เล่ห์ลวงบ่วงมาร

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 1 ฉันไม่ใช่คุณนายเมอร์ดอช! 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    18 ก.ย. 60


          บรรยากาศรอบตัวไม่น่าพิสมัยเลยสักนิด แต่อย่างน้อยอาการนิ่งเงียบ ก็ทำให้เลสเลอร์มั่นใจได้ในระดับหนึ่งว่าสามารถควบคุมภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเอาไว้ได้แล้ว  ท้ายที่สุดเขายังนึกไม่ออกว่าเริ่มต้นโต้เถียงกับเธอเป็นเด็กๆ อย่างนี้ได้อย่างไร

          ความจริงแล้วปล่อยให้เธอเป็นเจ้าสาวร้างงานวิวาห์ยังจะดีเสียกว่ายัดเยียดเธอให้กับผู้ชายปากร้าย ใจโหดที่นั่งอยู่ข้างๆ มันน่าน้อยใจและหงุดหงิดใจในคราวเดียวกันที่ต้องสั่งตัวเองไม่ให้ร้องไห้เพราะคำขู่เข็ญของเขา

          คิดมาถึงจุดนี้คุณหมอสาวก็บอกตัวเองว่าจะไม่ยอมนั่งงอมืองอเท้ายอมรับความช่วยเหลือจากเขา ไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะร้ายแรงสักแค่ไหน ก็เขาเป็นคนพูดเองนี่นะว่า... การหนีไม่ใช่ทางแก้ปัญหา

          เบนท์ลี่ย์สีชมพูสุดหวานสมกับเป็นรถบ่าวสาวกำลังแล่นเข้ามาจอดหน้าโรงแรมอย่างนิ่มนวล ทว่าน้ำเสียงแข็งๆ ของพลิสรากลับทำให้เลสเลอร์ปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน

          “ทุกนาทีบนโลกใบนี้มีคนตายสักพันห้าร้อยคน ถ้าหนึ่งในนั้นเป็นฉันแล้วทำให้คุณไม่ต้องเดือดร้อน ไปหย่ากันตอนนี้เลยก็ได้”

          ตุบ!

          เสียงปิดประตูรถดังขึ้นอย่างกึกก้องในใจของเลสเลอร์ โอ... หมัดฮุกขวาของเธอทำให้เข้าหน้ามืดจริงๆ

          น้ำเสียงเหวี่ยงสะบัดกับการก้าวลงจากรถโดยไม่หันหน้ากลับมามองเขาสักนิดทำให้คนที่เพิ่งจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนไม่ถึงชั่วโมงเต็มบดกรามแน่นจนเป็นสันนูน หากยังรีบก้าวลงจากรถเพื่อเดินตามเธอ

          อาการนิ่งเงียบราวสิบห้านาทีที่ผ่านมานั่นเป็นเพียงภาพลวงตาสินะ เธอถึงเพิ่มเลเวลความอวดดีชวนเขาไปจดทะเบียนหย่า พร้อมสะบัดก้นงอนๆ เดินหนีไปแบบนั้น

          “อย่าเดินหนีผมแบบนี้นะพลีส”

          เสียงห้าวที่ดังไล่หลังมานั้นบ่งบอกว่าหงุดหงิดใจอย่างหนัก แต่ขอให้รู้เอาไว้ว่าความรู้สึกของเธอก็ไม่ต่างกันนัก “อย่ามาเรียกอย่างนั้น ชื่อฉันเอาไว้ให้คนสนิทเรียก”

          “หยุดเดินเดี๋ยวนี้ คุณหมอ”

          ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าซีอีโอแห่งเมอร์ดอชแอนชัวรันโฮลดิ้งยอมลดราวาศอกกับผู้หญิงสักคนเป็นครั้งแรก

          “ฉันยอมไร้จรรยาบรรณโดยไม่เสียใจสักนิด ถ้าปล่อยให้คนไข้อย่างคุณตายไปต่อหน้า” พลิสราโต้กลับทันควัน สายตามองเห็นร่างของรอดส์ที่กำลังเดินออกมาจากล็อบบี้ของโรงแรม

          คราวนี้เธอจะไม่ปล่อยทั้งรอดส์และพ่อของตนได้มีโอกาสหลีกเลี่ยงที่จะชี้แจงเรื่องทุกอย่างอีกต่อไป ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่เจ้าของเสียงดุกร้าวยังตะโกนไล่หลังเธอใกล้เข้ามาทุกที

          เลสเลอร์ก้าวยาวๆ แล้วเอื้อมมือไปรั้งข้อศอกของเธอเข้าหาตัว “งั้นก็เป็นเมียนี่แหละ ดีที่สุดแล้ว”

          ปัง!... ปัง!...

