อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 34 : ตอนที่ 8 ใกล้อีกนิด ชิดกันอีกหน่อย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

  

sds

 

“พู่กัน”

ครั้งแรกที่ถูกเรียกด้วยชื่อต้น อีกทั้งน้ำเสียงก็ดูเครียดขึงขึ้นจนเจ้าของชื่อต้องช้อนตามอง รอคอยให้เขาพูดต่อไป แต่จนแล้วจนรอดแลคก็ยังนิ่ง ด้วยกำลังชั่งใจว่าถ้าถามออกไปแล้วเธอจะตอบแต่โดยดี หรือเลี่ยงชวนคุยเรื่องอื่น

เอาวะ ไม่ลองไม่รู้!

“ที่ไปสมัครงานบนรอยัล แอตแลนติกเพราะจะโชว์ฝีมือให้ลุงโจเห็นเหรอ”

“เปล่าค่ะ ความจริงฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลุงโจเป็นหัวหน้าเชฟที่นั่น เราเจอกันโดยบังเอิญ แล้วพอฉันออกกะ ลุงก็ไปหาที่ห้องพัก คุยกันอยู่พักหนึ่งลุงก็ออกไป แล้วคุณก็อุ้มฉันนั่นแหละ”

ให้ตายเถอะ!

ทำไมแววตาของเธอตอนที่พูดถึงลุงโจถึงได้เปลี่ยนไป ไร้ความเจ็บปวด ราวกับที่เล่ามาตั้งแต่ต้นนั้น ‘เขา’ กับ ‘ลุงโจ’ เป็นคนละคน

ครั้นแลคจะถามออกไปตรงๆ ก็กลัวว่าจะไปก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัว แน่นอนว่าการพูดถึง ‘เขาคนนั้น’ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน รักใคร่แต่ก็เจ็บปวดอยู่ในคราวเดียวกัน

“แล้วตั้งแต่กลับมาถึงน่ะ คุณติดต่อลุงโจรึยัง” แลคเลือกที่จะถามถึงโจแอล ซึ่งเวลาเธอตอบอะไรเกี่ยวกับโจแอลแล้วมีสีหน้าที่ผ่อนคลาย

“ก็...ค่ะ โทร.ไปบอกแล้ว” พู่กันกำลังโป้ปดคำโต แล้วแลคก็จับโกหกได้เพราะรู้มาแต่แรกแล้วว่าโจแอลนั้นหายไปจากรอยัล แอตแลนติกอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าเขาติดปีกบินหายเข้ากลีบเมฆ

“แล้วลุงไม่สงสัยเหรอว่าคุณกลับมาได้ไง” ทั้งที่รู้ก็ยังถามต่อ ด้วยอยากรู้ว่าเธอจะให้เหตุผลว่าอย่างไร

พู่กันหลุบสายตามองฝ่ามือตัวเอง แล้วซุกหัวเข้ากับซอกคอแกร่งพลางถอนหายใจใหญ่ “เฮ้อ... เขาเห็นว่าฉันเป็นภาระที่สลัดไม่หลุดเพราะรับปากแม่เอาไว้ แล้วเขาจะมาสนใจอยากรู้เรื่องของฉันทำไม”

แม้ว่าแลคจะไม่ได้เห็นสีหน้าแววตา แต่น้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจที่พูดถึง ‘เขา’ ก็ชัดเจนจนคนฟังเริ่มสงสัยว่าในชีวิตของเธอมีเบื้องลึกเบื้องหลังให้ค้นหา มีคนสำคัญมากกว่าหนึ่งคนอย่างที่ยืนยันมาตลอด แล้วเพราะเหตุใดเธอถึงได้ไม่ยอมเอ่ยถึงเขาตรงๆ

คำตอบเลี่ยงๆ ก็บ่งบอกให้รู้ว่าเธอเริ่มถอยกลับไปอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยอีกแล้ว ถ้าขืนยังซักไซ้ไล่เลียงมากกว่านี้ แลคจะกลายเป็นแฟนหนุ่มที่ถอยหลังไกลจากเธอไปอีกหลายก้าว

ความเงียบที่ครอบงำอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ทำให้พู่กันรู้สึกดีนักจึงเปรยออกมาเอง

“ฉันกลับมาไมอามีเพราะรู้มาตลอดว่าที่นี่คือบ้าน ฉันมีความรู้ มีอาชีพติดตัวก็อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่อยากคิดถึงเรื่องเก่าๆ ที่ทำให้ไม่สบายใจ คุณอาจจะเห็นฉันใช้เงินมือเติบทั้งที่ยังหางานทำไม่ได้ ไม่อยากจะเพิ่มภาระให้ตัวเองไปมากกว่านี้ เราเป็นแค่คู่เดตกันก็ได้”

ว่าแล้วก็แหงนหน้าขึ้นมองคนที่ก้มลงมาจ้องตาพอดี “จริงๆ นะ ไม่โทษคุณหรอก”

sds

​“สองครั้งแล้วนะที่หมิ่นน้ำใจผม ถ้าคิดว่าที่ผมคอยตามตื๊ออยู่เนี่ยเพราะอยากอึ๊บ พอได้แล้วก็จบกัน ก็ลองให้อึ๊บดูสักทีดีไหม คุณจะได้รู้ว่าระหว่างเรามันต้องสักกี่ครั้งถึงจะพอ”

