เสน่หา affection after sex

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 3 ปะทะคารม 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    12 พ.ย. 62


“ถ้าฉันเป็นโจรลักพาตัวเด็กจริง คุณก็ต้องโทษตัวเองเพราะดูแลลูกได้แย่มาก ถึงปล่อยให้แกเดินออกมาหน้าบ้านคนเดียวแบบนี้ แล้วถ้าฉันคิดไม่ดีกับลูกสาวคุณจริงๆ คงไม่มาปลอบให้เสียเวลา สู้อุ้มเดินหายไปจากบ้านเลยไม่ดีกว่าเรอะ”

รามอสคิ้วกระตุกเพราะน้ำเสียงที่เธอตวาดกลับมานั้นก็ดุดันพอๆ กับเสียงที่เขาใช้ขู่เธอเมื่อครู่

ทว่าก่อนที่เรื่องจะแย่ไปกว่านี้ เสียงของแม่บ้านที่รู้จักมักคุ้นกับโจรสาวหน้าหวานก็ดังขึ้นเสียก่อน “อ้าว... คิดว่าคุณวุ้นกลับไปแล้วเสียอีก”

แม้รามอสจะไม่เข้าใจในคำพูดของแม่บ้าน แต่จากน้ำเสียง ใบหน้ายิ้มแย้มของแม่บ้านก็พอจะคาดเดาได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าคงไม่ได้คิดร้ายกับหลานสาว

“กำลังจะกลับ แต่เห็นเด็กน้อยเดินร้องไห้ออกมาเสียก่อน พี่เลยอุ้มเอาไว้กลัวว่าแกจะเดินออกไปนอกรั้วบ้าน”

เมื่อได้ยินคำพูดเจ้าของร้านขนมหวาน แม่บ้านก็ตาโต ชี้มือไปยังประตูรั้วที่เปิดกว้างอำนวยความสะดวกให้แขกที่มาร่วมงาน ก่อนจะพนมมือไหว้ เพียงเท่านั้นรามอสก็พอจะเดาได้ว่าเธอมีเจตนาช่วยเหลือ มากกว่าจะทำให้โจเซลีนเป็นอันตราย

“มาค่ะ เดี๋ยวพี่พาไปหามัมนะคะ โอ๋...”

รามอสส่งตัวหลานสาวให้กับแม่บ้าน จากนั้นจึงหันมายิ้มให้คนที่ยืนหน้าบึ้ง ซึ่งไม่รู้ว่าสายตาของตนนั้นมีปัญหาหรือไม่ ทำไมตอนที่เธอหน้าบูดบึ้งถึงได้ดูสวยขึ้นเป็นกอง

“เออ... ผมขอโทษที่เข้าใจผิด”

หน็อย... ทีอย่างนี้แล้วทำมาเป็นขอโทษ!

ถ้าแม่บ้านยังไม่ออกมา ป่านนี้เรื่องคงบานปลายไปแล้ว ภัทรษาคิดในใจพร้อมด้วยสีหน้าที่บูดบึ้งกว่าเดิม


“ก่อนจะกล่าวหาใคร ก็รบกวนสำรวจความบกพร่องของตัวเองด้วย”

คำต่อว่าตรงไปตรงมาของเธอเรียกสติได้ชะงัดนัก “ผมไม่ได้ตั้งใจ...”

“ช่างเถอะ แล้วก็แล้วไป”

หากเรื่องนี้ไม่เกิดขึ้นในงานมงคล ที่เธอถูกว่าจ้างมาแล้วล่ะก็ ภัทรษาคงไม่ปล่อยให้เรื่องนี้จบง่ายๆ อย่างน้อยคงต้องบอกกล่าวให้หน้าถอดสีกันไปข้างหนึ่ง

ทว่าจากการแต่งตัว เขาไม่ใช่แขกธรรมดา แต่ช่อดอกไม้ที่กลัดอยู่บนเสื้อยังบอกให้รู้ว่าเขาคือหนึ่งในเจ้าภาพของงาน ไร้ประโยชน์ที่จะต่อความให้ยุ่งยาก

“เดี๋ยวสิครับ” รามอสก้าวไปขวางเอาไว้ เมื่อเธอเดินหนีไปซึ่งหน้า

“จะต้องไปสอบปากคำที่โรงพักด้วยเหรอคะ”

