อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 4 ใครบอก ใครหลอก 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    6 ก.ค. 63

  

sds

 

มีความหนักอึ้งในหัวใจกับภารกิจที่ได้รับมอบหมาย ทว่าความปลอดภัยและได้อยู่ใกล้ชิดกับพู่กัน เป็นเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้รับคำอย่างหนักแน่น

“ยืนยันภารกิจครับ”

ถึงจะมีความหนักแน่น แต่กลับรั้งรอเวลาอยู่หลายวินาที จิมจึงให้โอกาสตัดสินใจอีกครั้งหนึ่ง “ก็...ยังพอมีเวลาคิด พิกัดใหม่ของคุณอยู่ที่... ย้ำอีกครั้ง พิกัดที่... ในอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ถ้ามั่นใจกับภารกิจก็เซ็นเอกสารที่วางอยู่บนเบาะด้วย เดี๋ยวผมจะคุยกับผบ. หน่วยสวาทเอง”

“รับทราบ เลิกกัน”

หลังวางสาย แลคก็ไม่ลืมทำลายโทรศัพท์ด้วยการหย่อนมันทิ้งลงในถังพักน้ำของชักโครก ก่อนจะก้าวไปอยู่ใต้ฝักบัว หมุนก๊อกน้ำจนสุดหวังให้ความแรงของน้ำที่ไหลลงมากระทบใบหน้าเรียกสติ ย้ำถามตัวเองอีกครั้งว่าที่ตกปากรับคำไปนั้นเป็นเรื่องถูกต้องหรือไม่

ตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งอายุสามสิบปี แลคแยกแยะความผิดกับความถูกต้องออกจากกันอย่างชัดเจน ลูกกำพร้าพ่อที่มีเพียงแม่โอบอุ้ม เลี้ยงดูอยู่ในอพาร์ตเมนต์โทรมๆ พิสูจน์ให้หลายคนในย่านที่เต็มไปด้วยขี้ยา โจรลักเล็กขโมยน้อยได้เห็นแล้วว่า...

ต่อให้เขาเลือกเกิด เติบโตในสภาพแวดล้อมเสื่อมโทรม ฐานะยากจน แต่เขาเลือกที่จะตั้งมั่นใช้ชีวิตอยู่บนความถูกต้อง ไม่เบียดเบียนใคร

หลังการตายอย่างกะทันหันของแม่ แลคได้ย้ายออกมาซื้ออพาร์ตเมนต์ของตนเองในย่านที่อยู่อาศัย ซึ่งมีสภาพแวดล้อมที่ดีขึ้น เพื่อนร่วมอพาร์ตเมนต์เป็นคนวัยทำงาน

ถึงกระนั้นยามที่เพื่อนบ้านเก่ามีปัญหาเดือดร้อน ถูกพวกขี้ยาระราน ส่วนมากเป็นคนวัยปลดเกษียณที่ต้องอยู่บ้านจึงถูกขู่ขอเงินเพื่อไปซื้อยาเสพติด แลคยังให้ความช่วยเหลือ จัดการกับพวกขี้ยาจนคนละแวกนั้นชื่นชมไม่ขาดปาก ไล่ลงมาถึงวัยรุ่นที่เขาเคยดึงออกมาให้ห่างจากยาเสพติด

ทุกคนที่เคยได้รับการช่วยเหลือมองแลคเป็นเหมือนเพื่อน เป็นคนหนึ่งในครอบครัวที่ได้รับขนมปังขิงทุกคริสต์มาส มันมากมายจนต้องหอบมาแบ่งปันเพื่อนร่วมทีม

แลคเป็นตำรวจดีที่ไร้ซึ่งข้อกังขาใด

ตั้งแต่วันที่ให้คำสัญญากับแม่ว่าจะเป็นตำรวจดี ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการคอร์รัปชัน แลคก็มั่นใจว่ายังไม่เคยก้าวพลาด เดินบิดเบี้ยวออกจากเส้นทางความดีที่ขีดไว้อย่างชัดเจน

