เสน่หา affection after sex

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 7 ความตายน้อยๆ ของรามอส 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

รามอสไล้ปลายนิ้วเข้ากับหัวไหล่มนของสาวเวอร์จิ้นสุดร้อนแรงอย่างอารมณ์ดี “วุ้น... หลับหรือเปล่า”

คนถูกถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนถึงกับน้ำตารื้น ไม่อยากเชื่อว่าจะอ่อนไหวได้มากมายถึงเพียงนี้ หากต้องรีบกะพริบตาถี่ๆ ขับไล่ไม่ให้น้ำใสๆ ไหลรินออกมา

“เปล่า ฉันจะกลับแล้ว” ภัทรษาบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“เอางั้นเหรอ” 

รามอสพลิกตัวหันไปหยิบนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาดู “รอให้เช้าก่อน แล้วผมจะไปส่ง”

“ไม่ บ้านฉันอยู่ไม่ไกล”

“แต่มันตีสามครึ่งแล้วนะ”

โอ... ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเซ็กซ์ครั้งแรกกับชายแปลกหน้าใช้เวลายาวนานเกือบสี่ชั่วโมง!

มิน่าล่ะ แค่พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งอยู่ขอบเตียงนี่ ยังแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เจ็บร้าวไปทั้งตัวโดยเฉพาะเนินเนื้อกลางกาย หากมันน่าอายที่แม้กระทั่งเวลานี้ภัทรษายังรู้สึกถึงไอร้อน และความฉ่ำเยิ้มอยู่ตลอดเวลา

“ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้ ไม่ใช่เด็กแล้ว”

ห่างเหิน ไม่ยอมสบสายตาราวกับมีความขุ่นข้องหมองใจเกิดขึ้น ทั้งที่ความจริงแล้วต่างก็สุขสมเต็มตื้นในอารมณ์

“เฮ้... คนสวย คุณโอเคไหม” รามอสถามแล้วก้าวลงจากเตียง ก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวก็เดินมาอยู่ด้านหลังของเธอ

ทว่าคนที่ยืนหันหลังตลอดเวลา แล้วขบคิดอยู่กับคำถามเมื่อครู่จึงไม่มีโอกาสได้เห็นว่า... เขากำลังมองบั้นท้ายเธอตาปรอยก่อนจะยกมือข้างหนึ่งลูบปลายคาง เอียงคอมองด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเข้ามาอีกครั้ง

โอ... ถ้าซุกทั้งใบหน้าลงกับร่องก้นงอนๆ คงจะเยี่ยม!

ทว่าเจ้าของร่องก้นงอนๆ กลับต้องกัดฟัน โน้มตัวหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมอย่างลำบาก เหนื่อย เพลียเสียยิ่งกว่ารับออร์เดอร์ใหญ่ๆ ชนกันสักสิบงานได้กระมัง

“วุ้น กลับมานอนดีกว่า คุณดูเหนื่อย ยืนแทบไม่ไหวแล้ว” 

“ใช่... ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่ต้องกลับบ้าน” ภัทรษาตอบตามความจริง พลางขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเจ้าของร่างเปลือยเปล่าก้าวมาขวางหน้าไว้เอา

อย่าว่าแต่ออกแรงผลักไสไล่ส่งเขาเลย แค่เดินให้ถึงบ้านก็ยังไม่รู้ว่าจะทำได้ดีแค่ไหน

“ทำไมไม่มองหน้าผม” ถามแล้วยิ่งไม่พอใจ เมื่อเห็นเธอเบือนหน้าหนี

ระดับสายตาของเธออยู่ตรงช่วงแผงอกกว้าง ที่เห็นแล้วขนอ่อนในกายลุกชัน จึงหลุบสายตาลงต่ำ แต่ปฏิกิริยาในร่างกายกลับรุนแรงด้วยแก่นกายอวบล่ำ ที่ผงกส่วนปลายทักทายสายตาเธอ สร้างความเสียวซ่านราวกับมีไฟฟ้ากระแสต่ำแล่นอยู่ตรงยอดทรวงทั้งสองข้าง

