พันธะหัวใจเถื่อน (นิยายพร้อมส่งค่ะ)

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 6 วิถีตัวร้าย(ที่รัก) 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    23 ก.ค. 61



เลเรฟ :          ผมเบื่อซุปฟักทองของโรงพยาบาล รสชาติมันเห่ย ชวนอ้วก

 

อ่านทวนซ้ำอีกรอบแล้วต้องยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองด้วยแรงที่ไม่เบานัก เพราะถึงแม้บนโต๊ะอาหารข้างหน้าจะมีชามซุปฟักทองที่เย็นชืดวางไว้อยู่ก็จริง แต่เขาไม่ใช่ไก่อ่อนที่จะเรียกร้องความสนใจจากแม่ด้วยเรื่องขี้ผงอย่างนี้

ให้ตายเถอะ!...

การดึงความสนใจของผู้หญิงสักคนจากคู่เดตของเธอ ซึ่งเขายังไม่เคยเห็นหน้าค่าตา จนไม่อาจประเมินคู่ต่อสู้ได้ช่างเป็นเรื่องยากเย็นนัก

คราวนี้โทรศัพท์เครื่องบางจึงถูกทิ้งอยู่บนเตียง ต่อให้คิดหาคำพูดดีๆ แล้วพิมพ์ส่งไปให้เธอก็คงไร้ประโยชน์ เพราะแท้จริงแล้วเขาไม่ได้อยากคุยกับเธอผ่านตัวหนังสือ แต่อยากเห็นหน้าเธอ อยากให้เธออยู่ตรงนี้ด้วยเท่านั้น

ก็แล้วทำไมไม่บอกเธอไปตรงๆ ว่าชอบเธอ แล้วก็อยากให้เธอชอบ สนใจและมองแต่เขาเพียงคนเดียว

นั่นเป็นเสียงหนึ่งที่เกิดขึ้นในใจ หากอีกเสียงกลับแย้งขึ้นว่า... จะมีผู้หญิงที่ไหนชอบความเผด็จการสุดโต่งเช่นนั้น เลเรฟถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ไม่เคยคิดว่าอัญชวิกาจะมีอิทธิพลต่อจิตใจมากถึงเพียงนี้

เขาทำตัวสุภาพได้มากกว่าที่ผ่านมา ทั้งที่เธอยืนยันว่าหากต้องการเพื่อนก็สามารถโทร.หาได้ แต่ใครจะไปทนเห็นผู้หญิงตัวกระทัดรัดเดินฝ่าความเหน็บหนาว และอันตรายที่แฝงตัวอยู่ในสังคมเมืองเพื่อมานั่งเป็นเพื่อนอยู่ตรงนี้

เขาเป็นห่วงในความปลอดภัยมากเกินกว่าที่จะเรียกเธอออกมาหาในยามวิกาล อันที่จริงแล้วเป็นห่วงราวกับว่าเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ

เลเรฟนอนพลิกตัวไปมา หาเหตุผลร้อยแปดมาชั่งน้ำหนัก สุดท้ายทุกอย่างก็พ่ายแพ้ต่อความต้องการในใจจนต้องควานหาโทรศัพท์ขึ้นมาโทร.หาเธอ

“เอาวะ ไม่เห็นหน้า แต่ได้ยินเสียงก็ยังดี” พึมพำกับตัวเองในขณะที่รอสาย

ตู๊ด... ตู๊ด...

