เล่ห์ลวงบ่วงมาร

ตอนที่ 39 : ตอนที่ 11 ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    22 ต.ค. 60


ชีวิตส่วนตัวที่เลสเลอร์หลีกเลี่ยงและไม่ยอมเปิดเผยออกมาให้เธอได้รู้นั้นเป็นเรื่องสำคัญ เพราะมันเป็นสิ่งที่คอยกวนใจระหว่างความรู้สึกอันดีที่มีต่อกัน

หากเขายอมเปิดใจสักนิดการยอมรับให้เขาได้ก้าวเข้ามาใกล้อีกระดับคงจะไม่สร้างความหนักใจให้พลิสรานัก

แม้ว่าแรงดึงดูดภายในใจอาจจะไม่ราบรื่น แต่แรงดึงดูดทางกายต่างหากที่ไม่อาจมีอุปสรรคใดๆ มาขวางกั้น ถึงเลสเลอร์จะขยันหยอดมุกจีบเธออยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่ได้หวานเลี่ยนจนจับได้ว่ากำลังตะล่อมพาเธอขึ้นเตียง

สายตาที่จ้องมองยังคงร้อนแรง เปิดเปลือยความปรารถนาออกมาอย่างโจ่งแจ้ง แต่ก็ไม่ได้จู่โจม ถึงเนื้อถึงตัวจนเธอรู้สึกไม่ปลอดภัย

ในเมื่อบ้านทั้งหลังมีเตียงอยู่เพียงเตียงเดียว ถ้าจะไล่ให้เขาไปนอนโซฟาหรือตากลมอยู่ในกระโจมไม้ข้างนอกก็ดูจะแล้งน้ำใจไปสักนิด นั่นเป็นเหตุผลที่พลิสรายอมแบ่งปันเตียงอีกครึ่งหนึ่งให้เขา

แม้ก่อนนอนจะอยู่ในอาณาเขตของตัวเองแล้ว แต่สองคืนที่ผ่านมาเมื่อลืมตาขึ้นในเช้าของวันใหม่ก็จะพบว่าอยู่ในอ้อมกอดของเขาทุกครั้ง

วันนี้น่าอายกว่าทุกวันเพราะทั้งแขนและขาของเธอเกยอยู่บนร่างแกร่ง โชคดีที่เขายังไม่รู้สึกตัว พลิสราค่อยๆ ยกแขนและขาของตัวเองออกจากสะโพกสอบ พยายามพลิกตัวแล้วขยับลงจากเตียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อได้หย่อนสองเท้าลงมาจากปลายเตียงก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“พลีส... ไม่กอดผมแล้วทำไมไม่ห่มผ้าให้หน่อย หนาวนะ”

น้ำเสียงที่ดังขึ้นงัวเงียจัดนั่นทำให้พลิสราแปลกใจจนต้องลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวกลับไปมองเขาจากปลายเตียง

โอ... เธอควรจะทำเป็นมองผ่านเครื่องจับเท็จส่วนตัวที่ตั้งชันราวกับทักทายทุกเช้าสินะ!

ความจริงก็คิดว่าเขากำลังจะล้อให้ได้อาย แต่เห็นพลิกตัวนอนหงายแล้วเงียบไปก็เลยเข้าใจว่าเขาคงหลับต่อจริงๆ จึงเขย่งปลายเท้ารีบวิ่งไปยังห้องน้ำ คิดในใจว่าขอเวลาปรับอารมณ์สักนิดเพราะการที่ตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองกอดผู้ชายคนหนึ่งเสียแน่นหนานั้นเป็นเรื่องที่น่าอายนัก

ไปหลอกเด็กอมมือเถอะถึงจะเชื่อว่าผู้ชายร่างกายแข็งแรง ผิวแน่นตึงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออันอุดมสมบูรณ์ สวมเพียงกางเกงผ้ายืดขาสั้นตัวเดียวนอนทุกคืนจะบ่นว่าหนาว!

วันนี้เธอมีนัดกินมื้อเที่ยงกับลาน่าที่ร้านอาหารพื้นเมืองแห่งหนึ่ง พลิสราจึงไม่ได้โอ้เอ้อยู่ในห้องน้ำเช่นเคย ตั้งใจว่าจะยืมรถของเขาขับเข้าเมืองเพราะเมื่อคืนนี้ดูเขายุ่งๆ โทรศัพท์สั่งงานอยู่หลายครั้งแล้วยังนั่งทำงานต่อจนดึกดื่น ความจริงแล้วเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขามานอนบนเตียงเมื่อไร

ถึงแม้ว่าห้องอาบน้ำจะมีเพียงประตูกระจกฝ้ากั้น ปิดบังร่างกาย มุมแต่งตัวก็มีแค่ผนังปูนที่ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้ง

หากที่ผ่านมาเลสเลอร์ให้เวลาส่วนตัวกับเธออย่างเต็มที่จนแต่งตัวเรียบร้อยถึงจะเข้ามาใช้ห้องน้ำ นั่นทำให้พลิสราวางใจเดินออกจากห้องด้วยผ้าเช็ดตัวพันร่างเพียงผืนเดียว

