เสน่หา affection after sex

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 4 เมื่อเราพบกันอีกครั้ง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    22 พ.ย. 62

คราวนี้อยากเล่นสนุกแค่ไหน ภัทรษาก็ตามใจทุกอย่าง “เล่นอะไรดีนะ...”

ด้วยความที่อายุเพิ่งจะหนึ่งขวบครึ่ง แต่ของเล่นตรงหน้าก็ออกจะเกินวัยไปหน่อย เพราะมีทั้งชุดครัวทำอาหาร ผักผลไม้ปลอม ภัทรษาจึงต้องเป็นคนชักชวนให้เล่นเสียเอง

“ลินนี่หิวยังคะ สั่งพิซซ่าดีไหมคะ”

“พิซซ่า...” โจเซลีนทวนคำพูด แล้วนั่งลงตรงกันข้าม ยังไม่เข้าใจว่าใครเป็นแม่ค้า ใครเป็นลูกค้า พอเห็นพี่คนสวยเอาพิซซ่าปลอมไปวางในเตาอบปลอม ก็หยิบแก้วน้ำมาจ่อตรงริมฝีปาก

“หม่ำๆ”

“อื้อ... น้ำอะไรจ๊ะ ชื่นใจจังเลย”

ทั้งคู่เล่นด้วยกันอยู่ครู่หนึ่งจนแม่บ้านเดินกลับมาสมทบอีกครั้ง “แอบมาเล่นกันตรงนี้เอง”

ภัทรษามองตามร่างของแม่บ้านที่เดินมาทรุดนั่งลงข้างๆ เด็กน้อย “ส่งพี่แป้นเรียบร้อยแล้วเหรอจ๊ะ”

“ค่ะ เดี๋ยวพี่วุ้นรอสายป่านอีกสักแป๊บได้ไหมคะ ขอพาคุณหนูลินนี่ไปส่งให้คุณไพลินก่อน เดี๋ยวหนูกลับมากินข้าวเป็นเพื่อน”

“จ้ะ ไปเถอะ” ภัทรษาตอบยิ้มๆ 

“ไปค่ะ เดี๋ยวพี่พาไปหาคุณยายนะคะ” แม่บ้านบอกพร้อมอุ้มเด็กน้อยเอาไว้ในวงแขน ภัทรษาจึงลุกขึ้นแล้วเดินตามจนมายืนอยู่ด้านหน้าเรือนไทย 

ทว่าโจเซลีนยังยื่นมือมาหาภัทรษา ขณะเดียวกันก็ขยี้ตาตัวเอง ทั้งง่วงและห่วงเล่นไปในคราวเดียวกัน “เล่นก่อน”

“พรุ่งนี้ค่อยมาเล่นใหม่นะคะ วันนี้ดึกแล้ว หนูต้องเข้านอนได้แล้ว” ภัทรษาตะล่อมบอกพลางลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างเอ็นดู 

“พี่ฝากลาคุณไพลินด้วยนะ ความจริงแล้วพี่กำลังลดหุ่น งดมื้อเย็น แต่เมื่อครู่ไม่ทันได้ปฏิเสธคุณไพลิน”

“เอวกิ่วขนาดนี้ก็ต้องลดเหรอคะ”

ภัทรษาหัวเราะร่วน ความจริงแล้วหิวหนักเอาการ แต่กินข้าวบ้านคนอื่นยังไงก็ไม่อร่อย หากแต่ไม่ได้ตอบคำถามว่าอย่างไร

“ไปส่งลินนี่เถอะ พี่ก็จะกลับเหมือนกัน”

ภัทรษาโบกมือให้เด็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองบ้านเรือนไทยหลังเล็กด้วยความชื่นชม อาจเป็นเพราะปลูกอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น สนามหญ้าก็ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศเลยชวนให้น่าอยู่เอามากๆ

...ตั้งแต่เธออุ้มหลานสาวมานั่งเล่นอยู่ตรงเทอร์เรซหน้าบ้านเรือนไทย ช่างเป็นภาพที่กระแทกใจรามอสนัก!

