อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 8 ใกล้อีกนิด ชิดกันอีกหน่อย 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    19 ก.ค. 63

  

sds

 

แลคอาการหนักขนาดที่... ยิ้มกริ่มมองคนน่ารักซึ่งผล็อยหลับไปทั้งที่ยังเปิดกล้องคุยกัน

ช่วงตีสองถึงเจ็ดโมงเช้าของวันรุ่งขึ้นเป็นเวลาพักผ่อนอันน้อยนิด หากเทียบกับการอดหลับอดนอนมาสองวันเต็ม แต่ชายหนุ่มกลับรีบอาบน้ำแต่งตัว แวะซื้ออาหารเช้าที่เหมือนกับกินสักสี่คน แล้วบึ่งรถไปยังอพาร์ตเมนต์ของแฟนสาว

พู่กันยังกินได้ในปริมาณที่เหมาะสมกับร่างกาย ส่วนอาหารที่เหลือนั้นแลคจัดการราบคาบราวกับกินชดเชยมื้อเย็นที่กลายเป็นคนเบื่ออาหารเพราะมัวแต่ขบคิดเรื่องของเธอ

ก็น่าแปลกที่กิจกรรมหลังอาหารเช้าของพวกเขา ไม่ได้นอนกกกอดกัน พูดคุยแต่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ

พู่กันเปิดโน้ตบุ๊กไล่หางานที่ตรงกับความสามารถ ส่วนแลคก็ซ่อมหน้าต่างที่ทำเสียหายให้กลับคืนสภาพเดิม เปลี่ยนหลอดไฟ เปลี่ยนท่อน้ำรั่วใต้ซิงค์ล้างจาน เอาฟิลเตอร์แอร์ออกมาเคาะฝุ่น จนเจ้าของห้องนึกกระหยิ่มยิ้มย่องใจ

โอ๊ย... แฟนฉันทำได้ทุกอย่างเลย

ใครบอกว่าเขาเก่งเฉพาะเรื่องตีรันฟันแทง เรื่องในบ้านก็เก่งไม่แพ้กัน จากที่เคยต้องจองคิวช่าง เสียเงินจ้างช่างมาซ่อมบำรุงก็ประหยัดไปได้อีกมากโข พู่กันเลยลุกขึ้นมาทำอาหารกลางวันเป็นการตอบแทน

แม้ตั้งใจว่าจะทำอาหารดังของชาวนอร์ทดาโกต้าให้เขาได้ลองชิม แต่ในตู้เย็นกลับมีเพียงแค่เนื้อบด เชดดาร์ชีส สวิสชีสและกามองแบร์ชีส ผักสลัดรวมอยู่หนึ่งห่อ

แลคนั่งพักเหนื่อยด้วยการมองเชฟร่างกะทัดรัด ทำอาหารด้วยท่าทีคล่องแคล่ว หยิบจับอุปกรณ์ในครัวมาใช้อย่างถนัดมือ บอกให้รู้ว่าเธอไม่ได้โกหกเรื่องจบด้านการทำอาหาร

เมื่อเห็นการเตรียมวัตถุดิบเป็นขั้นเป็นตอน ดูคล้ายลูกคุณหนูผู้ชื่นชอบการทำอาหาร ต้องสับหอมมาใส่ไว้ในถ้วยเล็ก กระเทียมบดก็แยกไว้อีกถ้วย

ไร้ซึ่งความรีบเร่งอย่างคนชนชั้นเดียวกันที่ต้องมาอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ซึ่งเธอควรจะเอาเนื้อบดมาใส่ชามแล้วเทส่วนผสมทุกอย่างลงไปในครั้งเดียว ทำงานแข่งกับเวลา

ทว่าพู่กันดูมีความสุขกับการทำอาหารเกินกว่าคนตกงาน!

เธออยู่ตัวคนเดียว การจะมีเงินเก็บเลี้ยงตัวในระหว่างหางานใหม่นั้น ก่อนหน้านี้เธอต้องทำงานหนัก ยืนอยู่หน้าเตาจนหน้ามันเยิ้ม ต่อให้ดูแลตัวเองดีแค่ไหน สิวต้องขึ้นหน้า มือไม้ต้องดูกร้าน

sds

ความคิดของแลคชะงักงันเมื่อเชฟคนสวยยกสเต๊กเนื้อบดที่เสิร์ฟบนจานเพลตร้อนๆ มาวางตรงหน้า ชีสสามชนิดที่เธอโปะลงไปไม่ยั้ง เมื่อถูกความร้อนมันก็ละลายจนไหลเยิ้มยั่วน้ำลายคนมองนัก

