อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 3 แผลใกล้หัวใจ 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    2 ก.ค. 63

  

sds

 

“ก็เพราะมันอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันถึงต้องทำเอง ชุดชั้นในก็ซักผึ่งไว้อยู่โน่น” บอกพลางบุ้ยใบ้ไปยังประตูห้องน้ำ พอเห็นเขากลั้นยิ้ม แต่แววความเจ้าเล่ห์ซ่อนไว้ไม่มิด พู่กันยิ่งโอดครวญหนัก

“อย่าคิดว่าจะมาฉวยโอกาสจ้องหน้าอกฉันอีก”

แลคส่ายหน้าให้กับคนที่ขู่ฟ่อ แค่เขากดบ่าข้างที่กระสุนถาก เธอก็น้ำตาคลอด้วยความเจ็บ จึงเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมช่วงสะโพกผายแล้วดึงสาบเสื้อให้หลุดจากหัวไหล่กลมกลึง

“ถือว่าแรงเยอะกว่าสินะ” พู่กันบ่นอุบ เมื่อต้องชูแขนขึ้นเหนือศีรษะตามแรงรั้งของเขา หนำซ้ำยังรีบยกมืออีกข้างมาปิดทรวงอก

แทนที่จะเป็นห่วงแผลของตัวเอง กลับกลัวว่าเขาจะเห็นเนื้อหนังมังสาจนอดไม่ได้ที่จะว่าประชด

“ทำเหมือนการโป๊เปลือยเป็นเรื่องแปลก อย่าบอกนะว่าเวลาคุณเดตกับคนในแมตช์ดอตคอมไม่ต้องแก้ผ้า”

ถึงเขาจะมีทักษะการเอาตัวรอดสูง ช่วยชีวิตเธอให้พ้นจากความอัปยศมาได้อย่างหวุดหวิด อีกทั้งยังทำแผลให้อย่างเบามือ แต่แลคไม่ใช่ผู้ชายอ่อนโยนประเภทที่มีคำพูดหวานหูจนไพล่นึกไปว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิง

sds

หากตอนนี้พู่กันกำลังเผชิญหน้ากับอสูรร้ายหน้าตาหล่อเหลาที่พร้อมจะเชือดเฉือนเธอด้วยคำพูดเถรตรง ยั่วยุให้โมโหจนรู้สึกได้ถึงลมร้อนที่แล่นออกจากหู พอน็อกเธอให้ศิโรราบอยู่แทบเท้าก็ช้อนอุ้มขึ้นมาไว้ในวงแขน หาหยูกยามาบรรเทา ต่อลมหายใจออกไปให้เขาได้มีเวลาเล่นสนุกมากขึ้น

แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้น!

“โอ๊ย...เว็บแมตช์ดอตคอมมันจะไปสนุกอะไร อันที่จริงแล้วฉันเป็นเมมเบอร์ของ บี-นอทิ น่ะค่ะ” ตอบพร้อมรอยยิ้มซุกซน

ตายไปเลยไหมกับรอยยิ้มนี้ แลคคร่ำครวญอยู่ในใจทั้งยังต้องผงะมาเหล่มองเธออยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยอารมณ์คุกรุ่น เมื่อรู้ว่าเธอเป็นสมาชิกของเว็บหาคู่ที่ไม่เน้นความมั่นคงทางอารมณ์ ไม่เน้นความจีรังยั่งยืน แต่ซีเรียสแค่เรื่องเซ็กซ์

เมื่อครู่ใช้น้ำเกลือเช็ดปากแผลที่เริ่มบวม ช้ำ ตอนนี้กำลังจะใช้แอลกอฮอล์เช็ดผิวรอบบาดแผล ทำเป็นพลั้งมือให้โดนแผลก็เป็นความคิดที่เข้าท่าไม่น้อย จะได้รู้เสียบ้างว่าคำตอบร้ายกาจนั้นทำเขาแสบสันแค่ไหน

น้ำเสียงที่ลอดไรฟันจึงหลุดออกมาพร้อมกับอารมณ์หึงล้วนๆ “ฮึ...พวกลัทธิวันไนต์สแตนด์สินะ”

“อืม... ก็ไม่เชิงหรอก เพราะถ้าถูกใจก็ให้ทั้งคืน แต่ส่วนมากแค่ฮาฟต์ไนต์สแตนด์ก็แยกย้ายแล้วค่ะ”

“พู่กัน!”