ชายหนุ่มรอสายจนสัญญาณตัดไปเองถึงสองครั้ง ในครั้งที่สาม เสียงตู๊ดดังราวสามครั้งจึงเลื่อนโทรศัพท์ลง กดตัดสายแล้วเช็กเวลา

“ห้าทุ่มครึ่งแล้วนะแม่ตัวดี ยังไม่ถึงบ้านอีกหรือไง”

บ่นออกมาแล้วฉุกใจคิดได้ว่าสาเหตุของการกลับบ้านช้านั้นมีอยู่หลายอย่างนัก ซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับเธอหรือไม่

 

เลเรฟ :          ผมโทร.หาแล้วไม่รับสาย คุณโอเครึเปล่า ถ้ามีอะไรผิดปกติรีบโทร.หาผมนะ

 

กดส่งข้อความออกไปแล้วก็ต้องมานั่งลุ้นรอว่าเธอจะส่งข้อความกลับ หรือโทร.กลับตอนไหน มันหน่วงหัวใจก็ตอนรอ ที่ไม่อาจห้ามความคิดให้จินตนาการไปต่างๆ นานา

เขาอาจจะสถบออกมาด้วยถ้อยคำที่หยาบคายถ้าเวลาที่เขาว้าวุ่นใจ เธอกำลังซุกซบอยู่กับหน้าอกของผู้ชายอีกคน แต่อีกใจก็โล่งอกนักเพราะนั่นหมายความว่าเธอปลอดภัยดี

หรือเธออาจเผลอหลับไปโดยไม่รู้ว่าเขาพยายามติดต่อ

...แล้วแค่ไปกินมื้อเย็นจะเหนื่อยอะไรนักหนาถึงได้นอนสลบไสลไม่รู้เรื่อง มันคือความสบสันที่ต้องถามเอง ตอบเอง เฉียดใกล้เข้าคำว่าคลั่งอยู่รอมร่อ ถ้าไม่ได้ยินเสียงเตือนจากข้อความเรียกเข้า

 

อัญชวิกา : เพิ่งล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเลยไม่ได้รับสาย ขอโทษด้วยค่ะ ฉันสบายดี ทุกอย่างรอบตัวปกติ ขอบคุณที่เป็นห่วง

เลเรฟ :          โทร.ได้ไหม ผมไม่ถนัดพิมพ์

อัญชวิกา :  ตอนนี้ไม่สะดวกค่ะ

เลเรฟ :          คิดว่าคุณจะเข้านอนแล้วเสียอีก ทำไมยังไม่สะดวก

 

แหม... แค่ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้แค่นี้ต้องตามจิกตามทึ้งอย่างกับเธอเป็นเด็กในปกครองเชียว ถึงจะนึกหมั่นไส้อยู่ไม่น้อย แต่อัญชวิกาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเกิดความพึงใจ นึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

 

อัญชวิกา : ง่วงแล้วน่ะสิคะ คุณเองก็ควรพักผ่อนได้แล้ว จะได้หายเร็วๆ

เลเรฟ :          ยังไม่ง่วงเลย

อัญชวิกา :   ขอยานอนหลับมากินสักเม็ดสองเม็ดสิคะ

เลเรฟ :          พรุ่งนี้คุณจะมาหาผมตอนเช้าเลยใช่ไหม

อัญชวิกา :   พรุ่งนี้จะไปเยี่ยมค่ะ แต่ไม่รับปากว่าตอนไหน ขอเคลียร์ธุระให้เรียบร้อยก่อน แล้วจะส่งข้อความไปบอกอีกทีนะคะ

เลเรฟ :          ธุระอะไรอีกล่ะ ทั้งกินมื้อเย็น ทั้งคุยกันนั่นยังไม่พออีกหรือไง อย่าลืมนะว่าผมนอนเฉาตายอยู่คนเดียว

 

คนเฉียดใกล้คำว่า เฉาตายที่ไหน มีแรงประชดหนักอย่างนี้ เขาแค่อยากตอกย้ำให้เธอรู้สึกผิดที่ไม่เลือกอยู่กับเขาเท่านั้นเอง แล้วตอนนี้ก็คงอยากรู้เพิ่มขึ้นด้วยว่าเพื่อนที่ไปกินมื้อเย็นด้วยนั้นเป็นเพื่อนร่วมเตียงของเธอหรือไม่

โถ... พ่อคุณ น่าเอ็นดูในความอยากรู้อยากเห็นเหลือเกิน!