มาถึงตอนนี้ที่เกิดความพึงพอใจอย่างถึงที่สุดต่อพู่กัน เขาจึงไม่เชื่อว่า... ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ประวัติความเป็นมายังคลุมเครือจะมีอิทธิพลเหนือความตั้งมั่นในใจจนพาให้เขาเดินบิดเบี้ยว ผิดจากคำสัญญาที่ให้ไว้กับผู้เป็นแม่

“ผมจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังหรอก ผมสัญญา”

แลคพึมพำแล้วกดสบู่เหลวออกมาฟอกร่างกาย ต้องตัดความกังวลทุกอย่างออกไปด้วยรู้ว่าเวลานัดหมายใกล้เข้ามาทุกที

ไม่กี่นาทีต่อมาชายหนุ่มก็จัดการกับตัวเองเรียบร้อย เปิดประตูห้องน้ำออกกว้างแล้วนิ่งงันกับภาพของผู้หญิงไซซ์มินิที่เหมือนเพิ่งรู้สึกตัว

เธองัวเงีย ปรือตาขึ้นมามองเขาเหมือนคนนอนไม่เต็มอิ่ม ยิ้มให้ราวกับเลือกไม่ถูกว่าอยากนอนต่อ หรือตื่นขึ้นมามองเขาดี

...กี่ครั้งแล้วที่หัวใจแกร่งของเขาต้องละลายไปกับรอยยิ้มของพู่กัน

sds

 

แลคเบื่อที่จะนับมัน เพราะทุกครั้งที่เห็นก็อยากกดปลายจมูกเข้ากับแก้มบุ๋มจนต้องเดินไปนั่งลงข้างๆ ไล่สายตาไปตามใบหน้าจิ้มลิ้ม ปากนิด จมูกหน่อย แต่ประกอบรวมกันแล้วตรึงสายตานัก

“ตื่นมากินอะไรหน่อยไหม จะได้กินยาแก้ปวดด้วย”

ไม่ใช่ความหิวที่ปลุกพู่กันให้หายจากความง่วงงุน แต่เป็นไอเย็นผสมรวมกับความสะอาด สดชื่นโชยมา ไม่นับรวมหยดน้ำที่เกาะอยู่บนกล้ามเนื้ออันแน่นตึง มองจากมุมนี้ที่เขานั่งหันข้างยังอวดความกลมของหัวไหล่แกร่งไล่ลงมาจนถึงท่อนแขน

ถ้าเธอลองไล่ปลายนิ้วไปตามความโค้งนั้นจะให้ความรู้สึกอย่างไรนะ?

พู่กันไม่ได้ตอบกลับ เพราะในหัวนั้นมีแต่ความสงสัยใคร่รู้ในเรือนกายของคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล ถึงตอนที่เขาเอียงตัวเข้าหามากขึ้น ค้ำฝ่ามือข้างหนึ่งลงบนที่นอน ขยับตัวให้ปลายนิ้วนุ่มได้เลื่อนจากกล้ามแขนมาอยู่ตรงกล้ามอก ให้ปลายนิ้วนุ่มไถลไปกับเนื้อตัวตามที่ใจปรารถนา

เสน่ห์ของคนที่พึงใจนั้นช่างยากเกินต้านทาน เป็นความเผลอไผลที่ทั้งคู่แสดงออกมาโดยไม่รู้ตัว

ขนอ่อนในกายเขาลุกชัน ทุกเส้นประสาทตอบรับกับความซ่านสยิวจนชายหนุ่มต้องกัดฟันแน่น หลับตาดื่มด่ำกับภาพในจินตนาการที่เธอกำลังตวัดปลายลิ้นไปรอบๆ หัวนม

“อา... หมีพูห์ ใช่...ตรงนั้นแหละ”

