อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 6 ชีวิต (ที่คิดว่า) ลิขิตเอง 1 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    14 ก.ค. 63

  

sds

 

ระหว่างที่ขบคิดอยู่ในใจ พู่กันก็ไม่รู้ตัวเลยว่ากลายเป็นเป้าสายตาของชายคนหนึ่งที่เพิ่งเดินออกมาจากห้อง แสงสว่างสาดเข้ามาหาทำให้คนที่อยู่ในทิศทางรับแสงมองเห็นรูปร่างภายใต้เดรสเนื้อผ้าบางเบาอย่างทะลุปรุโปร่ง

“เฮ้...เซ็กซี่ มายืนรอผมเหรอ”

เสียงทักทายที่ดังขึ้นเรียกความสนใจให้พู่กันหันกลับไปมองแล้วรู้สึกขยะแขยงสายตาจาบจ้วงที่กวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนวกกลับขึ้นมาจดทรวงอกจนเธอต้องกอดอกเอาไว้

“เปล่า” ตอบแล้วต้องชะงักการก้าวเดิน เว้นระยะกับคนตรงหน้าที่เดินเข้ามาหา แต่ดูเหมือนว่าชุดที่เธอใส่มันจะเชิญชวนเขาได้มากกว่าการทำเสียงแข็งปฏิเสธ

แน่นอนว่าการอยู่คนเดียวมาหลายปีสอนวิธีการเอาตัวรอดได้ดีระดับหนึ่ง

“แต่การโนบราเซียร์ โนแพนตี้ออกมายืนหน้าห้องแบบนี้ มันเจตนาเรียกแขกชัดๆ นะคนสวย”

“ก็ใช่ แต่ฉันใส่ยั่วแฟนตัวเอง ไม่ใช่คุณ”

แม้จะผิดหวังกับคำตอบอยู่ไม่น้อย อีกทั้งไม่เคยลองกับสาวเอเชีย จึงก้าวมายืนเผชิญหน้า ยื่นข้อเสนออีกครั้งเผื่อเธอเปลี่ยนใจ “จริงๆ แล้วแบบทรีซั่มก็สนุกมาก เผื่อคุณกับแฟนอยากลอง”

อาจเป็นโชคดีของเพื่อนร่วมอพาร์ตเมนต์ที่พูดออกมาให้คนที่เปิดประตูออกกว้างได้ยินเต็มสองหู ในท่าที่เธอยืนอยู่ตรงกลาง มีผู้ชายตัวสูงสองคนยืนประกบหน้า แลคยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง แล้วเพื่อนร่วมอพาร์ตเมนต์ก็เพิ่งชวนเธอมีเซ็กซ์แบบชายสองหญิงหนึ่ง

ตุบ! ...

ถึงจะไม่ใช่คนรับหมัดนั้นเอง แต่พู่กันก็พอจะรู้ว่าแรงกระแทกที่ทำให้เพื่อนร่วมอพาร์ตเมนต์หน้าหงาย ล้มตึงลงไปกองอยู่กับพื้นรุนแรงระดับใด เธอเหมือนถูกเหวี่ยงให้ลอยหวือจากการยืนซ้อนอยู่ข้างหน้าเขา ให้ไปยืนอยู่ข้างๆ ก่อนที่แลคจะปรี่เข้าไปยืนคร่อมคนที่นั่งมึนอยู่กับพื้น

ถ้าเป็นอันธพาลคงกระทืบไม่ยั้งฝ่าเท้า แต่เขาเป็นนายตำรวจที่มีความมั่นคงทางอารมณ์ และประเมินคู่ต่อสู้ได้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่อาจลุกขึ้นมาต่อกร ก็ถอยหลังออกมา

“อยากทรีซั่ม เดี๋ยวกูเรียกพี่เบิ้มแถวนี้มาอัดรูก้นมึงให้บานจนเอาของเก่าออกจากลำไส้ไม่ได้ ดีไหม เฮอะ? ...”

“มะ...ไม่” ตอบแบบเมาหมัด ยังเห็นแสงวิบวับ ดวงตาพร่าเลือน

“ยังจะวอแวอีกไหม”

“ไม่ ไม่แล้ว ผมแค่หยอกเธอเล่น เธอบอกแต่แรกว่ามีแฟนแล้ว แต่ผมไม่รู้ว่าคุณจะมาได้ยินพอดี ขอโทษด้วย” เป็นการละล่ำละลักขอโทษ หวังว่าจะได้รับการให้อภัย เพราะถ้าถูกซ้ำอีกหนึ่งหมัดคราวนี้คงไม่รู้สติเป็นแน่

“เออ ต่อให้ผู้หญิงคนไหนจะเดินแก้ผ้าโชว์ ถ้าหล่อนไม่เล่นด้วย มึงก็ไม่มีสิทธิ์ไปตอแย แล้วจำใส่หัวไว้ว่าคนเนี้ย เมีย-กู”

