เสน่หา affection after sex

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2 ปาร์ตี้แก๊งใจบาป 1 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 481
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    9 พ.ย. 62


เป็นที่รู้กันว่า... ลูกเขยของเจ้าของบ้านสวนท้ายซอยนั้นเป็นประธานสโมสรฟุตบอลชื่อดังในลอนดอน หากตอนนี้คำพูดที่พี่สาวกำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อน ก็ทำให้พรรณลดาซึ่งตั้งใจฟังบทสนทนาอยู่ไม่ไกล ทำตาโต หูผึ่งมากขึ้นทุกที

“แค่นี้ก่อนนะเลิฟ คุยนานไม่ได้ ฉันต้องรีบเตรียมของ” ภัทรษาตัดบทตรงๆ เป็นครั้งที่สามได้กระมัง หากเพื่อนสาวที่คุยอยู่ปลายสายก็ไม่ยอมวางหูเสียที

“จะรีบอะไรขนาดนั้น งานน่ะ เย็นพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ” ทักท้วงออกมาเพราะไม่คิดว่าคนที่เพิ่มมามากมายกว่าห้าสิบชีวิต

“ก็ใช่ แต่เพิ่มมาตั้งห้าสิบคนนะ ถ้าไม่เตรียมตอนนี้ก็อย่าหวังว่าจะทำอะไรทัน” ภัทรษาบอก

“อีกอย่างนะ คนที่เพิ่มมาส่วนมากเป็นนักกีฬาตัวโตๆ ทั้งนั้น ฉันก็ต้องคิดเอาไว้ก่อนว่าคงกินเยอะกว่าเราๆ”

ฟังเพื่อนพูดแล้วนักข่าวสำนักพิมพ์เล็กๆ อย่างรสิกาต้องขมวดคิวมุ่น สัญชาตญาณของการหาข่าวพลุ่งพล่านจนถามออกมาอย่างรวดเร็ว

“ที่จะให้ฉันไปช่วยก็งานเดียวกันกับที่นักกีฬาที่พูดถึงใช่ไหม” รสิกาถาม

“ใช่”

ก็ถ้าเจ้าบ่าวเป็นประธานสโมสรฟุตบอล คงไม่บ้าเชิญแขกที่เป็นนักกีฬาชนิดอื่นมาร่วมงานแน่ “โอ... งั้นก็แปลว่านักเตะทั้งสโมสรมาร่วมงานนี้น่ะสิ”

“ฉันได้ยินแม่บ้านบอกว่าอย่างนั้นนะ”

ทว่าน้ำเสียงราวกับจุดประกายความคิดบางอย่างขึ้นมาของเพื่อน ก็ทำให้เธอต้องดักคอออกมาเสียก่อน “สัญญาแล้วนะว่างานนี้ห้ามทำตัวเป็นปาปารัสซีเด็ดขาด ฉันได้ยินมาว่าเจ้าบ่าวและเจ้าสาวซีเรียสกับเรื่องนี้มาก”

“รู้แล้วน่า... ฉันรับปากจะไปช่วยเธอ ก็ต้องไม่ทำให้ร้านขนมเธอเดือดร้อนสิ” รสิการับคำอย่างหนักแน่น

“แต่...”

“เฮ้อ... ว่าแล้วเชียวว่าต้องมีแต่” ภัทรษาบอกด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

“โธ่... วุ้น เธอก็ต้องเข้าใจนักข่าวออนไลน์แบบฉันสิ ฉันรักษาจรรยาบรรณไม่เขียนข่าวมั่ว ไม่โปรยข่าวเท็จเรียกร้องความสนใจ แต่ก็ต้องหาข่าวเด็ดๆ มาทำเงินเลี้ยงตัวเองนะ”

“แล้วยังไง”

รสิกายิ้มกริ่ม เริ่มซักถามข้อมูลที่จะเป็นประโยชน์กับตน ในมือเสิร์ทหาโปรแกรมพรีซีซั่นของสโมสรชื่อดัง ซึ่งจะแม็ตช์ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าจะลงแข่งกับทีมหนึ่งในประเทศจีน

ทว่าข่าวล่าสุดจากช่องทีวีของสโมสรรายงานว่าทั้งทีมได้เดินทางออกจากมาเลเซียแล้ว


“เธอรู้ไหมว่านักเตะพักกันที่โรงแรมไหน”

“จะไปรู้ได้ไงเล่า ถามบ้าๆ” ภัทรษาตอบขณะที่มือก็ทำงานฉีกใบตองไม่หยุด “เออ... หรือบางทีพวกเขาอาจจะมาถึงพรุ่งนี้ แล้วมาร่วมงานตอนเย็นเลยก็ได้”

เจ้าของร้านศาลาขนมไทยตอบแบบไม่ได้ติดตามข่าวสารของสโมสร ด้วยเธอไม่ได้คลั่งไคล้นักฟุตบอลเหมือนลูกพี่ลูกน้องที่ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ นี้

