อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 6 ชีวิต (ที่คิดว่า) ลิขิตเอง 1 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    12 ก.ค. 63

  

sds

 

เป็นความคิดที่ตอบโต้อยู่ในหัวกับเพื่อนที่พกติดตัวมาตั้งแต่เกิด เวลาเสี่ยงอันตรายมันมักหดหัว ซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบ เวลาเจอผู้หญิงถูกใจมันก็เชิดหน้า ชูคอ แสดงความปรารถนาอันแรงกล้าจนเขารวดร้าว

ท้ายที่สุดแลคก็รู้ตัวว่าไม่อาจต้านทานความต้องการที่รุมเร้าอย่างหนักก็ตอนที่ได้รู้ว่าริมฝีปากน่าจูบนั้นนุ่มละมุนยิ่งนัก

เขาค่อยๆ และเล็ม ดูดดึงริมฝีปากบน ย้ายลงมาริมฝีปากล่าง ขบเม้มอย่างหลงใหลจนเผลอดึงมันออกมา ก่อกวนให้เจ้าของต้องเผยอปากขึ้น ปรือตามองด้วยความง่วงงุน

แม้จะรู้ว่าลืมตาแล้ว แต่ภาพที่ใกล้เกินไปก็ไม่ได้ทำให้เธอเห็นชัดเจนมากไปกว่าความรู้สึกอุ่นชื้นที่สอดเข้ามาในโพรงปาก

“อืม...” เธอครางรับกับความรู้สึกวาบหวามพลางเลื่อนมือขึ้น ตั้งใจจะสำรวจว่าที่แนบชิดอยู่ตรงหน้านี้คือความจริงหรือห้วงฝันอันแสนหวาน

ทว่าหนวดเส้นสั้นที่ครูดอยู่กับฝ่ามือ พอเลื่อนขึ้นอีกนิดก็รู้ว่าปลายนิ้วซอกซอนเข้าไปในเส้นผมพบกับหนังศีรษะสะอาด เมื่อกะพริบตาถี่ๆ ก็เห็นว่ากำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม นัยน์ตาสีน้ำตาลอมเทาปลุกให้หายจากความง่วงถึงได้มั่นใจว่า...

ฝันของเธอเป็นจริงแล้ว!

เธออายุยี่สิบสองปีแล้ว ไม่ใช่เรื่องน่าอาย หากจะยอมรับว่าถูกใจผู้ชายสักคนจนเก็บเอาไปฝัน แต่เพราะไม่รู้ว่าเขาจะฉวยโอกาสตอนที่หลับแบบนี้

แม้พู่กันไม่ได้สอดลิ้นเข้ามาแลกเปลี่ยนความหวามไหว แต่ความต้องการที่อัดแน่นอยู่ในตัวของแลคก็ไม่ได้ลดลงเพียงเพราะได้ตวัดลิ้นอยู่ในโพรงปากเธอ หยอกเอินอยู่กับลิ้นบาง สมองกับร่างกายนั้นทำงานได้สัมพันธ์กันนัก

ฝ่ามือได้สอดเข้าไปแตะสีข้าง ลูบขึ้นลงปลุกเร้าอารมณ์จากนั้นก็ปลดเซฟตี้เบลท์ออก รั้งร่างสาวตัวกะทัดรัดให้มานั่งคร่อมอยู่บนหน้าตัก แลคกางฝ่ามือฟอนเฟ้นแผ่นหลังให้เธอเอนตัวลงมาเบียดเสียดกับตนเอง

โอ...ช่างเต็มไปด้วยความร้านรานที่เธอไม่อาจหักห้ามใจ!

พู่กันมีคำตอบให้กับตัวเองแล้วว่าการคลุกเคล้าเนื้อตัวอยู่กับเจ้าของกล้ามเนื้ออันแน่นตึงนั้นช่างเย้ายวนใจนัก ยอดอกทั้งสองหดเกร็ง ยิ่งเขาเคล้นคลึงร่างกายหนักก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดอยู่ตรงยอดทรวงทั้งสองข้าง เรียกร้องให้เธอกอดเขาแน่นขึ้นๆ

จูบแรกแทบไม่ต้องสงสัยว่าความรู้สึกส่วนลึกนั้นตรงกัน ไม่ต้องปรับจูน หรือกลัวว่าจะเป็นจูบที่บุ่มบ่ามเอาแต่ใจ หากต่างคนต่างแตะต้องร่างกายของกันและกัน ราวกับรู้ว่าส่วนไหนกำลังทรมาน

