อริเร้นรัก (ตีพิมพ์กับสนพ. ดีต่อใจ)

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 3 แผลใกล้หัวใจ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

  

sds

 

“ไม่ต้องมาถลึงตาดุ ที่พูด ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะความอยู่รอดของเรา” แลคเอื้อมมือไปแตะลูกบิด แต่ก็ได้ยินเสียงต่อว่าต่อขานเสียก่อนจึงหันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง

“โกนหนวดก็เชื่อสนิทใจแล้วมั้ง ไม่เห็นต้องโกนในที่ลับเลย”

“สมองผมคิดได้อย่างนั้นน่ะสิ แล้วถ้ายังไม่ย้ายก้นไปอาบน้ำให้สะอาดก่อนผมกลับมาอีกรอบ คราวนี้ต้องใช้ห้องน้ำพร้อมกันแล้วนะ”

แลคต้องขู่เพราะไม่อยากให้เธอตั้งแง่ในทุกคำพูด ทุกการกระทำ แต่ไม่รู้ว่าคนเจ้าปัญหาที่แสนน่ารักจะอาฆาตมาดร้ายกับตัวเองได้ถึงเพียงนี้

เธอหน้าบึ้งจัด ยอมทำตามคำสั่ง แต่... “โธ่เอ๊ย ดีแต่ขู่ ถ้ากล้าให้โกนจริง จะไม่โกนอย่างเดียว เดี๋ยวจะตัดมันทิ้งด้วย”

คือไอ้ที่เธอคิดว่าจะตัดมันทิ้งคงสร้างภาระหนักอก หนักใจให้อย่างมากเลยสินะ ถึงได้คิดดังตั้งใจให้เขาได้ยินแผนการร้ายกาจเช่นนี้ แต่ต่อให้เธอฤทธิ์เยอะสักแค่ไหน แลคก็ไม่ขยาดที่จะอยู่ใกล้ หนำซ้ำยังไม่ถือโทษโกรธเคือง เดินออกจากห้องด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม

เขาขอกล่องปฐมพยาบาลกับเจ้าของโฮสเทล ด้วยหลักฐานที่ปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงขอบชั้นในก็ทำให้ได้รับชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้น ด้วยความเข้าใจว่า...

คู่ฮันนีมูนคงมีเซ็กซ์เร่าร้อน ความเร่งรีบน่าจะทำให้ฝ่ายหญิงเผลอทำมีดบาดฝ่ายชายเข้า!

เมื่อได้รับชุดปฐมพยาบาลพร้อมทั้งยาแก้ปวดก็สั่งอาหารสำหรับตนเองและพู่กัน ก่อนจะยิ้มให้กับเจ้าของโฮสเทล เล่นเอาหญิงวัยกลางคนหัวใจกระชุ่มกระชวย เพราะนอกจากจะเคลิบเคลิ้มไปกับรอยยิ้มโปรยเสน่ห์ยังได้มองกล้ามหน้าอกแน่นๆ ซิกซ์แพ็กแกร่งๆ เป็นอาหารตา

แลคอาจเป็นหนุ่มนัยน์ตาขี้เล่น ซึ่งน้อยคนนักจะรู้ว่าเขาหูตาว่องไวสำรวจหาทางหนีทีไล่ วิธีที่จะติดต่อกับหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการ ตื่นตัวกับสิ่งแวดล้อมใหม่อยู่เสมอ

ถึงชายหนุ่มจะมีท่าทีเป็นมิตร ยิ้มง่ายตามนิสัยของหนุ่มอเมริกันทั่วไป หากแลคไม่ใช่หนุ่มผมทอง ตาสีฟ้า แต่เขามีผมหยักศกสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีน้ำตาลอมเทาเหมือนชาวเผ่าอินเดียนแดงกับคนผิวขาวซึ่งเป็นกลุ่มเลือดผสมที่อาศัยอยู่ในแถบละตินอเมริกามากที่สุด

sds

 

หากเป็นผู้ชายเหมือนกันก็คงนึกตำหนิพระผู้สรรสร้างว่าเมตตาเขามากเกินไป เพราะบนโลกใบนี้มีผู้ชายไม่กี่คนที่จะทำให้เพศตรงข้ามเกิดความสนใจ กระตุ้นเร้าให้จ้องมองเรือนกายแกร่ง เป็นเสน่ห์เกินต้านทานที่สร้างความหนักใจให้พู่กัน เมื่อมองตัวเองผ่านกระจกเงา

ยิ่งมองแผล ยิ่งเหมือนเจ็บมากกว่าเดิม จึงสอดแขนอีกข้างหนึ่งเข้าไปในเสื้อคลุมแล้วกระชับสาบเสื้อเข้าหากัน หยิบบราเซียร์และแพนตี้ที่ซักสะอาดแล้วไปผึ่งบนไม้แขวน พอเปิดประตูห้องน้ำออกไปก็เห็นเขานั่งอยู่บนเตียงแล้ว

“ทำไมหน้ามุ่ยอย่างนั้นล่ะ หมีพูห์” แลคถามด้วยความห่วงใย มองตามร่างที่นั่งลงบนเตียงอีกฝั่งหนึ่ง

“ปวดแผล คิดถึงลุงด้วย ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไง อาจตามหาฉันให้วุ่นกันทั้งเรือแล้วมั้ง”

เมื่ออยู่ในที่ที่มีความปลอดภัยระดับหนึ่ง ไม่มีศัตรูในระยะใกล้ให้จับตามอง แลคก็มีสมาธิมากขึ้นซึ่งคำว่า ‘คนทั้งเรือ’ ก็ทำให้ฉุกคิดว่า... เธอกำลังหลุดปากหรือไม่