ยิ่งมันเสียดสีกับบราเซียร์ลูกไม้ ยิ่งทรมานเพราะทั้งเสียวและเจ็บในคราวเดียวกัน

“ก็ไม่จำเป็นต้องมอง ถอย บอกว่าจะกลับบ้าน”

เป็นน้ำเสียงที่ทำให้รามอสงุนงงหนักมากขึ้นไปอีก เธอทำเสียงเหมือนรำคาญใจสุดๆ “ไม่เอาน่า... วุ้น ถึงก่อนหน้านี้เราจะพูดไม่ถูกหูกันเท่าไหร่ แต่เซ็กซ์เมื่อครู่มันเด็ดจนเรื่องแย่ๆ มันน่าจะจบไปแล้วนี่นา”

บางครั้งอารมณ์ของสาวบริสุทธิ์ก็ยากที่จะเข้าใจนัก 

“อือ... ก็จบไปแล้วไง”

ตอบแบบกำปั้นทุบดิน ปิดกั้นความรู้สึกจนรามอสใจหายวาบ ความรู้สึกละเอียดอ่อนพวกนี้มันจะจบลงไปพร้อมกับเซ็กซ์ที่หาจากผู้หญิงคนไหนก็ได้

ทว่าเวลาที่กระแทกกระทั้นกันอยู่บนเตียงนั่น มันยอดเยี่ยม มีความเร่าร้อนสุดพิเศษระหว่างกัน มากเกินกว่าที่จบเกมแล้วจะต่างคนต่างไป

“กลับก็กลับ งั้นรอผมแต่งตัวแป๊บ เดี๋ยวไปส่ง”

เพลย์เมกเกอร์หนุ่มบอกแล้วหมุนตัวกลับมาหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมอีกครั้ง ทว่าภัทรษาจะไม่ยอมให้เขาได้รู้จักเธอไปมากกว่านี้

“ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้ นี่มันบ้านฉันนะ” 

ก็เป็นประโยคบอกเล่าที่ไม่ต้องการความคิดเห็นอื่นใดเช่นกัน จังหวะที่เขากำลังสวมกางเกง ภัทรษาจึงเดินมาเปิดประตูห้องพลางก้าวออกมาโดยไม่ฟังเสียงทัดทาน

เธอตอบสนองเขาได้อย่างเริงร้อน ภาพการยกแข้งยกขาให้เขายังแจ่มชัด และสร้างความอับอายมากจนเกินไป แต่ถึงอย่างไรความสาวที่เสียไปแล้วก็ไม่อาจย้อนกลับมาดังเดิม เช่นนั้นเธอและเขาก็ควรจะจบกันแต่เพียงเท่านี้

แม้จะเป็นความคิดง่ายๆ และทำให้เธอต้องน้ำตาตกใน แต่มันก็คือประสบการณ์ที่จะจดจำไปจนวันตาย!

รามอสเดินตามหลังเจ้าของร่างอ้อนแอ้นมาเงียบๆ พลางส่ายหน้า นึกตำหนิตัวเองในใจ

ครั้งแรกที่เห็นว่ามีรอยปื้นแดงอยู่บนผิวเนื้อเนียนก็รู้สึกผิด มาคราวนี้เห็นเธอเดินเหมือนคนเจ็บท้องก็อยากเอาหัวโขกกับต้นไม้ที่เดินผ่านมานัก

สารภาพแบบชายชั่วเลยว่า... หลังมีเซ็กซ์แล้วผู้หญิงเดินไม่ตรง เพราะหนักมือไปหน่อย มันจะเป็นความภูมิใจเล็กๆ ที่ตอบสนองความร่านร้ายที่พวกเธอแอ่นสะโพกให้อย่างท้าทาย

แต่ผู้หญิงคนนี้คือข้อยกเว้น!

