อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 6 ชีวิต (ที่คิดว่า) ลิขิตเอง 1 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

  

sds

 

ไพรเวตเจ็ตเทคออฟบนลานบินแห่งหนึ่ง ราวตีสี่ตามเวลาในไมอามี แลคปล่อยให้หญิงสาวนอนหลับเช่นเดิม ส่วนตนเองก็เดินถือเอกสารลงมาคุยกับหัวหน้าปฏิบัติการที่ยืนรออยู่ด้านล่าง

จิม เมสัน รับซองเอกสารนั้นมาถือไว้พร้อมยิ้มกริ่ม “ผมดีใจที่ได้มือดีอย่างคุณมาร่วมงาน แต่เชื่อเถอะว่าผมติดค้าง ผบ. หน่วยสวาทครั้งใหญ่ อย่างน้อยตอนที่เขารู้เรื่องก็คงบ่นเป็นหมีกินผึ้งที่ผมมาแย่งตัวคุณ”

“ไม่หรอกครับ ทุกคนในทีมพร้อมที่จะขึ้นมาทดแทนกันเสมอ”

จิมพยักหน้ารับ แม้ในความเป็นจริงแล้วจะหาสวาทที่มีทั้งความสามารถส่วนตัว ไหวพริบ สัญชาตญาณครบรวมอยู่ในคนคนเดียวนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก แต่เขาก็ได้คนนั้นมาร่วมงานแล้ว

“ตัวตนใหม่ของคุณ”

แลครับเอาบัตรประจำตัวพนักงานรักษาความปลอดภัยของบริษัทแห่งหนึ่งมาถือเอาไว้ พร้อมทั้งกุญแจรถยนต์ “ขอบคุณครับ”

“เรื่องเอกสารส่วนตัวของพู่กันไม่ต้องห่วง คุณบอกเธอไปได้เลยว่าติดต่อเพื่อนให้เก็บข้าวของให้แล้ว พอเรือเทียบท่าก็ไปรับได้เลย พยายามตะล่อมถามข้อมูลส่วนตัวของเธอให้ละเอียด เพราะแค่ชื่อกับใบหน้าก็ไม่อาจหาประวัติส่วนตัวได้”

การตรวจสอบประวัติเชิงลึกของคนคนหนึ่งโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นเรื่องผิดกฎหมาย เป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลซึ่งอเมริกันชนถือเป็นเรื่องร้ายแรง ในความเป็นจริงแล้วแตกต่างจากหนังหรือซีรีส์มากมายนัก

อีกทั้งพู่กันไม่มีประวัติเกี่ยวข้องกับการก่ออาชญากรรมมาก่อน ใบหน้าของเธอจึงไม่อาจเทียบจากฐานข้อมูลที่จิมมีอยู่ในระบบ ซึ่งจากการตรวจสอบเบื้องต้น พู่กันคงไม่เคยทำอะไรผิดกฎหมายเลย แม้กระทั่งถูกจับความเร็ว

“เธอมีใบอนุญาตขับขี่ของนอร์ทดาโกตา เพิ่งเดินทางมาไมอามีเมื่อสองเดือนที่แล้วนี่เอง”

sds

แลคพยักหน้ารับก่อนจะแชร์ข้อมูลที่รู้เพิ่มเติมมา แน่นอนว่าสมองของจิมก็จดจำข้อมูลพร้อมทั้งหาทางอำนวยความสะดวกให้แลคทำงานง่ายขึ้น

สิบนาทีต่อมาแลคอุ้มร่างสาวไซซ์มินิลงจากไพรเวตเจ็ต วางเธออย่างเบามือลงบนเบาะนั่งข้างคนขับในรถเอสยูวีสีดำ แล้วจากนี้ไปจนกว่าภารกิจจะสำเร็จ ทุกคนต้องเข้าใจว่ามันคือรถยนต์ที่เขาซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรง พอสอดตัวเข้ามานั่งประจำที่คนขับ ก็หันมาปรับเบาะ คาดเซฟตี้เบลท์ให้เสร็จสรรพ

