น’ ที่คุณหนูพู่กันโปรดปรานจึงได้รับการปรนนิบัติอย่างดีเลิศ

“หมีพูห์ยังอยู่ข้างในใช่ไหม”

“ค่ะ เซญอร์...” แม่บ้านยังตอบไม่ทันจบประโยค น้ำเสียงหาเรื่องของโจแอลซึ่งเดินเข้ามาในห้องก็โพล่งขึ้นมาตอบแทน

“เซญอริต้าจะทำอะไร อยู่กับใคร แกต้องรู้ทุกฝีก้าวเชียวเรอะ หิวก็กิน อิ่มแล้วก็ไปรอเธออยู่ในห้อง หน้าที่แกมีแค่นั้นนะ”

ชายไทย สูงราวห้าฟุตหกนิ้ว ผิวสองสี รูปร่างผอม เป็นคนคนเดียวกับที่เขาเห็นในกล้องวงจรปิดที่เดินออกมาจากห้องพักของพู่กัน แล้วจากนั้นก็หาร่องรอยไม่พบราวกับติดปีกบินหายเข้ากลีบเมฆ

เรื่องจริงคือโจแอลเป็นลุงของเธอ เป็นคนสนิทของพ่อเธอซึ่งก็ต้องทำงานในคาซาเซียโล อยู่ไม่ห่างกายเจ้านาย แล้วพู่กันต้องโกหกเขาไปเพื่ออะไรว่าลุงเป็นหัวหน้าเชฟอาหารเอเชียบนรอยัล แอตแลนติก

แม้จะเงียบ แต่กลับจ้องตาไม่กะพริบ นั่นทำให้โจแอลเดินเข้ามายืนจังก้า กอดอก จ้องกลับอย่างไม่ยอมลดราวาศอก

“หรือแกจะเถียงว่าหน้าที่แก มีมากกว่านั้น” โจแอลย้ำถามอย่างหาเรื่องอีกครั้ง

เพราะความคลุมเครือที่เกิดขึ้นเต็มหัว ทำให้แลคต้องอดทน ก้มหน้ายอมรับสถานะของเล่นสุดโปรดของคุณหนูพู่กัน “ไม่ครับ”

โจแอลมองคนที่หลบสายตา ก้มหน้ากินอาหาร ยอมรับว่าไม่ชอบหน้าหมอนี่เอาเสียเลย ยิ่งได้เห็นความแข็งแรงที่สามารถอุ้มคนคนหนึ่งวิ่งไกลราวครึ่งไมล์ โดยที่แสดงอาการเหนื่อยหอบน้อยมาก ก็ยิ่งไม่น่าไว้ใจ

เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นคนแปลกหน้า ไม่รู้ปูมหลังเข้ามาเดินเพ่นพ่านอยู่ในคาซาเซียโล!

“รู้จักกับเซญอริต้านานรึยัง” โจแอลถาม

“นับรวมวันนี้ด้วยก็ห้าวันครับ”

เวลาอันรวดเร็วไม่ได้ทำให้โจแอลกังวลใจ แต่ถ้านับกลับไปวันแรกที่ทั้งคู่รู้จักกัน มันตรงกับวันที่พู่กันยังอยู่บนเรือสำราญ นั่นต่างหากที่ทำให้โจแอลต้องลากเก้าอี้ตัวตรงกันข้ามออกมา แล้วทรุดตัวนั่งลง

“แกทำงานอะไร ไปรู้จักกับเซญอริต้าได้ยังไง”

“ผมเป็นบอดี้การ์ดรับจ้างอยู่ในบริษัทรักษาความปลอดภัยซึ่งถูกว่าจ้างให้ไปดูแลความเรียบร้อยบนรอยัล แอตแลนติก...” แลคเล่าเหตุการณ์ตามความจริงอย่างละเอียด เหมือนกับที่ได้เผชิญมากับพู่กัน

ชายหนุ่มรู้ว่าโจแอลจะต้องเอาข้อมูลเหล่านี้ไปสืบค้นประวัติส่วนตัวอย่างแน่นอน และโจแอลจะพบว่าเรื่องที่หลุดออกจากปากเป็นความจริงทุกประการ

คนของโจแอลจะสืบรู้ได้อย่างละเอียดยิบจนรู้ว่ามีซิคาริโอตามฆ่า เธอและเขากลับมาถึงไมอามีอย่างปลอดภัยด้วยไพรเวตเจ็ตของบริษัทรักษาความปลอดภัย แต่ทั้งหมดก็เป็นเพียงแค่ฉากหน้าที่จิม เมสันต้องการให้รู้เท่านั้น จึงไม่มีความจำเป็นที่แลคจะตอบแบบกล้าๆ กลัวๆ

sds

ทว่าความจริงดังกล่าวกลับทำให้แลคได้เห็นแววตาตื่นตระหนกของคู่สนทนา แม้จะแสดงออกมาเพียงแวบเดียว แต่ก็ชัดเจน สังเกตได้โดยง่าย

