อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 4 ใครบอก ใครหลอก 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    4 ก.ค. 63

  

sds

 

คำขู่ของ ‘เพื่อนแลค’ ได้ผลชะงัดบังคับให้เจ้าของร่างกะทัดรัดในอ้อมกอดนิ่ง หญิงสาวเริ่มหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ บอกให้รู้ว่าร่างกายเข้าสู่การพักผ่อนแล้ว ทว่าคนที่นอนกอดซ้อนอยู่ด้านหลังต้องค่อยๆ พลิกตัวนอนหงาย ปล่อยให้เธอนอนหนุนแขนข้างหนึ่ง อีกข้างก็สอดเข้าใต้ท้ายทอยของตนเอง

ถึงแลคจะยอมรับกับตัวเองว่าหลงเสน่ห์ของพู่กันเข้าอย่างจัง เป็นความรู้สึกใคร่หาอันรุนแรง มันอาจจะไม่ได้เป็นความผิดต่อภารกิจ ตราบที่เขายังแยกแยะงานกับอารมณ์เสน่หาออกจากกัน ซึ่งในทางปฏิบัติแล้วมันยากเหลือเกิน

ตลอดเวลาที่ก้าวเข้ามาเป็นตำรวจรัฐ กระทั่งทดสอบความสามารถผ่านเข้ามาสังกัดหน่วยสวาทนั้น มีภารกิจน้อยใหญ่ หนักหน่วงแตกต่างกันไป

เขาได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นหัวหน้าสวาททีมบี บ่อยครั้งต้องเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตจนเมื่อหกเดือนที่แล้วต้องพักรักษาอาการบาดเจ็บจากสะเก็ดระเบิด

เมื่อแผลภายนอกหายสนิท แพทย์อนุญาตให้ออกกำลังกาย แลคก็ฟิตร่างกายเต็มที่เพื่อเตรียมทดสอบสมรรถภาพก่อนเข้าทำงานร่วมกับทีมอีกครั้ง

อาจเพราะผลงาน และหลักสูตรที่เขาผ่านการฝึกฝนมา ทำให้จิมยื่นข้อเสนอร่วมภารกิจสำคัญกับสำนักงานปราบปรามและป้องกันยาเสพติด สังกัดกระทรวงยุติธรรมสหรัฐ หรือที่ได้ยินและเรียกกันติดปากว่า ดีอีเอ

ตอนนี้แลคไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือไม่ ที่ก้าวเข้ามาร่วมภารกิจนี้!

การสืบเสาะหาร่องรอยของราชาค้ายาเสพติดหรือโดปลอร์ด อาจไม่ใช่เรื่องที่ทำให้เขานอนตาค้าง แต่เจ้าของหุ่นอรชรที่นอนหนุนแขนนี้ต่างหากคือตัวต้นเหตุของความหนักใจ

‘ภารกิจของคุณคือดูแลความปลอดภัยของพู่กัน ด้วยข้อมูลที่มีอยู่ ทำให้เชื่อว่า... เธอเป็นหลานสาวคนสนิทของโดปลอร์ด เป็นคนแรกที่ทำให้เราเข้าใกล้ตัวโดปลอร์ดมากที่สุด’

คำสั่งของจิม เมสัน หัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษยังวนเวียนอยู่ในหัว เป็นคำสั่งที่ทำให้แลคเกิดความขัดแย้งในการวิเคราะห์ข้อมูลของเธอ

...เขายิ่งกว่าเต็มใจที่จะปกป้อง คุ้มครองให้รอดพ้นจากอันตรายทั้งปวง แต่อีกนัยหนึ่งคือรักษาชีวิตเธออย่างสุดความสามารถ เพื่อใช้เธอเป็นเหยื่อล่อให้โจแอลปรากฏตัว หัวใจมันก็หนักอึ้งนัก ไม่นับรวมคำพูดส่อพิรุธที่พู่กันหลุดแสดงออกมา

...ถ้าเธอเป็นหนึ่งในสมาชิกของครอบครัวคาร์เทลค้ายา อาจถูกหักคะแนนความโหดไปหลายแต้ม สติหลุดเพียงเพราะเห็นคนถูกยิงตายตรงหน้า ไม่รู้จักอุปกรณ์ที่พวกคาร์เทลค้ายาใช้ทรมานคนที่กล้าทรยศเลย แต่เมื่อครู่ที่เธอเปลี่ยนหัวข้อสนทนาถึงสองครั้ง ก็ทำให้เขาต้องคิดหนักเช่นกัน

เอาละ!