เมื่อไม่มีใครทัดทานแรงปรารถนาของอีกฝ่าย สองมือแกร่งที่ประคองอยู่ตรงสะโพกผายก็ทั้งกด ทั้งคลึงจนความเป็นหญิงอันอ่อนนุ่มเบียดเสียดอยู่กับความฮึกเหิม มีเพียงกางเกงขาสั้นที่ขวางกั้นทั้งคู่

sds

แลคเป็นฝ่ายถอนจูบเพราะอยากดูดดื่มยอดทรวงสีหวาน เขามั่นใจว่าจะเสนอความเสียวซ่านจนเธอทำตัวไม่ถูกว่าจะบิดตัวเร่าๆ หรือแอ่นอกสนองความสุขนั้น

“ทูนหัว คุณร้อนเหลือเกิน”

แลคพึมพำชิดลำคอระหง ความร้อนชื้นที่รินรดอยู่ตรงหน้าขาเล่นเอาเขาแทบมอดไหม้เป็นจุณ หากเป็นเช่นนี้คงหยุดอยู่แค่จูบไม่ได้ ซึ่งเธอและเขาจะได้รู้กันว่าเซ็กซ์ที่เกิดขึ้นมันยอดเยี่ยมสักแค่ไหน

“ความจริงแล้วอยากจูบเพื่อนหมีพูห์เหลือเกิน แต่เอาไว้คราวหลังนะจ๊ะ ผมไม่ไหวแล้ว”

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

ไม่ใช่เสียงตอบรับหรือปฏิเสธของเธอ แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่เคาะกระจกรถติดๆ กันอย่างเร่งเร้าจนเธอและเขาต้องหันไปมองเป็นสายตาเดียวกัน

ชาวละตินอเมริกาเป็นชนชาติที่อาศัยอยู่ในละแวกนี้มากที่สุด ชายร่างท้วม ผิวดำแดง สีหน้าแววตาขุ่นมัวกำลังถอยตัวออกห่างจากกระจกรถ

“ตรงนี้ไม่ได้โว้ย... เดี๋ยวเด็กๆ ต้องมารอรถโรงเรียนแถวนี้ ถ้าจะอึ๊บกันก็ขับไปหลังตึกโน่น”

ต่อว่าอย่างหนักแล้วก็เดินจากไป ทิ้งไว้แต่ความอับอายราวกับตำหนิติเตือนคนไม่มีความยับยั้งชั่งใจ ซึ่งกำลังหันมาจ้องหน้ากัน แม้จะรู้สึกได้ถึงเสน่หาที่ห้อมล้อมอยู่รอบตัว แต่ถ้าจะให้ขับรถไปหาที่เหมาะๆ สานต่อจนจบ ก็คงกลายเป็นคนราคะหนาเตอะ

“ไปหลังตึกกันนะ”

เป็นน้ำเสียงหยอกเย้าที่ทำให้เธอคลายความอับอายเสียมากกว่า พู่กันหัวเราะแล้วซุกหน้าลงกับลำคอแกร่ง “บ้าสิ อายเขาไหมล่ะทีนี้”

“อายแป๊บเดียวเอง ตอนนี้ผมจำหน้าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ”

จบคำพูดนั้นทั้งคู่ก็หัวเราะร่วน เธอน่าประทับใจก็ตรงที่ไม่โยนความอับอายนี้ให้เป็นความผิดของเขาคนเดียว ไม่เล่นตัวหนักปฏิเสธว่าไม่ต้องการทั้งที่จูบกลับมาอย่างเต็มอกเต็มใจ แลคคิดพร้อมปรับเบาะขึ้น พอร่างในอ้อมแขนเกร็งตัว เหมือนจะขยับไปนั่งเบาะข้างๆ ก็กดแผ่นหลังเธอเอาไว้แน่น

“จะขับรถทั้งอย่างนี้น่ะเหรอ” พู่กันค้านเพราะคิดว่าเขาจอดรถข้างทางตรงไหนสักแห่งซึ่งไม่ใช่ละแวกอพาร์ตเมนต์ของตนเอง

“ใกล้ๆ แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่หมีพูห์มีที่จอดรถไหม”

ได้ยินเขาถามแล้วจึงได้มองไปรอบๆ รถยนต์ถึงได้รู้ว่ามันเป็นตึกรูปทรงเดียวกันซึ่งจากนี้ไป พู่กันตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่ หางานทำเลี้ยงตัวเองให้ได้

“ไม่มีหรอก ฉันไม่มีรถยนต์จะเช่าที่จอดรถไว้ก็เปลืองแย่สิ”

ถึงคราวพ่อมันอ้อน อย่าใจอ่อนง่ายๆ นะแม่มัน

จะรอดม้อย จะให้เขาเข้าห้องแล้ววว

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #20 792112 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 11:33

    หูยยยพ่อมัน

    #20
    1