อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 41 : ตอนที่ 10 ถลำลึก 1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    28 ก.ค. 63

  

sds

“แล้วทำไมไม่บอกผมแต่แรก” แลคถามพลางขมวดคิ้วเมื่อเห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดอยู่ตามไรผม หน้าผากมน จึงสอดมือข้างหนึ่งไปรั้งศีรษะเธอมาแนบอก ใช้เสื้อซับเหงื่อ

แน่ละว่าพู่กันไม่หวังว่าเขาจะพกผ้าเช็ดหน้า แต่ก็คาดไม่ถึงว่าเขาจะเช็ดเหงื่อให้ด้วยวิธีนี้

“โหย...สิวขึ้นกันพอดี”

“อ้อ...โทษที ลืมตัวว่าคุยอยู่กับเซญอริต้าแห่งคาซาเซียโล”

แม้จะย้ำกับตัวเองว่าต้องใจเย็น แต่เรื่องราวของพู่กันที่เพิ่งรู้ในวันนี้ ก็ทำให้แลครู้สึกเหมือนเป็นคนที่ยังไม่น่าไว้วางใจ จนเธอต้องเก็บงำปมในใจไว้เพียงลำพัง

“โอ๋ๆ ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ติดหรูอย่างนั้นสักหน่อย สัญญาว่ากลับถึงอพาร์ตเมนต์แล้วจะเล่าให้หมดเปลือกเลย นะ... อย่าโกรธเลยนะ”

แลคเหล่มองคนที่แหงนหน้ามาใกล้ ลากเสียงยาวอ้อนไม่กี่คำ เขาก็ใจอ่อน แถมคิดล่วงหน้าไปก่อนเธอด้วยซ้ำ

“ผมไม่ได้โกรธ แค่นึกไม่ออกว่าเซญอริต้าจะสู้กับแดดเที่ยงวันยังไงไหว อย่างน้อยก็ต้องเดินไปหน้าประตูใหญ่ถึงจะปักหมุดเรียกแท็กซี่มารับได้”

ครั้งที่สองที่เขาเรียกอย่างห่างเหิน ถึงสีหน้าจะเป็นห่วงเป็นใย แต่คนฟังก็รับรู้ได้ดีว่าเขาขุ่นข้องที่เธอไม่ยอมเปิดใจ

จู่ๆ เธอก็หยุดเดิน หันมามองเขาหน้าตาตื่น “แลค”

“อะไร เป็นอะไร” แลคถามกลับ พลางกวาดสายตามองทั่วตัว แล้วไม่นานเธอก็เปลี่ยนสีหน้าจากตกใจมายิ้มหวานล้อเลียนจนเขาตามอารมณ์เธอไม่ทัน

“ไม่มีไรมากหรอก แค่อยากชวนให้ดูว่าเวลาผู้ชายดุๆ งอนเนี่ย ก็น่ารักดีเนอะ”

แลคมองอย่างคาดโทษ หัวเราะในลำคอ กดจูบหนักๆ ลงบนเส้นผมนุ่มสลวย หากไม่ทันได้ตอบว่าอย่างไร เสียงเอะอะก็ดังแว่วมาแต่ไกล เสียงนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เรียกความสนใจจากเธอและเขาให้หันกลับไปมองเป็นสายตาเดียวกัน

...กล้องวงจรปิดที่ซ่อนไว้ตามมุม ตามจุดอับสายตาทั่วคาซาเซียโล เป็นหูเป็นตาชั้นเลิศให้กับซีซาร์ที่รีบกดปุ่มบังคับให้รถเข็นเคลื่อนที่ด้วยความเร็วไปตามทางขรุขระของแผ่นหินที่นำมาปูทางเดิน

“กลับมาเดี๋ยวนี้นะหมีพูห์ จะหนีพ่อไปไหนอีก”

ซีซาร์ตะโกนไม่ขาดปาก ไม่ได้สนใจเลยว่าข้างหลังนั้นจะมีพ่อครัวส่วนตัว แม่บ้านวิ่งตามมาเป็นพรวน “หมีพูห์ กลับมาเดี๋ยวนี้”