แม้จะหนักใจกับภารกิจที่แบกไว้บนบ่า แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้พู่กัน ความกังวลใจจะค่อยๆ เสื่อมสลาย อาจเป็นเพราะรอยยิ้มหวาน ลักยิ้มที่ทำให้แก้มบุ๋มลงไปอย่างชัดเจน หรืออาจเป็นแววตาสุกใสล้วนมีอิทธิพลต่อสายตาของเขาทั้งนั้น

กระทั่งตอนนี้ที่เธอหลับสนิท ความเป็นผู้หญิงน่ารัก น่าปรารถนายังทำให้เขาอดใจไม่ได้ที่จะก้มลงหอมแก้มสองฟอดใหญ่ ถือเป็นค่าแรงที่อุ้มลงมานั่งบนรถโดยไม่รบกวนเวลาพักผ่อน

แลคขับรถออกจากรันเวย์ส่วนตัว มุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ของเธอ ซึ่งใช้เวลาราวห้าสิบนาที

ปกติแล้วการขับรถในช่วงเช้ามืด รถยนต์บนถนนยังน้อย เขาต้องใช้ความเร็วสูง แต่พอรู้ว่ามีอีกคนที่ปรารถนาให้เธออยู่ในพื้นที่ปลอดภัย ความเร็วที่ใช้บนถนนก็ลดลงโดยปริยาย

อาจเพราะยานอนหลับอ่อนๆ ที่อ้างว่าเป็นยาสมานแผลทำให้เธอหลับลึก ประกอบกับไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่มาทั้งวันเลยทำให้พู่กันหลับยาว ตอนที่แลนดิ้งในสนามบินส่วนตัวไม่ต้องเกิดคำถามใดๆ ให้แลคต้องสรรหาคำตอบที่น่าเชื่อถือ

ทว่าเธอกลายเป็นอาหารตาให้คนที่ปรับเบาะเอนตัวลงมาอยู่ในระนาบเดียวกันได้จ้องมอง ไล้ฝ่ามือไปตามโครงหน้าจิ้มลิ้ม

“ขี้เซาอะไรอย่างนี้ล่ะ หมีพูห์”

เขาขับรถมาจอดอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ร่วมสองชั่วโมง เปิดเพลงคลอเบาๆ ก็แล้ว แกล้งขยับตัวแรงๆ ก็แล้ว พู่กันก็แค่บิดตัวไปมา ทำปากขมุบขมิบก่อนจะนิ่งไปเหมือนเดิม

หืม... การเรียนรู้ในชีวิตเขาพลาดถนัด!

ชีวิตหนุ่มที่ผ่านมาสามสิบปีนั้นไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า เวลาผู้หญิงหลับแล้วทำปากขมุบขมิบน่าจูบเหลือเกิน

‘จูบได้ไหม’ เธอหลับ ตื่นขึ้นมาตอบแกไม่ได้หรอกว่ะเพื่อน

‘งั้นลุย เรื่องจูบแกเก่งอยู่แล้ว’ เออ... หวังว่าเธอจะตื่นขึ้นมาจูบตอบ

ฮ่า... ถ้าเธอไม่จูบตอบ ก็แค่ต่อยกลับ ‘ไอ้เพื่อนชั่ว เพราะแกคนเดียวที่เรียกร้อง ยังจะมาซ้ำเติม’

เป็นความคิดที่ตอบโต้อยู่ในหัวกับเพื่อนที่พกติดตัวมาตั้งแต่เกิด เวลาเสี่ยงอันตรายมันมักหดหัว ซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบ เวลาเจอผู้หญิงถูกใจมันก็เชิดหน้า ชูคอ แสดงความปรารถนาอันแรงกล้าจนเขารวดร้าว

พ่อมันนนน คุยกับเพื่อนแลคเป็นตุเป็นตุเลย

จะได้จูบไหม พรุ่งนี้มาเกาะขอบหน้าต่างรถรอค่า

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น