เสน่หา affection after sex

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 3 ปะทะคารม 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    11 พ.ย. 62


ภัทรษามาถึงบ้านสวนพร้อมด้วยขนมไทยหลากหลายชนิด ซึ่งล้วนแล้วแต่มีชื่ออันเป็นมงคล เหมาะแก่พิธีการสำคัญนี้

ไม่ว่าจะเป็นขนมทองหยิบ ทองหยอด เม็ดขนุน จ่ามงกุฎซึ่งตั้งใจทำออกมาให้มีขนาดเล็กกว่าปกติ มันถูกจัดวางเอาไว้ในช้อนสีขาวสะอาดสะอ้าน บ้างก็เรียงบนถาด บ้างก็ถูกเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบบนชั้นวางขนม มั่นใจว่าจะเป็นที่สะดุดตากับแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน

               พิธีการในเสร็จสิ้นลงแล้ว แขกเหรื่อที่มาร่วมงานเริ่มเดินทางกลับ หลังจากรับประทานอาหารที่ทางเจ้าภาพจัดเตรียมเอาไว้

เป็นที่น่าพอใจสำหรับภัทรษา แม้ว่าแขกส่วนมากจะเป็นชาวไทยที่คุ้นลิ้นกับรสชาติขนมไทยอยู่แล้ว แต่เธอกลับได้รับคำชื่นชมถึงความพิถีพิถัน ทั้งรสชาติยังถูกปากอีกด้วย

คำชมที่ได้รับทำให้ใบหน้าสวยหวานของภัทรษาเปื้อนยิ้มอยู่ตลอดเวลา ทว่าหญิงกลับต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อสายตาไปปะทะกับร่างของเด็กน้อยคนหนึ่งอยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนฟูฟ่อง กำลังเดินร้องไห้อยู่เพียงลำพัง

เธอรีบวิ่งเข้าไปหาเพราะกลัวว่าเด็กน้อยจะเดินพ้นประตูรั้วไปเสียก่อน

เมื่อถึงตัวก็ช้อนอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน ปลอบประโลมอย่างใจเย็น “ชูว์... อย่าร้องนะจ๊ะ เงียบซะนะ”

“มัม... แงๆ” โจเซลีนร้องหาแม่ทั้งน้ำตา

ภัทรษาไม่อาจรู้เลยว่าที่หนูน้อยอารมณ์ไม่ดีนั้น เป็นเพราะเล่นสนุกอยู่กับคุณพ่อทูนหัวจนดึกดื่น เมื่อถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแต่งตัวตั้งแต่เช้ามืดจึงร้องไห้โยเย เหวี่ยงสะบัดจนรอดพ้นสายตาผู้ใหญ่ออกมาเช่นนี้

“โอ๋... เด็กดีไม่ร้องนะ... เดี๋ยวพี่พาไปนั่งชิงช้าตรงโน้นดีไหม”

ปลอบประโลมแล้วเดินไปยังต้นไม้ที่ใช้เชือกเส้นใหญ่ผูกชิงช้าเอาไว้ แม้นึกอยากหอมคนแก้มยุ้ยมากสักแค่ไหน แต่ภัทรษาก็รู้ว่าเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำกับเด็ก

“ไม่ร้องนะ... แต่งตัวสวยๆ แบบนี้ต้องยิ้มสิจ๊ะ”


โจเซลีนถูกจับให้นั่งซ้อนอยู่บนตัก ก่อนจะแหงนหน้ามอง “หามัม มัม...”

“แม่หนูชื่ออะไรจ๊ะ อยู่ในบ้านหลังนี้รึเปล่า”

หนูน้อยไม่ทันได้ตอบว่าอย่างไร เสียงห้าว ร้อนรนใจก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ลินนี่... ลินนี่อยู่ไหน”

“มอสๆ แง...” โจเซลีนเรียกพร้อมยื่นมือทั้งสองข้างออกมา สองแก้มอาบไปด้วยน้ำตา เล่นเอาคนมองใจเสียเพราะเห็นนั่งอยู่บนตักของคนแปลกหน้า

รามอสเดินเข้าไปอุ้มเด็กน้อยเอาไว้ พลางมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง แล้วอาการสะอื้นไห้ของโจเซลีนซบอยู่กับบ่าก็ทำให้นักเตะหนุ่มคิดไปว่าเกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลเป็นแน่

“ลูกสาวคุณ...” ไม่ทันที่ภัทรษาจะพูดจบประโยค เจ้าของเสียงที่เปล่งออกมาอย่างเอาเรื่องไม่แพ้สีหน้าก็ทำให้เธอต้องเผยอปากค้าง

“คุณทำอะไร เด็กถึงได้ร้องไห้แบบนี้”

ถามแต่กลับไม่ยอมฟังคำตอบจากเธอ กลับตั้งคำถามกับเด็กที่ร้องไห้งอแงไม่หยุด “ชู่ว... นิ่งเสียเด็กดี บอกมาสิว่าผู้หญิงคนนี้ทำอะไรหนู”

ไม่ผิดแล้วว่าเธอคือผู้ร้ายลักเด็ก!

น้ำเสียง สายตาที่เขาใช้ประณามเธอนั้นชัดเจนจนภัทรษาพูดไม่ออก ทว่าท่าทางกระอึกกระอักก็ทำให้มั่นใจว่าเธอมีเจตนาแอบแฝง อีกทั้งถ้าเป็นแขกที่มาร่วมงานก็คงไม่แต่งตัวด้วยเสื้อยืด กางเกงยีนแบบนี้

“หามัม ฮือ...”

รามอสก้มมองเด็กในอ้อมแขน กำลังยกมือข้างหนึ่งขึ้นขยี้ตา ปากพร่ำเรียกคนเป็นแม่ ซ้ำร้ายผู้หญิงหน้าหวานท่าทางมีพิรุธก็ไม่ได้ปริปาก แก้ต่างให้ตัวเองเลย

“ถ้าไม่พูดตอนนี้ว่าทำอะไรเด็ก ก็ไปพูดกับตำรวจเอาก็แล้วกัน”

“มะ...ไม่ใช่นะคะ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว...”

ถึงจะเป็นฝ่ายเค้นเอาคำตอบ แต่กลับให้โอกาสเธอได้พูดเพียงเท่านั้น รามอสตวาดเสียงดุโต้กลับทันควัน “ก็แล้วทำไมลูกสาวผมถึงได้ร้องไห้หนักแบบนี้”

ความยับยั้งชั่งใจ บอกกับตัวเองว่าต้องอดทนให้มาก ไม่ควรจะมีเรื่องมีราวในงานมงคลเช่นนี้นั้น ทุกอย่างขาดสะบั้นลงด้วยเสียงดุดัน

“ถ้าฉันเป็นโจรลักพาตัวเด็กจริง คุณก็ต้องโทษตัวเองเพราะดูแลลูกได้แย่มาก ถึงปล่อยให้แกเดินออกมาหน้าบ้านคนเดียวแบบนี้ แล้วถ้าฉันคิดไม่ดีกับลูกสาวคุณจริงๆ คงไม่มาปลอบให้เสียเวลา สู้อุ้มเดินหายไปจากบ้านเลยไม่ดีกว่าเรอะ”

รามอสคิ้วกระตุกเพราะน้ำเสียงที่เธอตวาดกลับมานั้นก็ดุดันพอๆ กับเสียงที่เขาใช้ขู่เธอเมื่อครู่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น