เป็นเสียงเกรี้ยวกราดที่พู่กันควรจับมือคนรักแล้ววิ่งหนีสุดชีวิต แต่เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมๆ กับภาพของพ่อที่อยู่บนรถเข็นไฟฟ้า กดปุ่มเดินหน้าจนมิดประกอบกับช่วงลงเนินที่ทำให้ภาพนั้นน่ากลัว หัวใจของคนเป็นลูกหล่นวูบไปอยู่ปลายเท้า

“พ่อ...” พู่กันวิ่งกลับไปหาด้วยความเป็นห่วง ซึ่งเป็นภาพที่ทำให้ซีซาร์ย่ามใจ รู้ได้ทันทีว่าจะจบเรื่องนี้ลงอย่างไร

อยู่มาจนอายุหกสิบห้าปี ถ้าจะตายเพราะตกรถเข็นก็ให้มันรู้กันไป

เป็นความคิดที่ทำให้ซีซาร์กดปุ่มเดินหน้าตลอดเวลาที่รถเข็นผ่านเนินที่ชันที่สุดในบริเวณนั้น สายตาคู่คมมองเห็นแผ่นหินซึ่งเป็นของประดับ วางล้อมรอบโคนต้นปาล์ม

เพียงแค่เอียงตัวเล็กน้อย ล้อรถเข็นข้างหนึ่งก็เหินพื้นดิน เสียหลักล้มลงบนสนามหญ้า!

พู่กันกรีดร้องกับภาพที่เห็น รีบวิ่งเข้าไปหา นั่นยิ่งทำให้ซีซาร์เม้มปาก ตั้งใจเอาริมฝีปากกระแทกกับก้อนหิน “ไม่นะ พ่อ... พ่อ”

แลควิ่งเข้าไปถึงร่างอ่อนระทวยของซีซาร์เป็นคนแรก พอเขาประคองให้นอนหงาย เลือดสีแดงฉานกบปาก มันไหลย้อยลงมาตามคาง เห็นแล้วพู่กันปวดหนึบไปทั้งหัวใจ

“พ่อ... ได้ยินหนูไหม อย่าเป็นอะไรนะ”

“เรียกรถพยาบาลที เดี๋ยวผมจะอุ้มเข้าไปพักข้างในก่อน” แลคบอกแล้วออกแรงอุ้มร่างของชายสูงวัยขึ้น เดินแกมวิ่งกลับเข้าไปในอาคารสองชั้นสไตล์โคโลเนียล

เมื่อวางร่างของเขาลงบนโซฟาตัวยาวแล้ว พู่กันก็เข้ามาจับมืออันเหี่ยวย่นของพ่อเอาไว้ หยิบผ้าชุบน้ำมาซับเลือดให้อย่างเบามือ ส่วนแลคก็แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออก ปลดหัวเข็มขัดให้คนที่กำลังเหนื่อยหอบได้หายใจโล่งขึ้น

“รอแป๊บนะหนู... ลุงโทร. เรียกหมอประจำตัวมาแล้ว” โจแอลบอกแล้วนั่งลงอีกฝั่ง ถอดถุงเท้า ถลกขากางเกงเจ้านายขึ้นเพื่อสำรวจว่ามีบาดแผลส่วนใดบ้าง

“นะ...หนู อยู่ไหน อย่าไปจากพ่อนะ”

พู่กันขยับตัวเข้าไปหาพ่อด้วยความดีใจ เธอคว้ามือข้างที่ยกขึ้นสูงเหมือนเพ้อหามากอดเอาไว้ แนบข้างแก้มเข้ากับฝ่ามือ

“หนูอยู่นี่ ไม่ได้ไปไหนค่ะ อยู่กับพ่อตรงนี้แล้ว” พู่กันบอกพลางเอื้อมมือข้างหนึ่งไปปัดผมสีดอกเลาที่ตกลงมาอย่างอ่อนโยน

sds

 

“ดีเหลือเกิน”

“ทำไมใจร้อนอย่างนั้นล่ะคะ รู้ไหมว่ามันน่ากลัวมาก”

“พ่อน่าจะตาย...”