          “ระวัง... กรี๊ด...” พลิสราหวีดร้องออกมาสุดเสียง แต่ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับมือปืนที่กำลังลั่นไกนัดที่สอง

          ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงเสี้ยววินาที หากกระสุนจากคนร้ายทำให้ร่างของรอดส์ล้มลงกับพื้น จากนั้นมือปืนก็เปลี่ยนเป้าหมายหันปลายกระบอกปืนมายังต้นกำเนิดเสียงหวีดร้อง

          ไม่ต้องรอให้เธอกรีดร้องออกมาอีกครั้ง เลสเลอร์ก็ดึงร่างของภรรยาเข้ามาแนบอกอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือแข็งแรงกดศีรษะได้รูปให้แนบอยู่กับอกแล้วใช้ทั้งตัวเพื่อบดบังวิถีกระสุนโดยไม่คิดถึงความปลอดภัยของตนเลย แต่เมื่อเวลาผ่านไปกลับไม่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น หากมีเพียงเสียงของรถมอเตอร์ไซด์ที่บึ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

          เสียงแหลมจากพาหนะของมือปืนดังไกลออกไปเรื่อยๆ เลสเลอร์จึงดึงร่างอ้อนแอ้นออกมาสบสายตาพร้อมถามเร็วๆ “พลีส... เป็นอะไรรึเปล่า”

          พลิสราส่ายหน้าดิก ตกใจสุดขีดกับเหตุร้ายที่เกิดขึ้นในระยะไม่ถึงสามร้อยเมตร ดวงตาคู่หวานยังดูตื่นตระหนกแต่ก็รีบปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณของนิติแพทย์

          “เรียกรถพยาบาล” เลสเลอร์ตะโกนบอกใครสักคนหลังจากที่มั่นใจว่าเธอปลอดภัยดี ซึ่งหนึ่งในพนักงานของโรงแรมที่อยู่ใกล้ที่สุดก็รีบทำตามโดยเร็ว จากนั้นทั้งคู่ก็วิ่งเข้ามาหาร่างที่นอนกองอยู่กับพื้น

          เสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดของรอดส์ยังหลุดรอดออกมาตลอดเวลา และยังดังขึ้นเมื่อลูกชายนอกสมรสประคองร่างของผู้เป็นพ่อให้นั่งพิงตนเอง เลือดสีแดงฉานนองพื้น

          “รอดส์... ทำใจดีๆ ไว้ ผมอยู่นี่” เลสเลอร์เรียกพ่อให้ได้สติ รีบดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าแล้วใช้มันกดลงบนหน้าท้อง ฝ่ามือบางกดห้ามเลือดอีกบาดแผลเอาไว้แล้ว

          “เลือดออกเยอะมาก เราต้องพารอดส์ส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด” พลิสรายังสังเกตเห็นได้ว่าแผลที่อยู่ช่วงกลางอกต่างหากที่ทำให้เลือดไหลออกมาอย่างมากมาย ทั้งตอนนี้สติของรอดส์ก็เลือนรางเต็มที

          “เลสเลอร์ พ่อเจ็บ จะ...เจ็บเหลือเกิน”

          “ไม่มีเวลาแล้ว ผมจะพารอสด์ส่งโรงพยาบาล ไปเปิดประตูรถ พลีส” บอกพร้อมส่งกุญแจให้เธอ

          ในจังหวะเดียวกันนั้นพิศาลก็รีบเดินแกมวิ่งมาสมทบ ก่อนที่จะมองเลสเลอร์อุ้มผู้เป็นพ่อขึ้นแล้วรีบเดินไปยังซูเปอร์คาร์สุดหรู เมื่อจัดการวางพ่อลงบนเบาะหลังเรียบร้อยแล้วก็ถอยออกมาจากตัวรถ

          “คุณนั่งหลังกับรอดส์คอยห้ามเลือดนะพลีส” ท่าทางไม่สู้ดีของผู้เป็นพ่อทำให้เขาลืมไปว่ากำลังพูดเรื่องพวกนี้กับคุณหมอ

          “ค่ะ รีบไปเถอะ”

          “งั้นเดี๋ยวผมจะขับรถตามไปที่โรงพยาบาล รีบไปเถอะ” พิศาลบอกก่อนจะมองตามร่างสูงใหญ่ที่ขับรถออกไปด้วยความรวดเร็ว

          เมื่อซูเปอร์คาร์สุดหรูเลี้ยวออกไปแล้วพิศาลก็หันกลับมามองจุดเกิดเหตุซึ่งตอนนี้ยังมีผู้คนยืนมุงกันอยู่ไม่น้อย ต่างพากันพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่นานนักรถยนต์ของเจ้าหน้าที่ตำรวจก็แล่นเข้ามาจอด พิศาลจึงรีบต่อสายโทรศัพท์หาคริส หุ้นส่วนคนสนิทของรอสด์ให้เดินทางมายังโรงแรม จากนั้นจึงเข้าไปแสดงตัวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าตนนั้นรู้จักกับผู้บาดเจ็บ ให้การตามความสัตย์จริง

************

เอาแล้วไง พ่อถูกยิง ลูกหายตัวไป ใครจะเป็นคนบงการ มาตามต่อพรุ่งนี้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #84 Nattakunn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 13:15
    อยากได้เล่มเหมือนกันคะ
    #84
    1
    • #84-1 [ศิริพารา] [รายาฤดี](จากตอนที่ 6)
      9 พฤศจิกายน 2560 / 20:48
      เล่มสามารถสั่งซื้อได้ตามโปสเตอร์ที่ให้รายละเอียดไว้ได้เลยค่า
      ขอบคุณค่า
      #84-1
  2. #17 Poppy1973 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 15:35
    อยากได้เล่มจ้าาาาค้าง5555
    #17
    0
  3. #16 นัควัต (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 10:54
    มอเตอร์ไซด์ = มอเตอร์ไซค์

    โอ้ยยย คือลุ้นมากอะค่ะ สนุกมากๆเลยค่ะ
    #16
    0
  4. #15 coffee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 10:12
    ลุ้นนนนค่ะ ตามต่อค่ะ
    #15
    0