อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 3 แผลใกล้หัวใจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    3 ก.ค. 63

  

sds

 

“ก็ปล่อยสิ” โต้กลับแล้วต้องเกร็งคอขึ้นมองดูตัวเอง เมื่อไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อ

พู่กันเบิกตาโต อยากมุดลงไปซ่อนอยู่ใต้เตียง คราวนี้ไม่กล้าขัดคำสั่งหรือขยับตัวเลย เพราะรู้ว่ายิ่งดิ้นผ้าห่มที่พาดอยู่ตรงต้นขา ยิ่งเลื่อนลงไปกองอยู่ตรงหัวเข่า

โชว์หน้าอกว่าอับอายแล้ว ตอนนี้เธอชาดิกไปทั้งร่าง ได้แต่หลับตาแน่นไม่อยากรู้ ไม่อยากเห็นว่าเขาจะใช้สายตาชนิดใดลามเลียร่างกายของตน

แลคยิ้มด้วยความรื่นรมย์กับเรือนร่างงดงาม น่ามองไปทุกสัดส่วน ยิ่งเพ่งมองผิวเนื้ออวบอูมกลางกายสาวก็เล่นเอาหัวใจแกร่งเต้นไม่ถูกจังหวะ แค่คิดว่าจะกดริมฝีปากลงกับซอกขาเรียวก็รู้สึกได้ถึงความซาบซ่านที่เดือดพล่านอยู่ในกาย

เขาจะค่อยๆ จูบและเล็มจนอาการหนีบหัวเข่าเลือนหายเปลี่ยนมาแยกกว้าง รอรับจุมพิตที่คาดเดาไม่ได้ว่าจะใช้เวลาไปกับจุดหวามไหวนี้เนิ่นนานสักแค่ไหน

“คุณทำฉันกลัว รู้บ้างไหม”

เสียงสั่นที่ดึงความสนใจให้ละสายตาไปยังใบหน้างดงามที่หลับตาแน่น หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน เป็นท่าทีหวาดกลัวที่แลคเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง

โอ...ไม่เขาก็เธอที่ควรตกนรกหมกไหม้!

...ยอมให้เขาเห็นจนหมดจดแล้วต้องทำท่าทางหวาดกลัวเพื่ออะไร?

...เพื่อให้เขารู้สึกผิดบาปเช่นนั้นหรือ??

พู่กันไม่มีทางล่วงรู้ถึงความคิดของเขาเลย เธอเพียงแค่รวบรวมสติแล้วเปล่งคำพูดออกมาจากใจ “คุณช่วยฉันให้รอดพ้นเงื้อมมือไอ้พวกนั้น แล้วตอนนี้จะทำตัวกักขฬะเสียเองก็ฆ่าฉันให้ตายก่อนถึงข่มขืนแล้วกัน”

กรรม!

พลั้งปากพูดอะไรออกไปล่ะพู่กัน เขาคงไม่นึกหื่น หูอื้อตาลายทำอย่างที่ชี้ทางให้หรอกนะ

เธอได้แต่คิดเองเออเองในใจทั้งยังหลับตาแน่น จึงพลาดโอกาสที่จะได้เห็นสีหน้าตำหนิตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นนึกขันกับประโยคสุดท้ายที่เธอหวังใช้ความรุนแรงเรียกสติ

แลคถอนหายใจแล้วดึงหมอนอีกใบมาสอดใต้แผ่นหลังเธอ แล้วดึงชายผ้าห่มขึ้นมาให้เธอกอดแนบอก ปิดบังทั้งเรือนร่างจากสายตาเขา

“ถ้าอยากข่มขืนจะคงร่วมวงกับสองคนนั้นไปแล้ว อีกอย่างเซ็กซ์กับศพมันจืดชืดนะคนดี บอกแล้วใช่ไหมว่าระหว่างเราต้องผลัดกันหาความสุขสิ”

แลคหัวเราะร่วนให้กับคนที่จ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่เขาไม่ได้สะทกสะท้าน ตรงกันข้ามกลับรู้สึกผ่อนคลาย “ยกแขนไว้อย่างเดิม อย่าให้มันเสียดสีแผลมากเดี๋ยวจะอักเสบหนักกว่าเดิม อีกสักพักกินอาหาร กินยาแล้วหลับไปเลย”

โหย...คนบ้าอะไรอย่างนี้!

