อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 9 ‘เขา’ คนที่ควรรัก หรือคนที่ควรกลัว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 550
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    25 ก.ค. 63

  

sds

“ไปอาบน้ำเถอะคนสวย เดี๋ยวผมจะทำอาหารเช้าเอง” แลคบอกเพราะไม่อยากทำลายความตั้งใจดีๆ ของแฟนสาว

“จะคิด จะทำอะไรก็ต้องนึกถึงฉันมากๆ นะแลค อย่าลืมว่าวันนี้ฉันต้องตระเวนสมัครงาน ท้องเสียไม่ได้เด็ดขาด”

“โธ่... ยายหมีขี้บ่น รีบไปอาบน้ำ...”

แลคพูดไม่จบประโยคก็ต้องตวัดสายตาไปยังประตูห้องซึ่งมั่นใจว่าการได้ยินของตนนั้นไม่ผิดเพี้ยน เสียงตะกุกตะกักเหมือนคนกำลังงัดประตู!

เขาเอื้อมมือไปหยิบปืนที่วางไว้ข้างหัวเตียง แล้วสั่งคนรักเสียงเครียด “เข้าไปอยู่ในห้องน้ำ ถ้าผมไม่เรียก ห้ามออก...”

อีกครั้งที่แลคพูดไม่จบ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกกว้าง แน่นอนว่าเขาต้องเล็งปืนพกไปยังผู้มาเยือน แม้จะเป็นเพียงแค่ชายสูงวัยที่ต้องใช้ไม้เท้าค้ำ กับอีกคนที่เคยมองหน้าผ่านกล้องวงจรปิดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

“แกเหรอจะยิงฉัน”

แม้จะพูดกับคนที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันครั้งแรก แต่สายตาของซีซาร์กลับจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มของคนที่หันขวับกลับมามอง

เสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นทำให้พู่กันมองตาค้าง เดินจากประตูห้องน้ำไปเผชิญหน้าราวกับคนละเมอ

คำถามที่ผุดขึ้นในหัวซ้ำไปซ้ำมาจางหายไปทันทีกับแววตาลิงโลดที่เห็นจากพู่กันแวบหนึ่ง แม้จะไม่นานแต่ซีซาร์ก็จำได้ว่ามันเป็นอาการดีใจ

“รู้จักพวกเขาเหรอ หมีพูห์” แม้แลคจะลดปืนลงจากเป้าหมาย เพราะแฟนสาวยืนขวาง แต่ก็ยังถือปืนเอาไว้ในมือพร้อมยกขึ้นมายิงตลอดเวลา

พู่กันหันกลับมาพยักหน้ารับ แล้วสีหน้าก็ซีดเผือดเพิ่งรู้สติว่า แลคเล็งปืนไปใส่ใคร “เอาปืนลงนะ อย่าทำอะไรเขา”

ท่าทีปกป้องที่แสดงออกมายามตกใจ สร้างความพอใจให้กับซีซาร์ยิ่งนัก ไม่เสียแรงที่กัดฟันค้ำไม้เท้าเดินขึ้นบันไดมาถึงสามชั้นเลย

แม้แลคจะไม่รู้ว่าคนที่พู่กันรีบกางปีกปกป้องนั้นคือใคร มีความสำคัญต่อจิตใจเธออย่างไร แต่โจแอลที่ก้าวเข้ามาในห้องแล้วมองไปยังปืน โคลงศีรษะเป็นเชิงสั่งให้เขาทิ้งปืนลงบนเตียง

...ไม่มีใครสั่งให้เขาโยนปืนทิ้ง นอกเสียจากไหวพริบที่ทำให้คำถามบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว

ถ้าโจแอลทำตามคำสั่งของชายคนนี้ นั่นก็แปลว่ามีฐานะ มีตำแหน่งที่สูงกว่าโจแอล แต่แลคกลับไม่มั่นใจเลยว่าชายสูงวัยที่แค่ยืนก็ยังต้องใช้ไม้เท้าค้ำ จะเป็น ‘โดปลอร์ด’

โจแอลหยิบปืนออโตเมติกนั้นขึ้นมาถือไว้เสียเอง นั่นทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงกลางมีท่าทีร้อนรนขึ้นมาอีกครั้ง

“เขาเป็นแฟนหนูนะลุงโจ ห้ามทำอะไรเขาเด็ดขาด” พู่กันบอกเสียงแข็ง

สายตา น้ำเสียงของเธอไม่ได้มีความยำเกรงเหมือนที่จะใช้กับญาติผู้ใหญ่ที่ส่งเสียเลี้ยงดูมานัก แต่เสียงดุๆ ของเขาต่างหากที่เรียกความสนใจจากทุกคนในห้อง

“หนู...” ซีซาร์ยังใช้น้ำเสียงโทนเดิมที่เคยปรามลูกหมีตัวน้อย ซึ่งตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่ สวยงาม น่าทะนุถนอม

พู่กันหน้าบึ้งจัด “รู้ได้ไงว่าหนูอยู่ที่นี่”

“ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องนี้ พ่อให้เวลาหนูไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิบนาที แล้วกลับคาซาเซียโลด้วยกัน”

sds

“ไม่ค่ะ พ่อจะ...”

