อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 4 ใครบอก ใครหลอก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    7 ก.ค. 63

  

sds

 

“อย่างนั้น หมีพูห์ นั่นแหละ ดูดแรงๆ แรงอีก”

พู่กันเผยอปากค้าง กะพริบตาถี่ๆ ราวกับมนตร์เสน่หาเสื่อม ในหัวผุดคำถามขึ้นมาว่า ‘ดูดอะไร?’

ภาพเร้าอารมณ์ของคนตรงหน้าไม่ได้เกิดขึ้นด้วยฝ่ามือของเธอ แล้วเขาก็หลุดคำตอบนั้นออกมาเสียเอง

แลคซูดปากครางกับจินตนาการสุดบรรเจิด จากยอดอกเป็นไตแข็ง เลื่อนต่ำลงสู่กลางกายอย่างรวดเร็ว ความปรารถนาที่อัดแน่น ปั่นป่วนอยู่ในตัวกำลังจะพวยพุ่งสู่จุดสูงสุด

“ดูดซี่... ดูดเหมือนน้ำหมดแก้วแล้ว แต่คุณยังคอแห้งน่ะ อีกนิดเดียวเพื่อนแลคก็ใกล้จะ อ๊ะ...”

อร้าย...

จากที่หลงลำพองใจว่าเพียงสัมผัสจากปลายนิ้วก็มีอิทธิพลจนเขาบิดตัวเร่าๆ สุดเซ็กซี่ แน่แล้วว่าไอ้ควายป่ากลัดมันกำลังคิดว่าเธอจูบเพื่อนแลค!

หมดกันความโรแมนติกของฉัน พู่กันคิดอย่างเหลืออด แล้วเอื้อมมือไปบิดหูสุดแรง ทั้งบิด ทั้งดึงราวกับระบายความโกรธที่เขาทำลายมนตร์เสน่ห์ที่รายล้อมรอบตัว

“โอ๊ย... ทำบ้าอะไรของคุณ หมีพูห์” แลคตวาดดุ ความซ่านสยิวหดหายเหลือไว้เพียงความเจ็บจนต้องเอียงตัวไปตามแรงบิดดึง

“สมน้ำหน้า ทำไมต้องคิดอกุศลกับฉันตลอดเวลาด้วย”

“ปล่อยๆ ผมเจ็บนะ”

“ดี จะดึงให้หูหลุดเลย ไอ้ควายป่าลามก”

คำด่าว่าที่เธอสะบัดเสียงใส่ ก็เพิ่มแรงบิดมาจนสุดเช่นกัน แลครีบยกมือขึ้นลูบหูตัวเอง มองเธอตาขวาง อีกมือก็เลื่อนลงกุมจุดกลางกายที่ประท้วงอย่างหนัก

“ลามกอะไรเล่า ยายตัวร้าย ทำไมถึงได้โหดกับผมแบบนี้”

ไม่พูดเปล่าแต่ยังทิ้งตัวนอนทับช่วงขาเรียวทั้งสองข้าง พลิกตัวไปมาเหมือนกับคนถูกทรมานจนร่างกายบอบช้ำอย่างหนัก

“ขออีกนิดให้มีความสุขหน่อยก็ไม่ได้ เห็นแก่ตัวชะมัด”

ข้อหาดังกล่าวทำให้พู่กันทุบเข้าที่กลางอกแกร่งอีกครั้ง เถียงกลับด้วยความโกรธผสมอับอาย “คุณสิเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ คนบ้าอะไรอย่างนี้คิดแต่เรื่องใต้สะดือทุกลมหายใจเข้าออกหรือไง ฉันแค่จับหน้าอกคุณ แต่ดันคิดไปว่าฉัน... ฉัน”

ถึงจะพูดต่อไปไม่ไหวเพราะกระดากปาก แต่สายตาของเธอก็หลุบต่ำลงไปมองจุดกลางกาย แลคก็รู้ทันความคิดของเธอ

“ทีคุณยังลวนลามเนื้อตัวผม แล้วแค่ผมคิดว่าคุณกำลังจูบเพื่อนแลคมันจะผิดตรงไหน ผมไม่ได้ขอให้คุณจูบมันจริงๆ สักหน่อย”

“โอ๊ย... หยุดพูดเรื่องนี้เลยนะ แล้วก็จำไว้เลยว่าหัวเด็ดตีนขาดฉันไม่มีวันทำงั้น”

มันเป็นเรื่องที่ยอมลงให้อีกฝ่ายไม่ได้เลย ยิ่งได้ยินเธอพูดเหมือนรังเกียจเดียดฉันท์ เพื่อนที่พกติดตัวมาตั้งแต่เกิด แลคยิ่งนึกฉุน