เพิ่งมองเธอเหมือนจะขืนใจกันอยู่แท้ๆ ไม่ขอโทษกันสักคำ แล้วจะให้เธอหลับลงได้ยังไง

ไม่ต้องให้เธอสาธยายเรื่องที่คิดในใจ แลคก็คาดเดาได้จากแววตา จึงดักคอเธอพร้อมทั้งเบียดตัวเองนอนหนุนหมอนใบเดียวกัน

sds

“อย่าทำตัวมีปัญหามากนะหมีพูห์ คุณก็รู้ว่าถ้าเราจะมีเซ็กซ์กันตอนนี้ มันก็ไม่ได้เฉียดใกล้การข่มขืนหรอก อย่างมากผมก็กำราบคุณด้วยการปล้ำ จะจูบหน้าอกทั้งสองข้างจนมันตั้งกระเปาะ ขี้คร้านคุณจะตัวอ่อนเรียกร้องให้ผมจูบตรงนั้นด้วย”

แลคนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเธอ ไม่ได้ตาฝาดที่เห็นผิวเนื้อเนียนละเอียดขนลุก “ต้องยอมรับความต้องการของร่างกายสิ ถ้ามันคิดหื่นกับใครก็แปลว่าชอบคนนั้น คราวนี้มันเรื่องปกติมากที่บางส่วนของร่างกายผมจะแข็งขึง ขนาดคุณได้ยินว่าผมจะจูบตรงนั้นยังขนลุกเลย”

“อี๋...คนเลว”

“อื้อ... คนเลวของีบหน่อย”

ว่าแล้วก็เหมือนแน่นิ่งไปทันที พู่กันจึงดันตัวออกห่างเล็กน้อย “ที่ว่างออกเยอะ จะมาเบียดอะไรตรงนี้เล่า”

“คุณใช้หมอนไปแล้วสองใบ จะให้ผมนอนตรงนี้หรือย้ายไปนอนข้างหลัง ก็ต้องหนุนหมอนใบเดียวกันอยู่ดี” แลคตอบทั้งที่หลับตา

“ก็ไปนอนข้างหลังสิ ฉันอึดอัดนะ” ความจริงกลัวเขาตกเตียง และเธอถ้าได้นอนมองหน้าอกแกร่งเบียดตัวชิดอยู่ตรงหน้า ก็กลัวใจตัวเองเหลือเกินว่าจะเผลอยกมือขึ้นไปพันขนหน้าอกเขา

“อ้อ... ชอบให้เข้าข้างหลังนี่เอง”

ยั่วโมโหเธอแล้วก็พลิกตัวข้ามมานอนซ้อนอยู่ข้างหลัง แม้จะหนุนหมอนใบเดียวกัน แต่ร่างกายของเธอก็ไม่ได้เบียดเสียดกับกล้ามเนื้อแกร่งเช่นเมื่อครู่ ด้วยมีหมอนที่ซ้อนอยู่ข้างหลังกั้นกลาง

ความเงียบงันเข้าครอบคลุมไม่นาน พู่กันก็เปรยขึ้นมาอีกครั้ง

“แลค... จะทำยังไงต่อ ฉันอยากกลับบ้านนะ”

“แล้วบ้านอยู่ไหน ผมจะไปส่ง”

“ฉันอยากโทร.หาลุงโจ”

เธอควรตอบ แต่กลับเงียบแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยจนเจ้าของร่างสูงที่นอนซ้อนอยู่ข้างหลังลืมตาขึ้นมา “ถ้าผมติดต่อเจ้านายได้ ก็คงมีโทรศัพท์ให้คุณโทร.หาลุงได้แหละ”

“ดอนเดลน่ะเหรอคะ เจ้านายคุณ” พู่กันย้ำถาม

“ก็...ไม่ถูกเสียทีเดียว” แลคตอบ แล้วคิดหาวิธีให้เธอได้เปิดใจ ยอมปริปากหลุดสักเรื่องออกมาบ้าง คงหนีไม่พ้นการแชร์เรื่องของตนเองให้เธอรับรู้ก่อน

“คือผมทำงานในบริษัทรักษาความปลอดภัยที่ดอนเดลว่าจ้างมาดูแลความเรียบร้อยบนรอยัล แอตแลนติก”

“แล้วทำไมถึงคิดว่าลุงโจเกี่ยวข้องกับยาเสพติด”