รามอสเร่งฝีเท้าจนมาเดินเคียงข้างเธอ พลางก้มลงถามด้วยความเป็นห่วง “เจ็บมากไหม ผมขับรถไปส่งดีกว่า”

“ไม่ บ้านฉันอยู่ท้ายซอยนี่เอง” ภัทรษาตอบพลางยกแขนข้างหนึ่งขึ้นปัดป้อง แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของคนที่สอดมือเข้ามาประคอง 

“แล้วตามมาทำไม”

ท้ายประโยคนั้นเบาแทบจะกระซิบ เพราะแหงนหน้าขึ้นไปสบสายตาคู่คมที่ฉายแววความเป็นห่วงเป็นใยออกมาอย่างชัดเจน

“โกรธอะไรผม ทำไมคุณต้องทำเหมือนงอนด้วย” เพลย์เมกเกอร์หนุ่มตัดสินใจถามตรงๆ

“เปล่า”

ผู้หญิงบอกเปล่าแปลว่ามีเรื่องในใจมากมายนัก นี่เป็นความจริงที่ใช้ได้กับผู้หญิงทั่วโลก

แล้วมันเรื่องอะไรที่คาใจเธอ?

“ครั้งแรกมันก็จะเจ็บแบบนี้แหละ แต่รับรองว่าครั้งแต่ไป...”

ภัทรษาไม่ยอมให้เขาพูดจนจบ ด้วยรู้ดีว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก “ไม่มีครั้งต่อไปหรอก”

“ไหงงั้นล่ะ คุณถึงไคลแม็กซ์สามครั้งมันน้อยไปเหรอ” 

ตอนแรกภัทรษาก็คิดว่าเขาถามแบบจงใจยั่วโมโห แต่พอเห็นสีหน้าคิดหนักเลยบอกปัดส่งเดช “เปล่า ไม่ใช่”

“งั้นคุณคงโกรธที่ผมเลียช่องหลัง แต่ผมไม่ได้จะเข้าช่องนั้นนะวุ้น คือผมก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมอยากจูบ อยากเลียคุณทั้งตัว ทั้งที่ปกติก็ไม่เคยทำให้ใคร ผม...”

“พอๆ ไม่ใช่ ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้สักหน่อย”

จากที่ตอนแรกเบิกตากว้างตั้งใจจะเถียง แต่พอได้ยินเขาเอาเรื่องหวาดเสียวบนเตียงมาสาธยายยืดยาวได้หน้าตาย ก็เลยบอกปัดสั้นๆ แทน

ทว่าการตอบที่ไม่ได้ต่างจากเดิมเลยก็ทำให้รามอสคิดหาเหตุของท่าทีเง้างอนอีก “อ๋อ... ต้องเรื่องนี้แน่เลย”

“ผมไม่ป้องกัน ทำสดแถมปล่อยในตัวคุณอีกใช่ไหม”

โอ... ตายแล้ว อยากตายอีกครั้งได้ไหม!

ภัทรษาคิดในใจแล้วยังรู้สึกว่าหน้าตาแดงก่ำด้วยความเคอะเขิน ทว่าความจริงหลังจากนั้นน่าตกใจยิ่งกว่า “ตายแน่ ถ้าฉันท้องล่ะ”

“ก็ เป็นไปได้ ผมใส่เสียเต็มคราบเลย” รามอสพูดอะไรไม่ได้มากไปกว่าความจริงที่ตนเองตั้งใจทำ มาถึงตอนนี้ยังไม่นึกเสียใจ หรือรู้สึกผิดสักนิด

ทว่าสงสารคนหน้าตื่น ก่อนจะดูซีดลงเสียมากกว่า

“ฉะ...ฉันจะไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน” ภัทรษาบอกเหมือนคนจับต้นชนปลายไม่ถูก หมุนตัวกลับ ไม่รู้จะเดินไปทิศไหนจนคนที่อยู่ใกล้ต้องเข้ามาประคองไว้อีกครั้ง

อันที่จริงแล้วรามอสไม่เห็นด้วยนัก เพราะผลข้างเคียงของยาคุมกำเนิดแบบฉุกเฉินนั้นมันร้ายแรงอยู่มาก แต่มันเป็นสิทธิส่วนบุคคลที่ควรต้องเคารพในการตัดสินใจของเธอ

“จะไปยังไง ดึกดื่นอย่างนี้”

“มีร้านขายยาเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉันต้องไปซื้อยาเดี๋ยวนี้เลย”

“แล้วร้านมันอยู่ตรงไหน ไกลจากจุดนี้มากไหม ผมจะได้ขับรถพาคุณไปซื้อ”