“ทำไม จูบมันยังน้อยไป เดี๋ยวลองได้จูบแล้วจะอยากดูดทุกวัน”

“อี๋ ไอ้บ้านี่ ไปตายซะ” ว่าแล้วก็ทุบเขาอีกสองอึก แต่กำปั้นนุ่มๆ ไม่ได้ระแคะระคายผิวเนื้ออันแน่นตึง หนำซ้ำยังเครียดขึงกับอารมณ์พิศวาสที่ค้างคา

sds

ระหว่างที่ร่างกายถูกประทุษร้าย อาการเคอะเขิน ไม่คุ้นชินกับสรีระของเพศตรงข้ามก็ทำให้แลคฉุกคิดขึ้นมา จึงคว้าข้อมือบางเอาไว้ แล้วโพล่งถามออกมาทันที

“ไหนว่าเป็นเมมเบอร์บี-นอทิ แล้วทำไมต้องอายจนโกรธกับแค่จะจูบเพื่อนแลค หรือที่ว่ามาทั้งหมดก็แค่คุยอวดตัว ที่จริงแล้วคือไม่เคย”

กลายเป็นนิ่งงัน ต่างคนต่างจ้องมองกันราวกับค้นพบเรื่องประหลาด หากพู่กันก็อับอายเกินกว่าจะยอมรับ อายุก็ยี่สิบสองปีแล้ว หน้าตาก็ใช่ว่าจะขี้ริ้ว ขี้เหร่ จะให้ยอมรับง่ายๆ ว่าเป็นสาวเวอร์จิ้น ก็เอาเธอไปฆ่าไปแกงได้ตามใจ

“ไม่เคยใช่ไหม” แลคย้ำถาม

แน่นอนว่าพู่กันจะไม่รั้งรอเวลาให้เขาถามซ้ำเป็นครั้งที่สาม เธอรวบรวมความกล้า เติมความก๋ากั่น ตอบเสียงดังฟังชัด

“คิดว่าคุยอยู่กับเด็กอนุบาลหรือไง แค่ฉันแตะนิดแตะหน่อยก็คิดจะถึงไคลแม็กซ์คนเดียว ผู้ชายก็มักง่ายเหมือนกันหมด ยังไม่ทำให้อีกฝ่ายมีความสุข ก็คิดเห็นแก่ตัว หนีไปมีความสุขอยู่คนเดียว น่ารังเกียจ”

แลคหรี่ตามองอย่างจับผิด ไม่ยอมปล่อยข้อมือเธอ “ไม่ถึงทุกครั้งหรอกรึ”

โฮ...ไอ้คนปากมอม!

ถึงพู่กันจะคร่ำครวญอยู่ในใจกับพูดโจ่งครึ่ม แต่เธอกลับต้องปั้นหน้าตึง ยกเอาความผิดให้เป็นของเขา “คุณคิดว่าผู้ชายเป็นปรมาจารย์เรื่องเซ็กซ์หรือไง ถึงจะทำให้ผู้หญิงถึงออกัสซั่มได้ทุกครั้งไป”

“โธ่...ก็ไม่บอกแต่แรก”

จากที่เถียงกันจะเป็นจะตาย จู่ๆ เขาก็ดีดตัวนั่ง กดเธอให้กลับลงไปนอนหงายจนต้องถามด้วยความตกใจ “จะทำอะไร”

“ก็จูบเพื่อนหมีพูห์น่ะสิ คุณจะได้รู้ว่าผมนี่แหละ ปรมาจารย์เรื่องเซ็กซ์”

“ไม่เอานะ” พู่กันส่ายหน้าเป็นพัลวัน สมองคิดหาเหตุผลให้เขาหยุดทำเรื่องกระตุ้นต่อมอยากรู้ อยากลอง ซึ่งมันควรจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอจิตใจหนักแน่นด้วย

“ก็... ฉันหมายถึงผู้ชายส่วนใหญ่คิดแค่เรื่องเซ็กซ์ โอเคล่ะว่าคุณอาจจะเก่ง แต่สำหรับผู้หญิง การจะมีเซ็กซ์ได้มันต้องมีความรู้สึกอื่นเพิ่มเข้ามา ไม่ใช่เจอกันยังไม่เต็มวันดีก็ชวนมีเซ็กซ์แล้ว หรือถ้าฉันง่ายขนาดนั้น ก็คงไม่ได้ง่ายกับคุณคนแรกหรอก บ้าสิ!”