“ไม่มีทาง มาถึงวันนี้แหละ แล้วฉันก็ต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเขาพักที่ไหน ขอเวลาไม่เกินสิบนาที”

“จ้ะ... แม่นักข่าวยอดนักสืบ สืบได้แล้วก็อย่าพูดไปล่ะว่าได้ข่าวมาจากฉัน” ภัทรษาว่าประชด หากต้องชะงักคำพูดเมื่อคนที่นั่งข้างกายทำเสียงออดอ้อน

“โหย... อยากไปกับพี่เลิฟจัง ไวน์อยากเห็นนักเตะในดวงใจอะ” พรรณลดาโอดครวญพลางทำตาละห้อย เมื่อพี่สาวตัดบทสนทนาเอาเสียดื้อๆ

หลังวางสายแล้วภัทรษาก็ขำหนักเมื่อเห็นน้องสาวทำหน้ามุ่ย จัดเรียงขนมลงบนถาดด้วยท่าทางซังกะตาย

“อยากไปกับพี่เลิฟก็ไม่ได้ ใจร้ายที่สุดเลย” พรรณลดาบ่นกระปอดกระแปด

“เลิฟไปทำงาน เราจะไปเกะกะน่ะสิ”

“ไม่เลย... ไวน์จะแอบดูอยู่ห่างๆ ไม่ขัดคำสั่งพี่เลิฟสักนิดเดียว นะ... ไวน์ขอไปกับพี่เลิฟนะคะ”

ภัทรษาส่ายหน้ากับอาการอ้อนสุดฤทธิ์ ทว่ายังกดเสียงแข็งเอ่ยถึงด่านใหญ่อีกด่านหนึ่ง ถ้าผ่านไปได้ พรรณลดาก็คงมีโอกาสได้เห็นนักฟุตบอลตัวเป็นๆ

“ถ้าสมมุติว่าน้องไวน์ไปกับเลิฟ แล้วใครจะช่วยงานพี่ล่ะ”

“อะไร อย่าแกล้งน้องนะ พวกขนมของหมั้นที่จะใช้ตอนเช้านี่ก็เตรียมครบทุกอย่างแล้ว จะเหลือก็แต่ของหวานตอนเย็น ยังไงก็ต้องรอกะทิคั้นสดพรุ่งนี้เหมือนเดิม” พรรณลดาร่ายยาวเป็นหางว่าว บ่งบอกว่าอยากไปกับรสิกาสุดขีด

“แล้วจะบอกแม่ว่าไง นี่มันหกโมงเย็นแล้วนะ” ภัทรษาถามพลางพยักพเยิดเข้าไปยังผู้เป็นน้า ซึ่งกำลังทำอาหารเย็นอยู่ในครัว

...นี่ไง ปัญหาใหญ่ของพรรณลดาเพราะมีแม่ที่ดุมาก ซึ่งต้องลากเสียงยาวแบบมีก.ไก่ อยู่สักล้านตัว!

“หมดกัน ความฝันของพรรณลดา” บ่นกับตัวเองราวกับเห็นจุดจบอยู่ไม่ไกล

ภัทรษาเห็นแล้วก็อดสงสารลูกพี่ลูกน้องคนสวยไม่ได้ นับตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเล็กๆ นี้อย่างเต็มตัว ก็พูดได้เต็มปากว่าคนเป็นน้านั้นดูแล เอาใจใส่ราวกับตนเป็นลูกในไส้ บางครั้งออกจะถือหางตนมากกว่าลูกสาวแท้ๆ อย่างพรรณลดาเสียอีก

ทว่าเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นก็ทำให้ภัทรษาหยิบมันขึ้นมารับสายอีกครั้ง “ว่าไงเลิฟ”

แม้ว่าเรื่องที่นักเตะสโมสรดังแห่งลอนดอนจะเดินทางเข้าประเทศแบบส่วนตัวที่สุด แต่คนกว่าห้าสิบชีวิตไม่ใช่จะเดินขึ้นแท็กซี่แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย มันต้องอาศัยพาหนะที่บรรจุคนได้คราวละมากๆ ซึ่งคงหนีไม่พ้นรถทัวร์แน่นอน

ด้วยความรู้จักผู้คนในหลายสาขาอาชีพ เธอจึงได้รายชื่อของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยามาสามแห่ง พร้อมกับภาพถ่ายด้านข้างของบัส ซึ่งถ้าเห็นรถบัสจอดอยู่หน้าโรงแรมใดก็แปลว่านักเตะทั้งทีมพักอยู่ในโรงแรมนั้น

...เป็นเรื่องที่เล่ายาวให้เพื่อนสนิทได้รับฟัง ก่อนจะถามอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องใจ “ไง ฉันเก่งไหมล่ะ”

“เก่ง แล้วโทร.มาทำไม นึกว่าจะรีบบึ่งไปหาข่าวเสียอีก” ภัทรษาจงใจว่ากระแทก

“ขอน้องไวน์ไปเป็นกองหนุนหน่อยสิ เรื่องด่วนแบบนี้ ฉันเรียกช่างภาพมาไม่ทัน”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น