เป็นคำถามที่สวาทหนุ่มตอบได้ละเอียด แต่กลับต้องเก็บงำเอาไว้เป็นความลับ “เรื่องจริงคือผมไม่รู้ แค่ทำตามคำสั่งของหัวหน้างาน”

“แล้วที่ลักพาตัวฉันมานี่ คำสั่งใคร” พู่กันถามด้วยความสงสัยซึ่งคนตอบกำลังขมวดคิ้ว นึกหาเหตุผลดีๆ ที่จะไม่เชื่อมโยงกับคนในปฏิบัติการ

“ไม่ใช่คำสั่งใคร แต่มันเป็นเรื่องบังเอิญ”

“เชื่อตายล่ะ บังเอิญที่คุณวางยานอนหลับฉันเนี่ยนะ”

ส่วนมากคนสวยที่เคยเจอมา อาจไม่ใช่คนขี้สงสัยนัก แต่กับคนนี้ทั้งเจ้าปัญหาและฉลาดพอตัว ทุกคำที่หลุดออกมาจึงต้องคิดให้ดีก่อน

“ผมขอโทษที่วางยานอนหลับ แต่เพราะกลัวคุณหนีถึงได้ทำลงไป คราวนี้คำสั่งที่ได้มาต้องทำให้เสร็จภายในเวลาที่เรือเทียบท่า แล้วถ้าปล่อยคุณไว้ในห้องก็คงจะรู้สึกตัวตื่นก่อนที่ผมจะกลับมา เลยพามาด้วย แต่ก็มาเจอพวกซิคาริโอก่อนที่จะได้ทำงาน เรื่องต่อจากนั้นคุณก็รู้อยู่แล้ว”

ไม่ต้องรอให้เธอถามอีก แลคก็พูดโพล่งออกมาเสียก่อน “แล้วถ้าจะถามว่าพวกนั้นมันตามมาฆ่าใคร อันนี้ผมไม่รู้”

เป็นประโยคปลายเปิดมาก เพราะถ้าเธอเป็นเพียงแค่พนักงานเสิร์ฟอาหารคงรีบปัดความรับผิดชอบนี้ให้พ้นตัว แต่...

“แลค... ฉันหิว”

ถ้าเธอไม่ใช่คนความจำสั้นคงจำได้ว่าเขาพูดเรื่องอาหารกับยาไปแล้ว ซึ่งสวาทหนุ่มไม่ได้เงียบ ขบคิดอยู่คนเดียวกับน้ำหนักที่ชั่งตวงในใจ กระทั่งได้ยินเสียงหวานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“แลค...ขยับไปอีกได้ไหม ฉันยังไม่สระผม”

“อื้อ ผมรู้แล้ว กลิ่นมันใช้ได้เชียวล่ะ”

“แลค...”

หากเจ้าของชื่อที่เธอเรียกอยู่บ่อยครั้งมีเรื่องให้ขบคิดอย่างหนัก จึงไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดจบประโยค “หมีพูห์ ถ้ายังมีแลคครั้งต่อไป เพื่อนแลคจะตื่นตามจริงๆ นะ”

แม้จะขมวดคิ้ว งุนงงกับคำว่า ‘เพื่อนแลค’ แต่เมื่อเขาสอดแขนข้างหนึ่งเข้ามาให้หนุนแทนหมอน อีกมือก็เลื่อนมากางทับหน้าท้อง ดันตัวไปข้างหลังให้บดเบียดกับความตื่นตูมบางอย่างที่เธอเข้าใจว่ามันคือ ‘เพื่อนแลค’ ที่พูดถึง

ทั้งที่สมองตึงเครียด ร่างกายอ่อนล้ากับสถานการณ์ที่เผชิญมาหลายชั่วโมง แต่พอถูกผิวเนื้อส่วนที่แข็งขึงดุนดันอยู่กับบั้นท้าย พู่กันต้องรีบขยับตัวหนี ก่นด่าเขาในใจว่า...

ไอ้ ‘เพื่อนแลค’ บ้า กลัดมันได้ตลอดเวลา ไม่รู้จักห้ามปรามกันบ้างเลย!

ฮิ้ว... พ่อมันเป็นหมันนะจ๊ะ

พรุ่งนี้มาตามกันต่อ เหมือนแม่มันมีฟามลับอะเนอะ

sds

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น