พอเขาพูดเถรตรงแบบนั้น แก้มจึงเห่อร้อน กระอ้อมกระแอ้มตอบส่งๆ “ไม่รู้สิ”

“เราจะไม่ได้คำตอบหรอกว่านานแค่ไหนถึงจะเบื่อกัน เลิกกัน เพราะตอนนี้เราต่างก็อยากลองมีเซ็กซ์กันจนคิดเรื่องอื่นไม่ออก ลืมความรู้สึกติดลบไปได้เลยเพราะมันอยู่ไกลเกินไป”

“ก็นั่นแหละ ตามนั้น”

“หืม... พูดงี้แปลว่าพร้อมแล้วเหรอ”

“ก็ค้างได้แหละ กอดได้ จูบได้ แต่มากกว่านั้นไม่ได้ ต้องรออีกสี่ห้าวัน” พู่กันเปิดทางเพราะรู้อยู่แล้วว่าข้ออ้างในวันนั้นของเดือนจะปกป้องเธอจากความสัมพันธ์ลึกซึ้ง แล้วจะได้รับเพียงอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นพร้อมจุมพิตวาบหวาม

“โอ...พูดแล้วห้ามกลับคำนะ ไม่งั้นผมเอาตาย”

พู่กันยิ้มซุกซน ต่อรองอีกเพื่อความปลอดภัย “อื้อ... คุณเห็นแล้วว่าห้องฉันมันแคบต้องนอนเบียดกันบนเตียง เพราะงั้นต้องใส่บ็อกเซอร์ด้วย จะโชว์เพื่อนแลคเหมือนเมื่อคืนนี้ไม่ได้นะ หัวใจฉันจะวายเอา”

คราวนี้ต่อให้เกิดความสงสัยในตัวเธอสักแค่ไหน มันก็เลือนหายไปชั่วครู่ด้วยความที่เธอยอมรับออกมาตามตรง

“โธ่...หมีพูห์ก็ ไม่อยากทำความรู้จักกับเพื่อนแลคบ้างเหรอ”

“ยังสิ ขออีกสักคืนสองคืน ให้คุ้นกันก่อน”

แลคแหงนหน้าหัวเราะชอบใจกับท่าทีเคอะเขินที่สวนทางกับแววตาซุกซน “ยายหมีจอมยั่ว คุณตั้งใจอ่อยผมแบบนี้ เดี๋ยวอดใจไม่ไหวคงได้ ฮึ่ม! ...”

“ไม่หรอก ฉันรู้ว่าคุณไม่อยาก...ดุขนาด”

‘ดุ’ ขนาดไม่สนใจความรู้สึกของเธอจนมองข้ามข้อจำกัดในวันนั้นของเดือนละก็...ไม่มีวัน หากแต่แลคยิ้มเย็นมองคนในอ้อมแขนอย่างคาดโทษ

“ถึงตอนนั้นผมจะดุ แต่รับประกันว่าคุณต้องชอบ”

เรื่องไม่สบายใจของพู่กันถูกพักไปเพราะความหิวซึ่งล่วงเลยเวลาอาหารเย็นมาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง คู่รักจึงกระชับมือกันเดินข้ามถนน แล้วตรงไปอีกสักครึ่งไมล์ก็ได้พบกับร้านอาหารทะเลสไตล์ละตินอเมริกาที่มีให้เลือกกินในเมนูดังๆ ของหลายชาติ

อิ่มท้องกันแล้วก็ผ่อนคลายความตึงเครียดด้วยคอกเทลรสชาติสดชื่น เสียงเพลงครื้นเครงตามแบบเมืองท่องเที่ยวชายทะเลเรียกร้องให้ทั้งคู่ออกไปเต้นกลางฟลอร์

สองเท้าของเธอและเขาเปลือยเปล่าย่ำอยู่บนพื้นทรายละเอียดเหมือนกับคู่รักอีกหลายคู่ สุดท้ายก็โอบกอดกัน โยกตัวไปตามเสียงเพลงที่แปรเปลี่ยนมาเป็นเชื่องช้า เอาใจคนรักกันให้ตกอยู่ในอารมณ์ลึกซึ้งได้อย่างน่าประทับใจ

พ่อมั้นนน ไปถามแม่มันอย่างนั้นได้ไง

โอ๊ยยย พรุ่งนี้มาตามต่อว่าหมีพูห์จะยอมทำความรู้จักกับเพื่อนแลคม้อยยย

sds

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #30 792112 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 07:43

    ตายๆๆๆๆ พ่อมันนน

    #30
    1
    • #30-1 ศิริพารา - รายาฤดี 11(จากตอนที่ 34)
      22 กรกฎาคม 2563 / 09:44
      ยังไม่รู้จักเพื่อนแลคเลย แม่มันจะตายไม่ได้นะ
      #30-1