หากจะมีใครทำให้คนทั้งเรือวุ่นวายได้ คงต้องมีความสำคัญมาก

แลคซ่อนความคิดไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉย พลางเดินมายืนตรงหน้าเธอ “ก็คนทั้งห้องครัวดูไม่ชอบขี้หน้าลุงคุณขนาดนั้น ต่อให้หาคุณจริงๆ คงไม่มีใครเป็นเดือดเป็นร้อนไปกับโจแอลหรอก”

ฟังแล้วนึกฉุนขึ้นมาทันควัน พู่กันจึงถลึงตาดุ โต้กลับเสียงแข็ง “คุณก็แค่ฟังความข้างเดียวจากลูกน้องของลุงโจเท่านั้นแหละ แล้วลองย้อนคิดดูบ้างไหมล่ะว่าถ้าเขาไม่ทำผิด จะถูกตำหนิไหม ถ้าลุงโจไม่เจ๋งจริงจะได้เป็นหัวหน้าเชฟเหรอ”

โอ้โห...เวลาโกรธนี่ดูเซ็กซี่ขึ้นจม!

ถึงจะคิดในใจแต่แลคก็ยังยั่วอารมณ์เธอ ตั้งใจทำให้โมโห เผื่อจะหลุดพูดบางอย่างที่เป็นประโยชน์ออกมา “งั้นลุงโจของคุณคงยิงผมจนพรุน ถ้ารู้ว่าผมทำอะไรกับคุณไว้บ้าง”

พู่กันก้มหน้าต่ำ มองเขาอย่างคาดโทษ “ยิงจนพรุนจะไปทรมานอะไร ลุงโจเป็นหัวหน้าเชฟก็คงใช้มีดปังตอแบบพ่อครัวจีนอะ แล่เนื้อคุณออกมาทีละชิ้น แล้วตอนแล่นะ ฉันจะฟ้องไปด้วยว่าคุณป่าเถื่อนแค่ไหน ลุงโจคงได้แล่เนื้อคุณให้บางกว่าแฮมยูนนาน”

...ถ้าเธอตอบว่าใช้สกินกราฟแมชเชอร์ ซึ่งเป็นเครื่องมือแพทย์ที่มีใบมีดคมกริบไถเนื้อหนังเขาออกมาทีละแผ่น ทั้งที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ถึงจะสมกับเป็นหนึ่งในสมาชิกคาร์เทลค้ายา

แม้จะรู้ดีว่าลูกเมียของพวกค้ายาตัวเป้งจะมีชีวิตแสนสุขสบายอยู่บนกองเงินกองทอง แต่ก็เพิ่งรู้ว่ามันจะเผื่อแผ่มาถึงคนเป็นหลานด้วย

ดูจากฝ่ามืออันนุ่มละมุน ไร้ริ้วรอย แตกต่างกับพนักงานเสิร์ฟบนเรือสำราญนัก ซึ่งมันเป็นความขัดแย้งที่แลคต้องขบคิดในใจ พร้อมทั้งยั่วโมโหเธอด้วยการลูบฝ่ามือทั้งสองข้างเข้ากับแขนตัวเอง

“อูย... โหด แค่คิดผมก็กลัวจนขนลุกขนพองแล้วเนี่ย”

คราวนี้พู่กันหน้าบึ้ง มองคนที่ลากเก้าอี้มานั่งอยู่ตรงหน้าพลางบุ้ยใบ้ไปที่เตียงนอน เขาวางกล่องปฐมพยาบาลลงบนโต๊ะข้างเตียง

แม้ยังเกิดความคลางแคลงใจในตัวเธอ แต่ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เธอก็เกิดขึ้นมาแล้ว ซึ่งแลคไม่อาจจะหักห้ามใจตัวเองได้ จึงบอกเธอด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย ไร้ซึ่งการยั่วยุเหมือนเมื่อครู่ “นอนลง เดี๋ยวทำแผลให้”

ความเอื้ออาทรส่งผ่านมายังเธอโดยตรง พู่กันจึงกระอ้อมกระแอ้มตอบ “จะทำเอง คุณไปอาบน้ำเถอะ”

“จะทำได้ไง แผลตรงสีข้างเนี่ยนะ”

คราวนี้ไม่ต้องรอให้คนขี้งอนปฏิเสธ เขาก็เลื่อนมือทั้งสองข้างมากุมหัวไหล่มนแล้วกดร่างเธอให้นอนตะแคงลงบนเตียงนุ่ม

พู่กันสู้แรงเขาไม่ได้จึงเลื่อนมือมากำสาบเสื้อคลุมเอาไว้แน่น ถ้าปล่อยให้เขาทำแผลก็ต้องเห็นเนื้อตัวส่วนที่ซ่อนเร้นไว้อย่างดี แล้วเมื่อครู่ก็ยั่วโมโหเรื่องลุง ยังไม่ทันจะขอโทษขอโพยก็เปลี่ยนประเด็นจนเธอมึนหัว ตามอารมณ์เขาไม่ทันแล้ว

“ก็เพราะมันอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันถึงต้องทำเอง ชุดชั้นในก็ซักผึ่งไว้อยู่โน่น” บอกพลางบุ้ยใบ้ไปยังประตูห้องน้ำ พอเห็นเขากลั้นยิ้ม แต่แววความเจ้าเล่ห์ซ่อนไว้ไม่มิด พู่กันยิ่งโอดครวญหนัก

เอาแล้วไง พ่อมันหาเรื่องลวนลามแม่มันแระ

พรุ่งนี้มาลุ้นข้างเตียงต่อนะคะ

sds

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #17 coffee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 08:45

    นั่งเกาะข้างรออออค่ะ

    #17
    1