เออ...มันก็จริงอย่างที่เธอพูด แลคคิดในใจแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง

เซ็กซ์สำหรับผู้ชายแล้ว แค่ถูกตา ต้องใจ ก็ลากกันไปบรรเทาความใคร่อยาก

เซ็กซ์สำหรับผู้หญิง อาจต้องมีความรู้สึกพิเศษร่วมด้วย ทั้งบรรเทาความใคร่และเติมเต็มความสุขในคราวเดียวกัน

เห็นเขานิ่ง มีท่าทีโอนอ่อนกับเหตุผลของเธอแล้วก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือจึงย้ำอีกรอบ “หรือที่ผ่านมาคิดว่าฉันจะนอนแบให้ง่ายๆ เลย งั้นสิ”

เหมือนถูกน้ำร้อนสาดเพราะเขาไม่เคยคิดดูถูก ดูแคลนเธอเลยสักนิด!

“ถ้าผมแค่อยากอึ๊บก็หาซื้อที่ถูกใจได้มั้ง ไม่ต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้” แลคบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นนัก

ครั้งแรกที่พู่กันได้เห็นสีหน้า แววตาที่ดูเหมือนโกรธ หากเธอก็ไม่มั่นใจเลยว่าเขาโกรธด้วยเหตุใด

“อีกอย่างนะ เผื่อที่ผ่านมาคุณจะเจอแต่ไอ้งั่งที่มันตั้งหน้าตั้งตาโยกหาความสุขใส่ตัวเอง แต่จำใส่หัวใจร้ายๆ ของคุณเอาไว้เลยว่า... ไม่ใช่ผมจะซุกหัวเข้าตรงหว่างขาผู้หญิงทุกคน ถึงคุณจะไม่ใช่คนแรกก็เถอะ เพราะงั้นถ้าเราจะซุกหัว ทำความรู้จักกับเพื่อนที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดก็ไม่ใช่เพราะความมักง่ายอย่างที่ประณามผมหรอก แต่เป็นเพราะความรู้สึกพิเศษที่มันเกิดขึ้นกับเราทั้งคู่ต่างหาก”

แลคบอกแล้วตัดใจจากเจ้าของริมฝีปากน่าจูบ เดินไปหยิบเสื้อผ้าออกมาจากถุงกระดาษ

“ลุกขึ้นมากินอาหารแล้วกินยาแก้ปวดซะ”

พู่กันหน้ามุ่ย ไม่ได้คิดหมิ่นน้ำใจเขาเลย เธอเพียงแค่หาเหตุผลเอาตัวรอดจากการถูกจูบร่างกายส่วนที่หวงแหนต่างหาก

“แล้วคุณจะไปไหน ไม่หิวเหรอคะ” เธอถามพลางมองตามร่างสูงที่เดินกลับไปกลับมา ทำท่าเหมือนจะสวมเสื้อ แต่สุดท้ายก็เหวี่ยงมันลงปลายเตียง

“หิวแต่ไม่กิน คนมันไม่ได้กินของที่อยาก ให้กินอะไรแทนก็ไม่อิ่มหรอก”

เป็นเสียงห้วนจัด โกรธเธออย่างถึงที่สุด แต่พู่กันก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูดังโครมจนเธอใจเสีย บ่นกับตัวเองกระปอดกระแปดเพราะไม่รู้ว่าอาหารที่เขาอยากกินนั้นคืออะไร

ความจริงแล้วก็ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ปกติที่นึกอยากกินอาหารโปรด ไม่เช่นนั้นเธอก็คงลงมือเข้าครัว ทำอาหารเลี้ยงขอบคุณเป็นการใหญ่แล้ว

พู่กันคิดพลางพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียง กระชับเสื้อคลุมแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าถาดอาหารที่วางไว้ ตั้งใจว่าเมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำ จะจัดการกินอาหาร กินยาให้เรียบร้อย ไม่ทำตัวให้เป็นภาระ

แต่...

“อา... โอ หมีพูห์ อ๊ะ...”

เสียงครางกระหึ่มที่เล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำ ทำเอาคนที่ถูกเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าชะงักมือจากอาหาร ถึงตอนนี้เธอรู้แล้วว่า ทำไมเขาถึงได้ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ

แล้วที่ทำให้แลคโกรธจัดจนฟาดงวงฟาดงาก็ไม่ใช่อาหารชนิดใดในโลก แต่เขาอยากกินเธอ!

โอ๊ย...เอ็นดูวพ่อมันเนอะ

ออกมาแล้วจะมองหน้าแม่มันยังไง พรุ่งนี้มาตามต่อนะฮับ

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น