แลคถอยห่างหลีกทางให้คนกลัวได้วิ่งหนี หากต้องส่ายหน้าเมื่อความมึนยังทำให้ล้มลุกคลุกคลาน วิ่งออกไปอย่างทุลักทุเล พอหันมามองคนที่ไปแอบอ้างตัวว่าเป็นสามีเธอ สีหน้าของพู่กันก็บอกให้รู้เลยว่ามีเรื่องต้องคุยกันยาว

sds

 

เขาก็อ่านใจเธอได้แม่นยำ ทว่าพู่กันกลับไม่ได้ปริปากว่าอย่างไร เธอมองพื้นที่มีเศษกระจกแตกก็เดินไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นมาดูดเอาเศษแก้ว

ท่าทีนิ่งเฉยกลับสร้างความอึดอัดใจให้แลค จนอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาก่อน

“ถ้าจะโกรธที่ผมอ้างไปว่าคุณเป็นเมียละก็ ผม...” แลคชะงักคำพูด เมื่อคนหน้าตึงพูดแทรกเอาดื้อๆ

“ฉันโตพอที่จะรู้ว่านั่นแค่คำขู่”

ได้ยินแล้วต้องยิ้มแต้ โล่งอกที่เธอไม่โกรธ “เนอะ แต่อีกไม่นานก็เป็นเรื่องจริงแล้วล่ะ”

ยัง... ยังไม่สำนึกผิด พู่กันคิดในใจแล้วถามกลับเสียงแข็ง “อ่อ แค่ได้จูบกันในรถ ก็คิดว่าฉันง่าย ยอมให้ลากขึ้นเตียงคืนนี้เลยสินะ”

“จริงๆ ก็พอรู้ว่าคุณไม่ง่ายหรอก จากจูบที่ไม่ค่อยได้เรื่องน่ะนะ”

อ๋อ... เขาพูดว่าเธอผ่านเรื่องรักๆ ใคร่ๆ มาไม่เท่าไร จูบเลยไม่ได้เรื่อง ทั้งที่เขาพูดชัดเจนแล้ว แต่สมองเจ้ากรรมก็ยังอุตส่าห์ตีความให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

คนถูกคอมเพลนไม่ขำด้วย เล่นเอาแลคหน้าสลด “ไม่เอาน่า... อย่าซีเรียสสิ จะให้ผมยืนเฉยๆ มองมันชวนเราไปมีเซ็กซ์เหรอ”

“ฉันเอาตัวเองรอดนะแลค แล้วคุณจะถือว่าตัวเองโคตรเก่ง เที่ยวต่อยใครง่ายๆ ไม่ได้” บอกพลางเก็บเครื่องดูดฝุ่นไว้ที่ตะขอซึ่งติดอยู่กับผนังห้อง

“มันไม่กล้ามาแหย่อีกหรอก เชื่อสิ”

“ก็เชื่อ แต่เคยคิดบ้างไหมว่าถ้าเขาแค้นฝังหุ่น คอยหาจังหวะที่คุณไม่อยู่มาตอแยฉันล่ะ”

คราวนี้คนถูกถามจนใจไม่รู้จะตอบอย่างไร พู่กันจึงหันหลังให้ แล้วหยิบผ้าขี้ริ้วมาซักแล้วบิดหมาด ตั้งใจจะเอาไปเช็ดพื้น เผื่อมีเศษแก้วชิ้นจิ๋วยังหลงเหลือ แต่ต้องยืนหันหน้าเข้าเคาน์เตอร์อยู่เช่นนั้น เมื่อคนตัวสูงเดินมากอดซ้อนอยู่ด้านหลัง

แลคกอดเธอไว้หลวมๆ เกยคางเข้ากับบ่าบอบบาง หากเธอไม่ทักท้วงก็ไม่รู้ตัวเลยว่าที่ทำลงไปนั้นเกินกว่าเหตุ “ผมขอโทษ ปกติแล้วผมไม่ใช่คนวู่วาม จุดเดือดต่ำ แต่คงเพราะมันมายุ่มย่ามกับหมีพูห์แหละ ผมถึงโมโห”

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าคำสารภาพด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย ผ่อนคลายความโกรธได้ดี แต่เธอไม่ได้ต้องการบอดี้การ์ดที่มีสกิลสูงส่ง มีทักษะชั้นยอดในทุกด้าน แค่อยากได้ผู้ชายธรรมดาที่ยอมรับ และเคารพในความเป็นเธอเท่านั้นเอง

“ฉันจำได้ว่าเคยถามคุณไปแล้ว แต่ยังไม่ได้คำตอบ”

“งั้นคราวนี้ผมจะตอบตรงๆ ลองถามอีกทีสิจ๊ะ”

พู่กันหลุบตามองฝ่ามือแกร่งที่กระชับเข้าหากันจนรอบเอวเธอถูกรัดเอาไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแรง “คุณชอบเรื่องโลดโผน เสี่ยงอันตราย แต่ฉันชอบความเรียบง่าย ปลอดภัย อย่าง... ฉันคิดว่าคุณน่าจะงัดประตูห้อง แต่คุณกลับปีนตึกมาเปิดหน้าต่าง”

เหมือนแม่มันจะมีอะไรในใจโน๊ะ

พรุ่งนี้มารอฟังคำตอบพ่อมันจ้า

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น