 

อัญชวิกา :   นับดาวไปด้วยกัน เดี๋ยวก็หลับค่ะ

 

เลเรฟไม่เข้าใจในคำพูดของเธอนักจนเมื่อได้เห็นภาพที่เธอส่งตามมา ภาพถ่ายผ่านกระจกเงาซึ่งตั้งอยู่ในทิศทางตรงกันข้ามกับเตียงของเธอ

ดาวที่ว่านั้นคือพลาสติกรูปดาวซึ่งติดอยู่บนฝ้า พอปิดไฟ มันจึงเรืองแสงเหมือนนอนมองดวงดาวบนท้องฟ้า แต่ดาวก็ไม่ได้น่าสนใจเท่ากับเจ้าของห้องซึ่งกำลังถือโทรศัพท์ถ่ายรูปนี้ส่งมาให้เขา

ด้านล่างของภาพที่สะท้อนผ่านกระจกเงา ทำให้เลเรฟต้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เพียงเพราะได้เห็นว่าเธอนอนอยู่บนเตียงเดี่ยวเพียงลำพัง

ในความถือตัว เธอก็ซ่อนเร้นความซุกซนเอาไว้ ในความอ่อนหวาน ก็ยังมีชั้นเชิงที่ทำให้เขาต้องหัวปั่น

...แล้วถ้าปล่อยให้เธอเดินผ่านไปง่ายๆ ชีวิตนี้เขาคงต้องพลาดสิ่งดีงามไปอย่างไม่น่าให้อภัย


 

ความจริงแล้วอัญชวิการู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องระหว่างกันยังไม่จบลงง่ายๆ แค่การไปเยี่ยมเขาพร้อมด้วยคำขอบคุณ ถึงเธอไม่ใช่ผู้หญิงใช้ชีวิตในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ อย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้ความรู้สึกดีต่อผู้ชายคนหนึ่งผ่านไปอย่างง่ายดาย อีกทั้งยังมั่นใจว่าเขาเองก็คงรู้สึกชอบพอเธอไม่ต่างกัน

อาการเซ้าซี้ ตอแยไม่เลิกพร้อมคำถามร้อยแปด ตอกย้ำให้เธอได้รู้ว่าเขาต้องจมจ่อมอยู่กับความเจ็บปวดของร่างกาย นั่นเป็นการเรียกร้องความสนใจซึ่งถ้าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่มีแรงดึงดูดต่อเธอแล้วละก็... เลเรฟจะกลายเป็นคนงี่เง่า ไม่น่าเข้าใกล้ในสายตาเธอทันที

หวังว่าภาพที่เธอส่งไปจะทำให้เขาหลับได้ง่ายขึ้น แน่นอนว่าภาพดังกล่าวเป็นที่มาของข้อความเรียกรอยยิ้มก่อนนอน

ฝันถึงผมด้วยนะ คนสวย

คนสวยไม่ได้พิมพ์ข้อความตอบกลับไปว่าอย่างไร ได้แต่เพ่งพิศมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเมมโมรี่ชื่อเจ้าของเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ เสร็จเรียบร้อยแล้วก็เปิดกลับเข้ามาดูข้อความอีกครั้ง พลางหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ถึงหน้าตาของเขาจะไม่ได้น่ารักเหมือนชื่อ แต่มุกจีบเธอ และชื่อใหม่ก็ถูกใจเธอมากมายนัก

‘Reffy’

“คุณก็ต้องฝันถึงฉันเหมือนกัน เรฟฟี่”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

57 ความคิดเห็น

  1. #35 poppy09 (@poppy09) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 09:19

    นี่ถ้าเรฟฟี่มาเห็นชื่อในโทรศัพท์ นางจะรอดมั้ย 55555

    #35
    0
  2. #34 ZeeWaa (@ZeeWaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 07:01
    รออีบุ๊คนะคะ ออกประมาณเมื่อไรคะ
    #34
    0