หากจะคิดเอง คาดเดาไปเองก็รังแต่จะทำให้เหตุผลที่ต้องชั่งน้ำหนักในใจไขว้เขว สักวันที่พู่กันได้พบหน้ากับโจแอลก็คงได้รู้ว่า...เธอมีส่วนเกี่ยวข้องมากน้อยเพียงใดในคาร์เทลค้ายา

แลคชันตัวขึ้นแล้วค่อยๆ ดึงแขนข้างที่สอดอยู่ใต้ท้ายทอยของเธอออกมา ก่อนจะขยับหมอนให้หนุนอย่างสบาย

‘ถึงคุณจะเป็นหลานของโจแอลจริงๆ ก็ขอให้อย่ามีส่วนรู้เห็นกับการค้ายาเลยนะ หมีพูห์’

สวาทหนุ่มพูดได้เพียงแค่ในใจพลางกดจมูกลงบนหัวไหล่กลมกลึงที่ให้สัมผัสนุ่มเนียน เป็นกลิ่นเนื้อสาวซึ่งหอมอ่อนๆ เรียกรอยยิ้มพึงใจจากเจ้าของใบหน้าคมเข้ม ฟังดูแล้วอาจเกินจริงอยู่มากโข หากสารภาพว่า... อยากหยุดช่วงเวลานี้ไว้ แล้วคลุกเคล้าอยู่กับเธอไปจนกว่าจะพอใจ

ตำรวจหนุ่มที่ตั้งมั่นอยู่ในกฎระเบียบจะหลวมตัว หลวมใจหลงใหลหนึ่งในผู้ต้องสงสัยที่คาดว่ามีความเกี่ยวกันกับคาร์เทลค้ายาได้อย่างรวดเร็ว

เป็นความจริงที่ทำให้แลคต้องส่ายหน้าให้กับตนเอง ตัดความรู้สึกละเอียดอ่อนที่มีให้เธอออกไป ก่อนจะหย่อนปลายเท้าทั้งสองข้างลงจากเตียง หยิบเสื้อคลุมมาสวม ไม่ลืมเงินที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องด้วยฝีเท้าอันเงียบกริบ

สิ่งแรกที่ต้องทำคือหาทางติดต่อกับจิม เมสัน

sds

​แม้จะเดินออกมาจากโฮสเทลด้วยความรีบเร่ง แต่เมื่อมาถึงถนนด้านหน้าซึ่งมีร้านรวงขายของพื้นเมืองซึ่งตั้งอยู่เป็นระยะๆ ไม่ได้ถี่กันจนละลานตาเหมือนละแวกท่าเทียบ แลคก็เปลี่ยนท่าที เปลี่ยนสีหน้าให้เหมือนวันสบายๆ ของนักท่องเที่ยวคนหนึ่ง

อเมริกันชนที่ไม่แยแสสายตาใคร สวมเพียงเสื้อคลุมกับรองเท้าแตะเดินออกจากโฮสเทล ข้ามถนนแคบๆ เดินเข้าไปในร้านขายของที่ระลึก หยิบเสื้อผ้าสำหรับตัวเองและคนน่ารักก่อนจะวางมันไว้บนเคาน์เตอร์จ่ายเงิน

“โทรศัพท์หนึ่งเครื่อง” แลคบอก

“รุ่นไหนดีครับ” เจ้าของร้านถามกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม กำลังจะเบี่ยงตัวให้ลูกค้าได้เลือกชมโทรศัพท์หลายรุ่นที่วางโชว์อยู่ด้านหลัง แต่เพียงแค่จะขยับปากบรรยายสรรพคุณว่ารุ่นไหนใช้งานได้ดี ลูกค้าหนุ่มก็พูดตัดบทเสียก่อน