เป็นน้ำเสียงที่ทั้งดุ ทั้งโมโหเสียยิ่งกว่าครั้งไหน แต่คนฟังกลับตอบรับเสียงหวานยิ่งกว่าเมื่อครู่ที่บอกว่านิยมมีความสัมพันธ์ฉาบฉวยแค่เพียงครึ่งคืนเสียอีก

“ขา... อ๊ะ เจ็บนะ” เธอลากเสียงยาวได้ใจอยู่ไม่นาน ก็ต้องสะดุ้งแสบจี๊ดกับแรงกดใกล้ปากแผลจึงโต้กลับด้วยการใช้มือข้างที่ปิดทรวงอกทุบเจ้าของแผงอกกว้าง

การตอบโต้อย่างรวดเร็วซึ่งเป็นการตัดสินใจที่พลาดหนัก เมื่อแลคคว้าข้อมือของเธอเอาไว้มั่น จ้องมองยอดทรวงสีหวานที่ปรากฏแก่สายตา

ไม่ว่าฐานะของเธอยังคลุมเครือแค่ไหน ไม่ว่าเมื่อครู่จะเพลี่ยงพล้ำโมโหหึงอย่างไร แต่เมื่อได้เพ่งพิศก้อนเนื้อหยุ่นที่เบียดตัวเข้าหากันตามท่านอนตะแคง ผิวเนื้อสีชมพูที่ระบายเป็นทรงวงกลมรอบกระเปาะเนื้อเล็กๆ ช่างดึงดูดสายตา ยั่วเย้าตัณหาราคะจนปากคอแห้งผาก

มันเป็นวินาทีหยุดโลกที่พู่กันมองตามสายตาหิวกระหาย แล้วก้มลงมองสภาพเปลือยท่อนบนของตนเอง

“อร้าย... ไอ้คนลามก หลับตาเดี๋ยวนี้นะ” ไม่พูดเปล่าแต่กลับรวบรวมเรี่ยวแรง ใช้มือข้างที่ชูขึ้นเหนือศีรษะชกเข้าที่เบ้าตา

ตุ๊บ...

ไม่เจ็บเลยสักนิดหากเทียบกับความรวดร้าวที่รุมเร้าอยู่กลางกาย แม้กำปั้นนุ่มๆ จะฝากรักไว้เต็มกระบอกตา แต่ก็ไม่ได้ทำให้แววตาโหยเสน่หานั้นลบเลือน

เขารีบคว้าข้อมืออีกข้างเอาไว้ทันควัน ไม่ยอมละสายตาจากทรวงอกที่เปิดเปลือยให้เห็นทั้งสองข้าง ด้วยเจ้าของความอวบอิ่มนั้นบิดตัวจนกลายเป็นนอนหงาย

“แลค คุณกำลังฉวยโอกาสนะ มันไม่แฟร์กับฉันเลย”

คนที่ถูกต่อว่ากลับส่ายหน้าอย่างเชื่องช้า ไม่เห็นด้วยเลยสักนิด “เราเสมอภาคกันที่สุดแล้วคนสวย เปลือยหน้าอกกันทั้งคู่เลย”

“คนหน้าด้านหน้าทน ฉันอายนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้”

“หืม... ที่อายเพราะคุณเจอแต่พวกไม่มีกึ๋นน่ะสิ ครึ่งคืนก็เบื่อกันแล้ว เดี๋ยวผมจะโชว์ให้ดูว่าแค่จูบหน้าอกสวยๆ ของคุณก็กินเวลาไปครึ่งชั่วโมง”

เป็นเพราะคำตอบก๋ากั่น อยากเอาชนะคะคานเขาโดยแท้ ความลำบากถึงได้ตกมาอยู่กับสาวบริสุทธิ์ที่อย่างมากก็ลองแค่เฟรนช์คิสกับเพื่อนต่างเพศ

มันแย่มากที่ถูกจ้องมองเนื้อตัวโดยไม่เต็มใจ ความปวดร้าวจากบาดแผลยังโจมตีทุกครั้งที่เกร็งแขนต่อต้านเขา กระนั้นก็ยังบิดตัวหนีโดยไม่รู้สึกรู้สาว่าสาบเสื้อคลุมทั้งสองข้างมันแยกออกจากกัน ผ้าห่มร่นลงไปอยู่ตรงต้นขา

“ฉันเจ็บนะ ปล่อย”

เขาได้ยิน และไม่ปรารถนาให้เธอได้รับความเจ็บปวด แต่เมื่อไล่สายตาไปตามร่างกายขาวผ่อง จุดกลางกายเปิดเผยให้เห็นเต็มสองตา เสียงห้ามจึงสั่นพร่า ฟังไม่เป็นประโยคเลย “หมีพูห์ หยุด...ดิ้น ได้โปรด”

“ก็ปล่อยสิ” โต้กลับแล้วต้องเกร็งคอขึ้นมองดูตัวเอง เมื่อไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อ

พู่กันเบิกตาโต อยากมุดลงไปซ่อนอยู่ใต้เตียง คราวนี้ไม่กล้าขัดคำสั่งหรือขยับตัวเลย เพราะรู้ว่ายิ่งดิ้นผ้าห่มที่พาดอยู่ตรงต้นขา ยิ่งเลื่อนลงไปกองอยู่ตรงหัวเข่า

พอได้เริ่มแล้ว พ่อมันจะหยุดได้ม้อยยย

พรุ่งนี้ก็ห้ามพลาดอีกเช่นกัน

 

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น