“หวังว่าจะอยู่ท้องนะ จานคุณน่ะ เนื้อสักสามร้อยกรัมมั้ง” พู่กันบอกพลางหยิบกามองแบร์ชีสที่หั่นออกมาส่วนหนึ่งแล้วแกะออกเป็นชิ้นๆ โรยลงในชามสลัด ก่อนจะตักสลัดจากชามกลางให้แฟนหนุ่ม

“วันนี้กินกามองแบร์ใส่สลัดไปก่อนนะ ในตู้เย็นมีเท่านี้”

แลคยิ้ม เบิกตากว้างกับอาหารตรงหน้า ชมแล้วเริ่มตักสลัดส่งเข้าปาก “น่ากินจัง อื้อ...มันอร่อยมากแล้วนะ ยังมีที่อร่อยกว่านี้อีกเหรอ”

“ก็ถ้ากินบลูชีสกับสลัดจะอร่อยเหาะเลยแหละ รสชาติมันต่างกัน”

“เชฟหมีพูห์นี่เก่งเนอะ นี่ผมก็ว่าอร่อยแล้ว แต่คุณก็ว่ายังไม่อร่อยที่สุด”

เห็นเขากินเอากินเอาแล้วภูมิใจ นึกอยากไปซื้อวัตถุดิบมาไว้ให้ครบ จะได้ทำอาหารให้เขาลองชิมตามสูตรที่ร่ำเรียนมา เป็นความรู้สึกที่ไม่ต่างจากคำพูดของเขาเลย

‘เห็นใครเป็นคนพิเศษก็อยากทำเรื่องดีๆ ให้เท่านั้นเอง’

“รสสัมผัสมันต่างกันค่ะ บลูชีสกลิ่นแรง เนื้อมันจะร่วนๆ ดึงรสจืดของผักให้เด่นขึ้น แต่พิเศษตรงเหมือนมันรู้หน้าที่ตัวเองว่าห้ามทำตัวเด่นเกินเดรสซิ่ง”

ฟังแล้วแลคต้องยิ้มตาม รู้สึกเหมือนกำลังคุยกับบล็อกเกอร์อาหารวัยใส “ผู้ชายดิบๆ แบบผมกินอะไรก็อร่อยอะ”

น่าแปลกที่เธอเป็นตัวของตัวเองเมื่ออยู่ใกล้เขา ไม่ได้เกิดความระแวงแคลงใจเลย “ถ้าจะเปรียบเทียบก็คงเหมือนความแตกต่างของปืนแต่ละรุ่นน่ะค่ะ คุณเป็นคนใช้งาน สัมผัสอยู่บ่อยๆ ก็จะรู้ว่ามันมีข้อดี ข้อเสียต่างกันยังไง”

แลคไม่อาจโต้แย้งในสิ่งที่เธอเปรียบเปรยเลย แต่พู่กันคงลืมไปว่าการจะซื้อหาของที่ใช้งานได้เหมือนกัน ไม่ว่าจะปืนหรือชีส ที่มีขายในท้องตลาดมาวางเรียงแล้วจำแนกคุณสมบัติเฉพาะตัว คงต้องใช้เงินอยู่ไม่น้อย ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่คนตกงานพึงกระทำ

“ว้าว... เปรียบเทียบได้เห็นภาพมาก และเชฟหมีพูห์ควรรู้เอาไว้ว่าสเต๊กเนื้อบดจานนี้อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมา”

“หื้ม... หยอดเก่ง”

“แล้วใจอ่อนให้ค้างด้วยไหม”

พู่กันอมยิ้ม ซึ่งน่ารักมากในสายตาคนมอง “ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย”

“ใจแข็งอะ รู้งี้ไม่ซ่อมให้หมดทุกอย่างหรอก เหลือไว้ทำวันละอย่างจะได้มาหาหมีพูห์ทุกวัน”

“ก็ไม่ได้ห้ามนี่คะ แค่ไม่พร้อมให้ค้างด้วยเท่านั้นเอง”

แลคถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ “สาบานว่าจะไม่ปล้ำ คบกันมาจนป่านนี้คุณน่าจะรู้ว่าผมไว้ใจได้ ถ้าคุณไม่เล่นด้วยมีเหรอที่ผมจะกล้าบังคับ”

“โอ๊ย...ก็เพราะฉันอาจจะปล้ำคุณเองต่างหาก อยากได้ยินแบบนี้ใช่ไหมถึงจะเลิกวอแว”

จีบกันหนักมาก สงสารคนเกาะขอบเตียงมั่ง

รู้นะว่ารอไรกัน พรุ่งนี้ห้ามพลาดอีกเช่นเคยนะจ๊ะ แม่มันทั้งหลาย

***ปกใกล้ออกแล้ว เดี๋ยวเอามาให้ดูนะคะ***

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #27 792112 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 09:03

    โอ้ยยยยยยย

    #27
    1