อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 9 ‘เขา’ คนที่ควรรัก หรือคนที่ควรกลัว 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    24 ก.ค. 63

  

sds

 

ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา หลายอย่างถดถอย หลายอย่างเจริญรุ่งเรืองเหมือนสองข้างทางที่พอเลี้ยวออกจากถนนสายรองเข้าซูเปอร์ไฮเวย์ อาคารสูง ร้านค้า ภัตตาคารก็เริ่มหนาตาขึ้นจนกลายเป็นแออัด ระยะทางราวยี่สิบไมล์กลับมีวอลมาร์ต ซูเปอร์เซ็นเตอร์หลายแห่งจนขี้เกียจนับ

แม้จะปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกล แต่จนแล้วจนรอด ซีซาร์ยังตั้งคำถามกับตัวเองว่า... ไม่ได้เจอกันนานแปดปี แวบแรกที่ได้เห็นหน้ากัน ลูกหมีตัวน้อยจะมองตนด้วยสายตาอย่างไรนะ?

 

อาการจามติดกันสามสี่ครั้งของคนที่โอบกอดเธอไว้อย่างแนบแน่น ก็ทำให้พู่กันต้องยกมือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างออกห่าง แล้วผุดลุกขึ้นนั่ง หันกลับมามองด้วยความแปลกใจ

“เป็นหวัดไหมนั่น”

“ก็ไม่นะ หมีพูห์อะไม่ยอมเปลี่ยนผ้าปูเตียงรึเปล่า ฝุ่นผ้ามันเลยทำให้ผมจาม”

ฟังแล้วต้องเบ้ปากให้กับคนอนามัยจัด “ย่ะ คนเพิ่งจัดห้องได้สองวัน ฝุ่นมันคงไม่มาเร็วขนาดนั้นหรอกมั้ง”

แลคหัวเราะร่วน มองคนเพิ่งตื่นที่หมุนตัวกลับมานั่งขัดสมาธิ เอียงตัวพิงกับขอบหน้าต่าง ผมเผ้ายุ่งเหยิงล้อมกรอบใบหน้าจิ้มลิ้ม ปลายจมูกเป็นมันชวนให้น่าขบเล่น ไม่นับคอเสื้อยืดย้วยๆ หลุดหัวไหล่ข้างหนึ่ง

“อะไร มองแบบนี้อีกแล้วนะ”

พู่กันรีบเปลี่ยนท่ามานั่งชันเข่า กอดตัวเอง มองอย่างไม่ไว้ใจเพราะสายตาร้อนแรงที่ลามเลียเนื้อตัวเช่นนี้ เกือบทำให้เธอตบะแตก บอกความจริงเรื่องวันนั้นของเดือนที่กุขึ้นมาหลอกเขา

“ก็หมีพูห์เซ็กซี่ เหมือนคนตื่นใหม่อะ อธิบายไม่ถูก แต่น่าดึงมาจูบ รู้เอาไว้” ว่าแล้วก็ชูแขนสองข้างขึ้นสูงบิดขี้เกียจแล้วสอดฝ่ามือทั้งสองรองใต้ท้ายทอยตัวเอง

เป็นท่านอนที่ยั่วยวนสาวด้อยประสบการณ์เหลือเกิน กล้ามแขนเขานูนขึ้นเป็นก้อนกลม ไหนจะแผงอก ซิกซ์แพ็กที่พู่กันนับกี่ครั้งก็เกินมาอีกสองก้อน

โชคดีที่ช่วงวีไลน์กับความแข็งแกร่งของเพื่อนที่เขาพกติดตัวมาตั้งแต่เกิดถูกซ่อนเอาไว้ในบ็อกเซอร์ คลุมทับด้วยผ้าห่มอีกชั้นหนึ่ง

“คุณก็เซ็กซี่เป็นบ้าเลย”

ก็เขาเป็นแฟนเธอนี่นา... จะแอบชื่นชมอยู่ในใจไปเพื่ออะไร

“เห็นมะ เราคิดหื่นเหมือนกันแหละ ว่าแต่เมื่อคืนนี้ผมจูบหน้าอกหมีพูห์ไปตั้งนาน มันเป็นไงบ้าง ขอดูหน่อยซี่...”