เสน่หาที่เกิดขึ้นระหว่างกันในเวลาอันรวดเร็ว ถูกเธอปฏิเสธอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน หนำซ้ำยังทำร้ายกล่องดวงใจจนเขาน้ำตาเล็ด

มันเป็นการโต้ตอบที่เพลย์เมกเกอร์หนุ่มไม่คุ้นชินนัก เพราะความจริงแล้วถ้าเกิดแรงเสน่หาต่อกันอย่างรวดเร็วเช่นนี้คงต้องหิ้วกันไปจบลงในโรงแรมสักแห่ง

เอาล่ะ... เมื่อไม่สมหวัง เขาก็ควรจะเลิกสนใจในตัวเธอ แต่ทำไมการได้เห็นผู้หญิงหน้าหวานนั่งเล่นอยู่กับหลานสาวถึงได้ทำให้ไพล่นึกไปถึงครอบครัวอันอบอุ่น!

สองมือที่โอบอุ้มร่างเด็กน้อยมีผลต่อจิตใจของเขามากมายเหลือเกิน

มันท่วมท้นจนเหมือนปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดลดระดับลง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาดื่มมาหนักมาก แต่กลับมีอารมณ์เดินมานั่งอยู่ตรงศาลาริมน้ำ เพื่อเฝ้ามองภาพในฝันดังกล่าว

ส่วนคนที่ไม่รู้ตัวเลยว่าได้อยู่ในภาพฝันของเพลย์เมกเกอร์ชื่อดังก็ประทับใจกับบรรยากาศอันร่มรื่นนี้เหลือเกิน ทว่าตอนนี้ก็ดึกดื่นแล้ว เธอควรจะกลับบ้านพักผ่อนเสียที 

“อุ๊ย...” 

               ความจริงแล้วหญิงสาวควรกล่าวคำขอบคุณ เพราะถึงแม้ว่าเขาจะมายืนขวางหน้าจนเธอก้าวไปชนอย่างจัง แต่ท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรัดทั้งตัวเอาไว้ไม่ให้ล้มไปกองกับพื้น

               ภัทรษาแหงนหน้าสบสายตาเขาอีกครั้ง แม้มีบางอย่างดึงดูดให้หลงวนเข้าไปในนัยน์ตาสีอำพัน แต่เรื่องที่เธอถูกหยามเกียรติเมื่อกลางวันยังรั้งสติเอาไว้ได้ดี

“ปล่อยนะ”

“มารอผมถึงที่ แล้วทำไมต้องทำเสียงแข็งด้วย” 

“จะบ้าหรือไง ปล่อยเลยนะ” ภัทรษาดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรง

ทว่าฝ่ามือที่เคยคิดอยากให้ทาบอยู่กับบั้นเอวของตนเอง ตอนนี้เขากลับเลื่อนลงต่ำ ขยำบั้นท้ายอย่างไม่เกรงใจ ที่ทำให้หญิงสาวกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อก็เห็นจะเป็นการที่เขาฝังทั้งใบหน้าเข้ากับซอกคอ

“อา... หอมเหลือเกิน” รามอสครางฮือ 

กลิ่นสาบสาวผสมกลิ่นเหงื่อช่างเร้าอารมณ์ จนต้องขยำบั้นท้ายแน่นหนั่นหนักมือขึ้น ดันแก่นกายที่พองฟูให้เบียดเสียดเข้ากับหน้าท้องแบนราบ เธอควรรู้ว่าเขาใคร่อยากในเรือนร่างนี้มากมายสักแค่ไหน

การปล้ำกอด ปล้ำจูบเกิดขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ภัทรษาจะรวบรวมเรี่ยวแรงใช้ท่อนแขนดันแผงอกแกร่งออกไป ทว่ามันไร้ผล

“ไม่นะ ปล่อย...” สิ้นเสียงที่เหมือนจะหักห้ามใจตัวเอง ภัทรษาก็ดิ้นเอาเป็นเอาตาย สองมือทั้งผลักทั้งข่วน แล้วจังหวะที่รามอสเงยหน้าขึ้นก็ถูกปลายเล็บข่วนเข้าที่ลำคอ

เจ็บแสบจนรู้สึกถึงเลือดที่ไหลซิบ!

แต่... รามอสจะไม่ปล่อยให้เธอเดินหนีได้เป็นครั้งที่สองเด็ดขาด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น