ทั้งที่ตั้งใจว่าไม่อยากมีเรื่อง แต่รอยยิ้มกวนโทสะนั้นก็กวนอารมณ์ของภัทรษาเหลือเกิน ไม่นับเสียงครางที่หลุดออกมา

“อู้ว... ทำไมต้องอาฆาตแรงด้วย ผมจำได้ว่าขอโทษไปแล้วนะ”

ทั้งที่เขาไม่ได้ถูกเนื้อต้องตัวเธอสักนิด แต่ภัทรษาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมรู้สึกได้ถึงไอร้อนที่แล่นขึ้นมาลามเลียผิวแก้ม เขาตัวโต สูงจนระดับสายตาของเธออยู่แค่ช่วงลำคอ

ซ้ำร้ายสายตาซอกแซกเจ้ากรรมยังเห็นรอยสักที่โผล่ขึ้นมาเล็กน้อย ความคิดชั่วร้ายผุดพรายขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพราะอยากรู้ว่า เขาสักอะไรไว้ตรงนั้น

ความอยากรู้อยากเห็นที่แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งทำให้รามอสนึกประหลาดใจตัวเองไม่น้อย ที่อยากดึงเธอหลบเข้ามุมอับสายตาสักแห่ง แล้วกระชากเสื้อออก เปิดเปลือยให้เธอได้คลายข้องใจ ทั้งที่ความจริงแล้วนักเตะชื่อก้องโลกอย่างเขาเคยชินกับสายตาเช่นนี้มานักต่อนัก

“ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณรู้สึกแย่ ขอโทษนะครับ”

พูดออกไปแล้วก็ต้องยิ้มกริ่ม ไม่คิดว่าจะใช้น้ำเสียงน่าฟังนี้กับผู้หญิงที่เห็นหน้ากันไม่ถึงสิบห้านาที

...แค่เขาขยิบตา โบกมือทักทายผ่านกล้องแบบรวมๆ ยังมีคนแทบคลั่งตายกับความหล่อเหลานี้ แล้วภัทรษาได้รอยยิ้ม ได้รับคำขอลุแก่โทษด้วยน้ำเสียงเว้าวอนแต่เพียงผู้เดียว มีหรือที่หัวใจดวงน้อยจะไม่อ่อนยวบ

ภัทรษาแหงนหน้าขึ้นไปจ้องมองเจ้าของดวงตาคู่คม นัยน์ตาสีอำพันช่างมอมเมาให้เธอนิ่งงันราวกับต้องมนต์สะกด

“ยกโทษให้ผมได้ไหม คนสวย... หืม...”

“ค่ะ”

ไม่ใช่แค่สวย แต่ยังมีแรงดึงดูดต่อเขาอยากมากมาย เพียงแค่เธอครางรับขนอ่อนในกายก็ลุกชัน ไพล่คิดไปว่าหากเธอลากเสียงยาวกว่านี้ เรียกชื่อเขาซ้ำๆ มันจะวิเศษสักแค่ไหน

“ชื่ออะไรจ๊ะ” รามอสถามแต่ไม่ได้คำตอบ

ทว่านักเตะหนุ่มไม่ได้ถือสา เพราะท่าทางเพ้อ พูดไม่ออกบอกไม่ถูกนี้ เกิดขึ้นกับผู้หญิงหลายคน แต่ประเด็นมันอยู่ที่ความต้องการของเขาต่างหาก ตอบได้โดยไม่ต้องเสียเวลาคิดว่า

อยากอึ๊บสาวคนนี้!

แล้วอาการอ้าปากค้าง จ้องเขาไม่วางตา ก็บ่งบอกว่าเธออยากให้เขาอึ๊บหนักๆ เหมือนกัน

“เฮ้... คนสวย ผมพอจะมีเวลาว่างสักสองชั่วโมง คุณรู้จักโรงแรมในละแวกนี้ใช่ไหม” ไม่ใช่การรุกหนัก แต่เป็นเรื่องปกติที่รามอสไม่เคยปล่อยให้ของถูกใจหลุดมือ

ภัทรษาย่นหัวคิ้ว เหมือนยังหลงวนอยู่ในนัยน์ตาสีน่ามองเลยประมวลคำพูดของเขาไม่แตกฉาน “คะ... ยังไงนะคะ”

รามอสยิ้มกริ่ม ก้มลงบอกด้วยน้ำเสียงพร่าจัด “ไปเปิดห้องกันเถอะอีหนู ผมแข็งจนแทบจะแตกอยู่รอมร่อแล้ว”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น