“บ้าบอ มาขอดูง่ายๆ ได้ไง” พู่กันค้านเสียงแข็ง เบิกตาโต รีบกอดหน้าอกตัวเองทันควัน

“มือเล็กๆ ปิดไปก็ไม่มิดหรอก” แลคบอกด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย คราวนี้เขาไม่ต้องเก็บอาการ มองหน้าคนรักสลับกับก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นอย่างเปิดเผย

“ชักจะไม่เชื่อแล้วนะ ตอนนี้ก็บอกว่าปิดไม่มิด ทีเมื่อคืนบอกว่าเล็กไปหน่อย เดี๋ยวผมช่วยอัปไซซ์”

คราวนี้แลคลุกขึ้นมานั่งหันหน้าเข้าหาเธอ เกยคางอยู่กับหัวเข่ากลมกลึงแล้วตอบด้วยน้ำเสียงพร่าจัด

“หน้าอกก็ขนาดพอเหมาะ สวยสมตัวหมีพูห์แหละ ถ้าเป็นมือคุณปิดยังไงเนื้อนุ่มๆ ก็ล้น ต้องเป็นมือผมถึงจะปิดได้มิดไง” ตอบชัดๆ พร้อมยกมือทั้งสองข้างขึ้น

“มะ เดี๋ยวลองให้ดูชัดๆ”

จบคำถามก็จามอีกครั้ง คราวนี้พู่กันเลยผลักใบหน้าเขาให้ออกห่าง “ไปไกลๆ เลยคนทะลึ่ง แล้วจามบ่อยขนาดนี้ไม่เป็นหวัด ก็คงมีคนบ่นถึงนะ”

“หืม...พูดอะไร ไม่เห็นเข้าใจเลย”

“ก็แม่ฉันเคยบอกว่าถ้าจามติดกันทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไร ก็แปลว่ามีคนนินทาว่าร้าย” อธิบายแล้วก็หัวเราะชอบใจ เมื่อเห็นเขาขมวดคิ้ว บ่งบอกว่าความเชื่อนั้นไม่มีมูลความจริงเลย หญิงสาวจึงแกล้งพูดให้ดูร้ายแรงขึ้น

“จริงนะ ดี ไม่ดีอาจมีคนคิดปองร้าย”

“ตายได้เลยใช่มะ” แลคแสร้งถามด้วยสีหน้าจริงจัง ราวกับเชื่อในคำพูดของเธอ

“อื้อ... คนไทยเขาเชื่อกันอย่างนั้น”

“สงสัยต้องตายจริงๆ เพราะได้จูบหน้าอกแล้ว ก็อยากจูบเพื่อนหมีพูห์บ้างน่ะสิ นะ...ได้ไหม” แลคออดอ้อนด้วยน้ำเสียงเว้าวอน สายตาที่มองเธอเปี่ยมไปด้วยความเสน่หา

“มันจะเลอะเทอะ น่าเกลียดตายเลย” จบคำพูดของเธอ แลคก็จามอีกครั้ง มนตร์เสน่หาที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจึงเสื่อมคลายเหลือไว้เพียงเสียงหัวเราะ ตามประสาคนมีความรักที่คิดอะไร มองอะไรก็เป็นเรื่องตลกไปเสียหมด

sds

“พูดถึงคนไทย หมีพูห์นี่เป็นไทยแท้ใช่ไหม”

“ค่ะ ฉันมาอยู่ที่นี่กับแม่ตั้งแต่อายุเจ็ดขวด แต่แม่มาทำงานก่อนสักครึ่งปีนะ ถึงกลับไปรับฉันมาอยู่ด้วย ไม่ใช่เพราะตั้งตัวได้เร็วหรอก แต่เพราะฉันร้องไห้หนัก ไม่เอาใครเลยต่างหาก ลุงที่เป็นพี่ชายคนโตของแม่ก็กลัวว่าจะเลี้ยงฉันไม่โต เลยให้แม่ไปรับมาอยู่ด้วยกัน”