ภัทรษาจำได้ว่ามีร้านขายยาที่เปิดตลอดเวลาอยู่ห่างจากซอยบ้านของเธอราวสองกิโลเมตร แล้วคงไม่สะดวกหากเธอจะดึงดันเดินไปเรียกแท็กซี่หน้าปากซอยในสภาพเช่นนี้ 

 

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา รามอสก็ขับรถยนต์มุ่งหน้าไปยังร้านขายยาตามเส้นทางที่สาวข้างกายชี้นำ แม้ไม่ชอบสีหน้าว้าวุ่นใจ แต่ก็เข้าใจดีว่าใครบ้างอยากตั้งท้องทั้งที่ไม่พร้อม 

ถ้าถามรามอสกลับว่าเซ็กซ์เมื่อครู่นี้จะทำให้มีเด็กคนหนึ่งเกิดขึ้นหรือไม่?

นักเตะหนุ่มก็ตอบได้ทันทีว่า... มั่นใจมากกว่าครั้งไหนในชีวิต ทุกวินาทีที่เบียดท่อนลำเข้าในแอ่งสวาทที่แสนแน่นหนึบ ช่างมีความสุขเหลือล้นแถมยังบดอัดเชื้อพันธุ์ออกมาจนรู้สึกได้ถึงความอุ่นวาบ

หากตอนนี้ภายใต้หน้าท้องอันแบนราบนั้นมีชีวิตเล็กๆ ก่อกำเนิดขึ้น ก็พูดได้อย่างเต็มปากว่า... ‘ชีวิตนั้นเกิดมาจากความสุขของเขาล้วนๆ’

แต่ดูจากสภาพความเครียด และเป็นกังวลแล้ว คนอุ้มท้องคงยังไม่พร้อมนัก เอาไว้ให้คุยกันเข้าใจมากกว่านี้ รับรองว่าเขาจะไม่ได้ยิงประตูแบบเสียกระสุนไปอย่างเปล่าประโยชน์แน่นอน

ถ้าหากภัทรษาไม่ใช่คนเข้มแข็งก็คงจะปล่อยโฮออกมานับครั้งไม่ถ้วน มันอาจไม่ใช่สเต็ปของสาวเวอร์จิ้นเหมือนในนิยายที่พอเสียตัวครั้งแรกแล้วต้องร้องไห้

เธออยากร้องไห้จริงๆ แล้วสัญญาว่าจะร้องออกมาให้สาสมกับความใจง่ายของตัวเอง ยอมอ้าขาให้ผู้ชายแปลกหน้าร่วมสี่ชั่วโมงยังไม่พอ หนำซ้ำยังไม่คิดถึงเซฟเซ็กซ์เลย สุดท้ายเดือดร้อนต้องออกมาตระเวนซื้อยาคุมฉุกเฉินตอนตีสามครึ่ง

มันน่าหยิกตัวเองจนเนื้อหลุดนัก!

ขณะที่จมจ่อมอยู่กับการตำหนิตัวเอง คิดถึงแต่เรื่องแย่ๆ ก็มีมือแกร่งข้างหนึ่งเลื่อนมาจับมือของเธอเอาไว้ ภัทรษาไม่ได้ขัดขืน ยอมเลื่อนมือไปวางลงบนคันเกียร์แล้วจ้องมองหลังมือแกร่งที่วางทับอีกครั้ง

...เขาบีบมือ แล้วคลาย อย่างให้กำลังใจ

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าท่าทางดังกล่าวละลายความว้าวุ่นใจได้มากกว่าครึ่ง

หากเรื่องที่ทำไปแล้วมันคือ ‘บาป’ คนที่ร่วมกันก่อบาปก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอต้องเผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง แต่เขาอยู่เคียงข้าง ยอมรับในการตัดสินใจของเธอ

 

รูปเล่มพร้อมส่ง โอนวันนี้ ส่งวันถัดไป

อีบุ๊กพร้อมโหลดที่เมพ

https://www.mebmarket.com/?store=publisher&action=home_page&publisher_id=958107&publisher_name=%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%9E%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B2%20%20%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A4%E0%B8%94%E0%B8%B5

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น