พิศวาส Kiss of tenderness

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 1 ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    7 ธ.ค. 62

เวรกรรมแท้ๆ ที่โทรศัพท์ดันมาหาย!

รสิกาออกมานั่งถอนหายใจอยู่ตรงระเบียงร้านศาลาขนมหวานในช่วงบ่าย หลังจากที่มีน้องพนักงานในร้านคนหนึ่งทักว่าเธอเดินขาถ่าง

แม้ว่าคำทักท้วงนั้นจะไม่ได้แสดงความส่อเสียด แต่มาจากความหวังดีที่พูดคุย ถามไถ่กันแล้วรู้ว่าเธอนั้นทำงานดึกกว่าจะถึงบ้านได้พักผ่อนก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน หากความจริงแล้วพูดคุยกับพรรณลดาอยู่จนถึงตีสอง ต่างคนถึงได้ผล็อยหลับ

ตอนคิดหาวิธีตีตัวออกห่างจากไอ้หนุ่มกลัดมันที่จบยกสองแล้วก็จับเธอนั่งคร่อมตัก สองมือบีบเคล้นทรวงอก เล้าโลมให้เธอต่อยกสาม

คนที่ต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังตั้งแต่อายุสิบห้าปี มีภูมิคุ้มกันภัยรอบด้านจึงต้องหยิบตัวช่วยซึ่งอยู่ในกระเป๋าแจ็กเกตออกมา แล้วป้ายยานอนหลับให้กับแซคคารี

แม้จะเป็นสาวเฟียร์ซ แต่พอมีคนมาทักซึ่งหน้าว่าเดินขาถ่างก็ทำให้เธอแก้มร้อนผ่าว ในหัวนึกถึงท่อนเนื้อใหญ่โตที่ครูดเข้าครูดออกจนแอ่งเนื้อสาวที่เพิ่งเคยเจอของแท้แทบปริแยก ปากปล่องสวาทยุบยิบร่อนหาดุ้นเนื้ออย่างร่านร้อน

ทั้งที่รู้ว่าการเงินของตัวเองย่ำแย่ การเสนอเงินจำนวนมากโขให้เธอนั้น มีบางจังหวะที่เกิดความเสียดาย แต่รสิกาก็ถือว่านั่นเป็นการซื้อประสบการณ์ตรงให้กับชีวิตสาว แต่โทรศัพท์ที่ยังต้องผ่อนบัตรเครดิตไปอีกหลายเดือนนั้นมันแพงไปสำหรับการเปิดซิง

โอ... ให้ตายเถอะ!

ปลอมตัวเป็นเด็กเอ็นวียังไม่พอ ยังต้องคิดปลอบใจตัวเองว่าการผ่อนโทรศัพท์ต่อไปอีกครึ่งปี ถือเป็นการซื้อความสุขให้ตัวเอง

แพง... แต่สุดมัน เสียว บรมสุข

รสิกาคิดในใจแล้วต้องรีบยกมือทั้งสองข้างลูบต้นแขนตัวเองเร็วๆ ขับไล่ความซ่านสยิวที่ทำให้ขนอ่อนในกายลุกซู่สลัดภาพเซ็กซ์อันเร่าร้อนของตนเองออกจากหัว ปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อเพื่อนเดินเข้ามาหา

“กลับบ้านไปอาบน้ำกัน” ภัทรษาบอกพลางยื่นมือออกไปหาเพื่อน อีกมือหนึ่งจับมือของน้องสาวเอาไว้

“ปะ” รสิกาลุกขึ้นพร้อมจับมือของเพื่อนเดินออกจากร้านขนม

ด้วยความที่คบกับภัทรษามาตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย เป็นลูกกำพร้าไม่ต่างกัน ทั้งคู่จึงเข้าขากันได้เร็ว แล้วภัทรษาก็ยังชักชวนรสิกามารับประทานอาหารที่บ้าน บางครั้งก็มาค้างที่บ้านอยู่บ่อยครั้ง นานวันเข้าก็มีความสนิทสนมกับผู้เป็นน้า และน้องสาวจนกลายเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของครอบครัวไปแล้ว

ภาระ ความจำเป็นหลายต่อหลายอย่างที่ต้องการคำแนะนำจากผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์ชีวิตมากกว่า รสิกาจึงปรึกษาน้าของเพื่อนเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งที่นับถือ เพราะตั้งแต่ยายของรสิกาจากไปตั้งแต่ตอนอายุสิบห้าปีก็เรียกได้ว่าอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด

“เมื่อคืนได้ภาพมาเยอะเลยสิ” ภัทรษาเป็นคนเปิดประเด็น โดยที่ไม่รู้ว่าภาพนักเตะจากสโมสรดังในพรีเมียร์ลีกก็ได้มาเยอะ แต่ที่ได้มาอย่างไม่คาดฝันนั่นคือ...