แลคพยักหน้ารับ เกยคางเข้ากับหัวเข่าพลางลูบต้นขาเธอราวกับปลอบโยน “แล้วพ่อละจ๊ะ”

“แม่เล่าว่าพ่อเป็นพนักงานขับรถประจำทาง ตายเพราะอุบัติเหตุตั้งแต่ฉันอายุได้ไม่กี่เดือน ฉันจำหน้าพ่อไม่ได้ด้วยซ้ำ ยิ่งญาติทางพ่อยิ่งไม่รู้จักใครเลย”

“แล้วไม่คิดกลับไปอยู่ที่ไทยบ้างเหรอ หมายถึงหมีพูห์ก็ยังมีพี่ชายของแม่ที่อยู่เมืองไทยอีกคน ใช่ไหม”

“ค่ะ รู้สึกว่าลูกสาวคนเล็กของลุงจะเป็นรุ่นพี่ฉันสองปีมั้ง แต่จะให้กลับไปอยู่ที่ไทยนี่ไม่เคยคิด เพราะจากมานาน บางทีความผูกพันมันก็น้อยเลยไม่รู้ว่าจะกลับไปหาใคร”

พูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัวทีไร สีหน้าและแววตาของพู่กันก็ดูเศร้าขึ้นมาทันตา

“ไม่เอาน่า... ยังไงก็ยังมีลุงอีกตั้งสองคน แต่ถึงจะไม่สนิทกัน หมีพูห์ก็ยังมีผมไง”

“เผลอไม่ได้ หยอดตลอด” ถึงจะต่อว่าเขา แต่พู่กันก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นประคองใบหน้าคร้ามคม มองเขาด้วยความรักใคร่

พูดได้เต็มปากว่าการคบหาเพื่อนต่างเพศครั้งนี้จริงจังที่สุด รู้สึกได้ว่าแลคมีความเป็นผู้นำ มีความรับผิดชอบแตกต่างจากคนในวัยไล่เลี่ยกันที่เธอเคยคบหามา

บางครั้งมองเขาแล้ว พู่กันก็เหมือนจะลืมอดีตที่สร้างความบอบช้ำให้กับจิตใจ บ่อยครั้งที่ความเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยวของเขาทำให้เธอไพล่นึกไปถึงครอบครัวอบอุ่น จนอยากปฏิวัติตัวเองให้เป็นคนที่ดีพอ

แน่นอนว่ามันต้องมีจุดเริ่มต้น แล้วเธอก็จะเริ่มทำตอนนี้เลย!

“เราจะไม่ขลุกอยู่บนเตียงด้วยกันทั้งวัน แต่ฉันจะไปอาบน้ำ ออกไปหางานทำให้ได้”

คนตัวกะทัดรัดผลักเขาให้ถอยห่าง แล้วลุกขึ้นจากเตียง เผลอแป๊บเดียวก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำ แลคมองภาพผู้หญิงผมยุ่งที่สวมกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดซึ่งยอดทรวงทั้งสองข้างหดเกร็ง ดันเนื้อผ้าออกมาจนเห็นได้ชัด

ต่างคนต่างก็จ้องมองกันอย่างอาลัยอาวรณ์ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกด้านหนึ่งของประตูมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังหยิบลูกกุญแจห้องที่เก็บไว้กับตัวออกมาใช้เป็นครั้งแรก ในระยะเวลาหลายปี

“ไปอาบน้ำเถอะคนสวย เดี๋ยวผมจะทำอาหารเช้าเอง” แลคบอกเพราะไม่อยากทำลายความตั้งใจดีๆ ของแฟนสาว

“จะคิด จะทำอะไรก็ต้องนึกถึงฉันมากๆ นะแลค อย่าลืมว่าวันนี้ฉันต้องตระเวนสมัครงาน ท้องเสียไม่ได้เด็ดขาด”

“โธ่... ยายหมีขี้บ่น รีบไปอาบน้ำ...”

กำลังจีบกันน่ารักเลย จะมีคนมาขัดจังหวะม้อยยย 

พรุ่งนี้มาตามต่อนะคะ

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #31 792112 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 07:50

    โอ้ยยยยยยย ลุ้นหนัก


    #31
    1