ปุ๊...

“บ้าเอ๊ย...” แลคสบถออกมาทันทีเมื่อหมอนที่วางอยู่ข้างตัวถูกคนที่เธอเรียกว่า ‘พ่อ’ ใช้ปืนเก็บเสียงยิงจนมันเป็นรูโบ๋

แน่นอนว่าพู่กันได้แต่อ้าปากค้าง ขนาดร้องโวยวายยังทำไม่ทันกับความรวดเร็ว แม่นยำ “พ่อทำบ้าอะไรเนี่ย”

“ถ้าหนูยังไม่กลับคาซาเซียโล พ่อบ้าได้มากกว่านี้ ถ้าไม่เชื่อ... นัดต่อไปไม่น่าจะพลาดเป้า แต่พ่อว่าอย่าลองเลย เดี๋ยวหนูจะหมดสนุก”

กรรม!

มองตามสายตาของพ่อเธอแล้ว ‘เป้า’ ที่ว่าคือจุดกึ่งกลางอวัยวะส่วนที่บอบบางที่สุดในร่างกายของแลคกลัวจนหัวหด สวนทางกับความเดือดดาลในใจของเขาที่ถูกคนแปลกหน้าขู่บังคับ

พู่กันกลอกตาไปมา ใช้ความคิดอย่างหนัก “เราอยู่ด้วยกันแล้ว หนูจะทิ้งเขาไปยังไงเล่า”

“หนูก็หนีบมันกลับบ้านด้วยสิ ถ้าหนูยังไม่หมดสนุก พ่อจะว่าอะไรได้”

ที่ตอนนี้น่าสมเพชตัวเองอย่างรุนแรง แลครู้สึกเป็นเหมือนของเล่นชิ้นโปรดที่ลูกสาวมาเฟียโปรดปราน แล้วพ่อที่ตามใจลูกอย่างสุดซึ้งก็ต้องเก็บของสำคัญที่ทำให้ลูกสาวมีความสุข สนุกเอาไว้เสียก่อน พอหมดประโยชน์เมื่อไรค่อยกำจัดทิ้ง

“พ่อจะลงไปรอข้างล่างแล้วกัน”

เป็นน้ำเสียงราบเรียบ เดินจากไปราวกับไม่ได้มาสร้างความวุ่นวายจนหมอนหนุนเป็นรูโบ๋ บางอย่างในตัวผู้ชายคนนั้นเตือนให้แลครู้ว่า... เขาเลือดเย็น!

แม้พู่กันจะเดินไปปิดประตูห้อง ได้อยู่ด้วยกันเพียงสองคนแล้ว แต่ความอึดอัดใจกลับเพิ่มเป็นทวีคูณ คนที่ทำให้เธอเจ็บช้ำ คิดจะทิ้งเขาให้จมไปกับอดีต จู่ๆ ก็ปรากฏตัวบังคับให้ต้องเดินเข้าไปสู่เกราะกำบังอันหนาแน่นอีกครั้ง

เรื่องที่ย่ำแย่ไม่แพ้กันก็คงหนีไม่พ้น เธอกลายเป็นคนโกหก หาความเชื่อถือไม่ได้ เมื่อสบสายตาคู่คมที่จ้องมองด้วยคำถามอีกมากมาย

“เขาเป็นใครพู่กัน”

“ไหนบอกว่ามีญาติแค่ลุงคนเดียว”

อีกหลายต่อหลายคำถามที่หลุดออกมา แต่เวลาเพียงแค่สิบนาที ไม่อาจจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดได้กระจ่างชัด แล้วพู่กันก็เป็นผู้หญิงที่เขาคิดจริงจังด้วยเกินกว่าจะยอมปล่อยมือให้เรื่องทุกอย่างจบลงเพียงเท่านี้

อีกแง่หนึ่งของภารกิจสำคัญซึ่งถือว่าบรรลุเป้าหมายขั้นแรก เพราะโจแอลปรากฏตัวจริงๆ

เรื่องดำเนินมาถึงตอนนี้ก็ยิ่งเหมือนว่าสิ่งที่กลัว และคิดเอาไว้แต่แรกจะกลายเป็นเรื่องจริง ถ้าหากพู่กันเป็นหนึ่งในสมาชิกคาร์เทลค้ายาแล้ว เขาจะทำเช่นไร!

เอาแล้วไง เลือกไม่ถูกเลยใช่ไหมว่าจะเชียร์ข้างพ่อมัน หรือแม่มัน

พรุ่งนี้มาตามต่อค่า

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น