เซ็กซ์ครั้งแรกของทั้งคู่!

ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าพรรณลดาไม่กล้าปริปากถึงเรื่องเมื่อคืน รสิกาจึงออกรับแทนอย่างว่องไว “ก็น่าจะทำรายได้ให้ฉันอยู่สบายได้อีกสามเดือน”

“งี้ก็มีเงินไปโปะค่าผ่อนบ้านที่ค้างไว้แล้วใช่ไหม” ภัทรษาซักต่อ

“อื้อ... คิดว่าได้นะ แต่ฉันจะรอให้ผ่านไปสักสองสามวันก่อน กลัวปล่อยภาพออกไปวันนี้แล้ว นักข่าวคนอื่นจะตามดมกลิ่นได้ คราวนี้ภาพที่ฉันได้มาก็ธรรมดาไปเลย”

“โอ๊ย... ดีใจกับเธอนะเลิฟ นี่ถ้าไม่ได้งานนี้แทรกเข้ามาก่อน ฉันก็ว่าจะถอนเงินเก็บตัวเองให้เธอเอาไปโปะบ้านก่อน กลัวว่าค้างๆ ส่งๆ แล้วบ้านจะหลุดจำนองเอา” 

“เอ๊ย... ไม่ได้”

รสิกาค้านเสียงแข็ง เพราะรู้ดีว่าการหยิบยืมเงินมาเพื่อจ่ายหนี้อีกก้อนนั้น ความเสี่ยงในการหาใช้คืนแทบจะเป็นศูนย์ 

แล้วยิ่งเป็นเงินเก็บที่เพื่อนสนิทเก็บหอมรอมริบมาด้วย ต่อให้เต็มใจแค่ไหนก็รับเอาไว้ไม่ได้ “ถ้ายืมเอาไปลงทุนยังเห็นเป็นเงินหมุน พอแบ่งบางส่วนมาใช้คืนบ้าง แต่ยืมไปจ่ายหนี้อีกก้อนเนี่ย มันไม่เกิดรายได้เลยนะวุ้น อีกอย่างเราคบกันมานาน ฉันไม่อยากให้เงินมาทำลายความเป็นเพื่อนหรอก”

“คิดมาก” 

รสิกาพยักหน้าเร็วๆ สำทับคำพูดของตัวเอง “จริงๆ นะ รู้แหละว่าเชื่อใจ แต่ถ้ายืมไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นอีก พูดไปแล้วเงินมันก็ไม่เข้าใครออกใครนะวุ้น”

“รู้... แค่อดห่วงไม่ได้ไง เข้าใจว่าบ้านหลังนั้นมีความหมายกับเธอมาก”

รสิกายิ้มให้กับเพื่อนแท้ที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้ยังพอมีโชคอยู่บ้าง ที่ได้มารู้จักกับครอบครัวของภัทรษาซึ่งน่ารัก เห็นอกเห็นใจเธอทุกคน “ฉันไม่ทำให้บ้านยายหลุดจำนองหรอก ถึงจะค้างส่งแต่ก็ไม่ให้มันถึงสามงวด ยังไงก็ไม่ให้หลุดแน่นอน”

ภัทรษายิ้มกว้าง มั่นใจในความสามารถของเพื่อนที่แม้จะอยู่ตัวคนเดียวก็ต่อสู้มาได้ถึงตอนนี้

“งั้นรีบไปอาบน้ำแต่งตัวกัน คนแถวนี้ยิ่งอาบน้ำนานเป็นชั่วโมงอยู่ด้วย นู่น...” ว่าแล้วก็บุ้ยใบ้เข้าไปยังบ้านสวนหลังใหญ่ที่กำลังเดินผ่าน “งานจะเริ่มแล้ว”

พรรณลดาทำหน้ามุ่ย ริมฝีปากด้านบนแทบจะชนกับปลายจมูกอยู่รอมร่อ “แน้... คุยกันดีๆ แล้วทำไมมาแขวะน้องได้”

จบคำพูดนั้นภัทรษาก็หัวเราะร่วน ไม่รู้เลยว่าเพื่อนสนิทและน้องสาวหันไปมองตากัน แล้วลอบถอนหายใจเหมือนกำลังปิดบังบางอย่างเอาไว้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น