“เอาที่ถูกที่สุด ไม่ต้องมีฟังก์ชันมากมาย โทร.ออก รับสายได้ก็พอ”

แม้จะสตั๊นไปสองวินาที แต่เจ้าของร้านวัยไล่เลี่ยกับลูกค้าก็พยักหน้าพร้อมหยิบอุปกรณ์สื่อสารที่มีราคาย่อมเยาที่สุด กับเสื้อผ้าออกมาใส่ถุงกระดาษ

แลคจ่ายเงินสดพร้อมหยิบถุงกระดาษมาถือเอาไว้ แล้วเดินออกจากร้าน ทว่าชายหนุ่มไม่ได้เดินกลับไปยังโฮสเทลด้วยสมองนั้นคิดวางแผนไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องหารถยนต์ที่จะพาไปยังพิกัดนัดหมาย ซึ่งมั่นใจว่าถ้าติดต่อกับจิมได้แล้ว การเดินทางออกนอกเม็กซิโกเป็นเรื่องที่ต้องทำอย่างแรก ด้วยเป็นประเทศที่ทางการยังประกาศสงครามกับแก๊งค้ายาเสพติด หนำซ้ำยังถูกหมายหัวจากซิคาริโอด้วย

แม้จะเห็นร้านเช่ารถที่มีทั้งจักรยานยนต์ รถยนต์ อยู่ห่างออกไปไม่เกินสองร้อยเมตร แต่แลคก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่อาจทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวเดินเข้าไปเช่ารถยนต์ได้เลย

คนไม่มีพาสปอร์ตก็คือคนเถื่อนที่ลักลอบเข้าประเทศ ยิ่งเป็นเป้าสายตาของผู้คน ที่สำคัญแลคไม่อาจไว้ใจใครได้เลย ถึงจะเป็นคนค้าขายก็มักบอกเบาะแสให้กับพวกซิคาริโอแลกกับเงินเสมอ

เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงเดินเลาะรั้วโฮสเทลที่ปลูกไม้ประดับตัดแต่งเป็นพุ่มทอดตัวยาว กลับเข้าไปด้านในอีกครั้งแล้วก็บังเอิญพบกับเจ้าของโฮสเทลที่ยกถาดอาหารออกมาจากห้องครัว แลคจึงยิ้มกว้าง ผูกมิตรกับเพศตรงข้ามเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุดแล้ว

“อาหารของคุณเสร็จพอดีเลย กำลังจะยกไปให้ค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมถือไปด้วย”

เจ้าของโฮสเทลมองถุงกระดาษพลางเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “นึกว่าคุณอยู่ในห้องเสียอีก เดินออกไปตอนไหนคะ ฉันไม่ยักเห็นเลย”

“คุณคงอยู่ในครัวมั้งครับ ตอนผมเดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์ได้ยินแต่เสียงแว่วๆ ผมแค่ไปซื้อเสื้อแวบเดียวเอง”

ประโยคหลังแลคตอบตามสายตาสู่รู้ของเธอ หนำซ้ำยังป้อนข้อมูลให้สาแก่ใจโดยไม่ต้องปริปากถาม “พอดีภรรยาผมคงเพลีย เผลอหลับไป ตื่นขึ้นมาคงหิวแหละ”

ว่าแล้วก็ทำเป็นจะเดินเข้าห้อง แต่ก็หมุนตัวกลับมายิ้มให้คนที่กำลังอมยิ้ม เหมาคิดเอาเองว่าเธอคงหมดเรี่ยวแรงกับบทรักไปเยอะ ถึงได้เผลอหลับตอนบ่ายจัดเช่นนี้

พ่อมันขี้โม้อะ ยังไม่ได้แอ้มแม่มันเลยไปเหมาว่าเป็นเมียแระ

พรุ่งนี้ห้ามพลาดอีกเช่นเคยนะคะ

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น