“รีบๆ กินให้อิ่ม แล้วทำหน้าที่ของแกให้ดีที่สุดด้วย” โจแอลบอกแล้วเดินผละออกไปจากห้อง

แน่นอนว่าข่าวการจับตัวดอนครูซ และลูกสมุนอีกหลายคนของคาร์เทลค้ายาโด่งดังมาก ภาพที่ถูกคุมตัวแล้วส่งกลับมาดำเนินคดีในสหรัฐอเมริกา กำลังอยู่ในกระแสความสนใจของประชาชน

หากคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคาร์เทลก็คงเสียวสันหลังวาบ หรือบางครั้งอาจเก็บอาการไม่อยู่เหมือนกับโจแอลที่เพิ่งเดินออกจากห้องก็เป็นได้

แต่ให้ตายเถอะ!

กินแล้วทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี นี่ต้องตอกย้ำกันบ่อยๆ จนภาพในหัวผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน

...คอลล์บอย กำลังถูกขุนด้วยอาหารเลิศรสให้มีพละกำลังเหลือเฟือเพื่อสนองความต้องการของเซญอริต้า เขาจะต้องเปลือยกาย ถูกขึงพืดด้วยกุญแจมือ มีคัฟส์ สเลฟ เฟทิสล็อกข้อเท้า ปล่อยให้คุณหนูผู้เอาแต่ใจแห่งคาซาเซียโลได้หาความสุขจากเรือนกายอันแน่นตึงจนหนำใจ

คิดๆ ดูแล้วคงจะเปิดประสบการณ์เซ็กซ์รูปแบบใหม่ให้เขาได้เช่นกัน หากคนที่ขึ้นมานั่งคร่อม ‘เพื่อนแลค’ ไม่ใช่พวกลัทธิฮาฟต์ไนต์สแตนด์ที่ไม่ได้สนใจการเล้าโลมคู่เซ็กซ์ จูบเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็น จนเขาต้องมาสอนใหม่อยู่ค่อนคืน เธอถึงได้รู้ว่าตวัดลิ้นอย่างไรถึงจะทำให้อีกฝ่ายจมจ่อมอยู่ในความทรมานอันแสนหวาน

 

ไม่เสียแรง ไม่เสียใจ ไม่เจ็บตัวโดยเปล่าประโยชน์ แม้ว่าซีซาร์จะรู้สึกระบมไปทั้งปากรวมถึงกรามล่าง

ฝ่ามือน้อยๆ ที่คอยบีบกระชับ คอยย้ายเจลประคบไปตามแนวสันคาง สลับกับเอียงหน้ามองซ้ายที มองขวาทีด้วยหวังให้อาการบวมลดลงรวดเร็วทันใจ

ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของลูกสาวในตอนนี้ ไม่หลงเหลือความดื้อรั้น เอาแต่ใจตัวเองเหมือนเมื่อชั่วโมงก่อนเลย นั่นทำให้ความเจ็บปวดของพ่อทุเลาเบาบางได้อย่างเหลือเชื่อ

“พอแล้ว... ถึงหนูจะจ้องหน้าพ่อนานกว่านี้ มันก็ยังต้องบวมไปอีกสองสามวัน”

พู่กันทำหน้าง้ำ อยากต่อว่าที่พ่อใจร้อน แต่เห็นเลือดที่ยังแห้งเกรอะติดขอบปากแล้วก็สงสารจับใจ ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้คือความรู้สึกผิด

“เจ็บมากไหมคะ ตรงมุมปากมีเลือดติด แต่หนูไม่กล้าลงแรงมาก กลัวพ่อจะเจ็บกว่าเดิม” อุบัติเหตุร้ายๆ ที่เกิดขึ้นทำให้พู่กันเปลี่ยนสรรพนามมาเรียกว่าพ่อโดยที่ไม่ต้องร้องขอ

ทว่ากลับยังมีความขุ่นข้องหมองใจ มีความเสียใจ น้อยใจจนคนเป็นพ่อรับรู้ได้อย่างชัดเจน แต่ขอแค่มีลูกหมีตัวน้อยอยู่ใกล้ๆ อยู่ในระยะสายตาให้ได้เห็นถึงความเป็นไป จะโกรธ จะเกลียดพ่อคนนี้สักแค่ไหน ซีซาร์ก็มองผ่านได้เสมอ

“เจ็บ แต่มีหนูคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ พ่อทนได้”

พู่กันหลุบสายตามองหลังมืออันเหี่ยวย่นที่ตบลงบนมือของเธอเบาๆ ภาพที่พ่อล้มหน้ากระแทก

พ่อมันรู้สึกเป็นเหมือนคอลล์บอย ส่วนแม่มันก็ถูกคุณพ่ออ้อนหนัก

เรื่องจะเป็นยังไงต่อ พรุ่งนี้ห้ามพลาดนะคะ

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น