แม้ความจริงจะเป็นแค่ปลายนิ้วสัมผัสผะแผ่ว แต่เสียงแหบพร่าที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหนาก็ทำให้พู่กันเหมือนต้องมนตร์สะกด รู้สึกได้ว่าความมั่นใจของเขาไม่ได้ลดน้อยลง แต่ท่าทางที่เขาแอ่นอกสู้ปลายนิ้วเธอ เสียงครางกับสีหน้าที่แสดงออกมาช่างเซ็กซี่ขยี้ใจเหลือเกิน

“ตะ...ตรงนี้ เหรอคะ”

“อืม ได้โปรด”

เธอโปรดปรานผิวเนื้อสีเข้มรอบหัวนมที่ออกแรงกดมากเท่าไร มันก็เป็นตุ่มนูนสู้มือเธอมากเท่านั้น

ใครบ้างจะไม่หลงระเริงไปกับผู้ชายที่มีความโหด ดุ เด็ดขาดจัดการกับนักฆ่าได้ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที แล้วตอนที่เขาโอนอ่อน แทบจะหมอบราบคาบแก้วเพียงเพราะสัมผัสจากปลายนิ้ว

ต่อให้เป็นนางชีคร่ำเคร่งอยู่ในศีล จิตใจก็คงไขว้เขวบ้าง นับประสาอะไรกับคนที่สติกระเจิดกระเจิงไปกับเรือนกายอันแน่นตึงจนนับครั้งไม่ถ้วนอย่างพู่กัน

“ได้โปรด แรงกว่านี้ซี่...” แลคเว้าวอนด้วยภาพในหัวนั้น คนยิ้มสวยกำลังและเล็มอยู่รอบหัวนม แต่ในความเป็นจริงพู่กันกำลังย้ำบริเวณหัวนมที่แข็งเป็นไต ทำตามคำร้องขอโดยไม่เกี่ยงงอน

“แลค คะ...คือ”

คือตั้งแต่เกิดมาเธอก็เพิ่งเห็นว่าสรีระของเพศตรงข้ามนั้นน่ามอง ความนูน ความเว้าของกล้ามเนื้อทุกมัดปลุกเร้าให้เธอจ้องมองเขาราวกับเป็นสมบัติที่ครอบครองโดยธรรม เขาดูเร่าร้อนแต่สีหน้าและน้ำเสียงสั่นพร่าก็เว้าวอนไม่หยุด ดูดุดันแต่เธอกลับไม่นึกกลัว

ทุกอย่างชัดเจน แต่หญิงสาวกลับพูดไม่ออก เรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

“หมีพูห์ แรงกว่านี้อีก ได้โปรด”

คำขอร้องที่เล็ดลอดออกมานั้นเร่งเร้าพู่กันให้เอาใจเขามากขึ้น เธอเริ่มบีบ-คลายหัวนมเป็นจังหวะ แล้วยิ้มกริ่มเมื่อเห็นเขาเลื่อนฝ่ามืออีกข้างมาค้ำกับที่นอน กล้ามเนื้อดูตึงเครียด แหงนหน้าสูง หลับตาแน่นปี๋ราวกับพบพานความเจ็บปวดอย่างสุดแสน แต่เสียงครางช่างมีความสุขขัดแย้งกันยิ่งนัก

“อย่างนั้น หมีพูห์ นั่นแหละ ดูดแรงๆ แรงอีก”

พู่กันเผยอปากค้าง กะพริบตาถี่ๆ ราวกับมนตร์เสน่หาเสื่อม ในหัวผุดคำถามขึ้นมาว่า ‘ดูดอะไร?’

เรื่องขี้โม้หาว่าแม่มันเป็นเมียก็ที่ 1

เรื่องคิดเองเออเองก็ที่ 1 อีกเหมือนกัน พ่อมันไงจะใครล่ะ

พรุ่งนี้มาเกาะขอบเตียงต่อ แม่มันจะทำยังไงน้อออ

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #35 suawadee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 17:41
    มโนคั่นสูงสุดนะอิพ่อ555
    #35
    0