“ชู่ว...” พู่กันเลื่อนนิ้วชี้ไปแตะริมฝีปากที่มีเลือดเปรอะเปื้อน พลางส่ายหน้าห้าม “วันนี้พูดถึงเรื่องตายบ่อยเกินไปแล้ว ถ้าพูดเป็นครั้งที่สาม หนูจะโกรธ”

ซีซาร์ไอทั้งหัวเราะ “ไม่กล้าพูดแล้ว เวลาหนูโกรธ พ่อกลัวใจหนูที่สุด”

ถึงจะพูดเอาใจลูกสาว แต่มีเพียงโจแอลเท่านั้นที่รู้ว่าในโลกใบนี้ คนจิตใจเด็ดเดี่ยวที่ทำให้ใครต่อใครยอมศิโรราบและกลัวการตัดสินใจมีอยู่ไม่กี่คน

...แล้วหนึ่งในนั้นก็คือเจ้านายเขาเอง ซีซาร์ ลาปาส

ทุกคนในห้องเงียบสงบ เมื่อหมอประจำตัวที่พักอยู่ไม่ไกลเดินทางมาถึง เขาตรวจอาการ ทำแผล จ่ายยา โดยมีลูกสาวคอยเฝ้าดูอยู่ไม่ห่าง

แลคเป็นอีกคนหนึ่งที่เห็นว่าชายสูงวัยที่นอนอยู่ไม่ไกลนี้ต่างหากที่ควรต้องกลัวใจ ถ้าลองกล้าปล่อยให้รถเข็นของตนเองดิ่งลงเนินแบบนั้น ก็เตือนให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน มันเป็นคุณสมบัติเฉพาะตัวที่ใช่ว่าจะหาได้จากมนุษย์ทุกคน

ถือไม้เท้าค้ำแล้วยังใจเด็ดแบบนี้ ไม่อยากคิดเลยว่าตอนหนุ่มๆ จะโหดร้าย เลือดเย็นสักแค่ไหน!

“ล้มหน้ากระแทกกับก้อนหินแบบนี้ ผมว่าคุณควรจะพาเซญอร์ส่งโรงพยาบาล เช็กร่างกายให้ละเอียดดีกว่า” แลคบอกกับโจแอลที่ถอยออกมายืนอยู่ข้างๆ

“เซญอร์มีหมอประจำตัว ซึ่งดูแลสุขภาพกันมานานหลายปีจนพวกเราทุกคนเชื่อใจ ถ้าหมอบอกว่าให้ไปเช็กซ้ำก็ต้องไป แต่ถ้าคนที่ไม่ใช่หมอบอกก็ไม่จำเป็นต้องฟัง” ว่าแล้วโจแอลก็หันกลับมามองอย่างไม่เป็นมิตร

ไม่นานนักทุกคนก็ถูกกันให้ออกจากห้อง ปล่อยให้ลูกสาวได้ดูแลพ่ออย่างใกล้ชิด ส่วนคนนอกอย่างแลคก็ถูกเชิญให้มานั่งพักอยู่ในห้องติดกัน มีชุดรับแขกที่ดูเป็นทางการขึ้น ทว่าแลคกลับไม่มีอารมณ์ชื่นชมความงดงามของสถาปัตยกรรมและการตกแต่งอย่างมีระดับ

เจ้านายของโจแอล ที่ทุกคนในปฏิบัติการเชื่อว่าเขาคือคนที่อยู่ในจุดสูงสุดของห่วงโซ่อุปทาน เงินที่ตกถึงมือเขาเป็นเงินที่ถูกฟอกจนถูกกฎหมาย จะเป็นคนคนเดียวกับที่นอนเรียกร้องความสนใจจากพู่กัน

เขาไม่ได้สวมเสื้อเชิ้ตลวดลาย สีสันฉูดฉาด ไม่ได้พกปืนฝังเพชร โชว์กร่างว่าตนเองคือหัวหน้าคาร์เทลสุดเหี้ยมโหด แต่เป็นแค่ตาแก่ที่มีความขัดแย้งกับลูกสาวบุญธรรม ที่เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้ดูรักใคร่ ห่วงใยลูกนอกไส้นัก

แต่เหตุผลเดียวทำให้แลคมั่นใจโดยไร้ซึ่งข้อกังขาว่าเขาอาจจะเป็นโดปลอร์ดก็คือ จิตใจเด็ดเดี่ยวที่ต่อให้มันซ่อนอยู่ในร่างของชายสูงวัย ก็ยังน่าเกรงขามเช่นที่เขารู้สึกได้ในเวลานี้

พ่อมันเจอของยากแล้ว

เอาใจช่วยพ่อมันด้วยนะ แม่มันทั้งหลายยย

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น