ทว่ารอยยิ้มพรายพร้อมกับสายตาร้อนแรงที่เขาใช้มองนั้นก็สร้างความเขินอายจนรู้สึกได้ถึงไอร้อนที่ลามเลียขึ้นมาตามผิวกายจนเธอต้องนิ่งงัน ก้าวขาไม่ออก

ผู้ชายที่ยืนพิงสะโพกเข้ากับเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ถึงเสื้อผ้าหน้าผมยุ่งเหยิงบ่งบอกว่าเพิ่งตื่นนอน แต่คนมองกลับเห็นว่าเซ็กซี่อย่างร้ายกาจและเป็นอันตรายต่อใจเธอที่สุด

หากเลสเลอร์ก็ลดความอึดอัดใจของเธอให้ทุเลาเบาบางลงด้วยการไถ่ถามน้ำเสียงปกติ ไม่ต่างจากคู่สามีภรรยาที่กำลังใช้เวลาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ร่วมกัน

“ไม่ปลุกผมบ้างล่ะ มีนัดกับลาน่ากี่โมงจ๊ะ”

“เอ่อ... บ่ายโมงค่ะ แต่เห็นเมื่อคืนคุณดูยุ่งๆ เลยว่าจะยืมรถขับไปเองดีกว่า” ตอบแล้วต้องก้าวออกมาจากห้องน้ำเพื่อหลีกทางให้เขาได้เข้าไปใช้บ้าง

“ก็เดี๋ยวผมไปส่งแล้วจะเข้าออฟฟิศสักหน่อย เสร็จแล้วคุณค่อยโทรหา เดี๋ยวผมจะไปรับ”

พอเขาย้ำถึงเรื่องการรับ-ส่ง พลิสราก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองนั้นไม่ได้มีใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ “มัวแต่คิดว่าจะขับรถเอง แต่ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่มีใบขับขี่”

“ปกติถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุก็ไม่มีตำรวจมาตรวจหรอก หรือถ้าเจอแจ็กพอตจริงๆ ผมก็มีเงินจ่ายค่าปรับ” จบคำพูดก็ก้าวเข้าไปใกล้ๆ ยื่นมือเฉียดทรวงอกอวบอิ่มไปโอบหัวไหล่เธอไว้แล้วก้มลงกดปากและจมูกลงบนผิวเนื้อเนียนละเอียดช่วงท้ายทอย

“อื้อ... หอมแบบนี้ ไม่ปล่อยให้ตำรวจจับตัวไปนานหรอก”

ประโยคแรกที่ได้ฟังอาจจะนึกหมั่นไส้มหาเศรษฐี แต่เชื่อเถอะว่าเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับสัมผัสที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของตัวเธอนั้นกลับลบความหมั่นไส้นั้นออกไปจนสิ้น

พลิสราแทบจะไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูดต่อจากนั้นเพราะต้องรีบจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย ในขณะที่สมองกำลังขบคิดถึงกับความผูกพันที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ใจหนึ่งมีความสุขเหมือนกับคนที่ตกอยู่ในห้วงความรัก อีกใจกลับรู้สึกผิดเพราะระยะเวลาเพียงไม่กี่วันที่มีร่วมกับเลสเลอร์นั้นกำลังจะเข้ามาแทนที่ความผูกพันของเธอและคนที่เลือกเป็นเจ้าบ่าวซึ่งใช้เวลาคบหากันมาเกือบปี

 

Murdoch Assurance Holding : Honolulu Branch

สามสิบนาทีหลังจากส่งพลิสราหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง เลสเลอร์ก็ได้เข้ามานั่งเซ็นเอกสารอยู่ในห้องทำงาน เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดกว้างออกโดยไม่ต้องรอฟังคำอนุญาตนั้นเป็นข้อตกลงที่เขามีร่วมกับคนสนิท ซึ่งบอกให้รู้ว่ากำลังมีเรื่องเร่งด่วน

มาไคเดินเข้ามาพร้อมกับวางไอแพดลงบนโต๊ะทำงานของเจ้านายทันที “ไซม่อนติดต่อมาครับ ทางโน้นมีการเคลื่อนไหว”

“ว่าไง ไซม่อน” ถามพร้อมมองใบหน้าของคนสนิทที่คอยดูแลเรื่องต่างๆ แทนตนคอยรายงานความปลอดภัยในการดำรงชีวิตประจำวันของพิศาลและความคืบหน้าอาการป่วยของผู้เป็นพ่อ

ซึ่งล่าสุดนั้นเลสเลอร์ได้รับทราบว่าพ่อของตนมีอาการดีขึ้นตามลำดับ หากหมอยังไม่อนุญาตให้ทำกายภาพบำบัดเพราะต้องรอให้ความเจ็บปวดบริเวณแผลผ่าตัดลดน้อยลงกว่านี้

“ต่อจากที่ผมรายงานเรื่องการรักษาคุณรอดส์นะครับ แต่เมื่อเช้านี้มีการเบิกเช็คเงินในบัญชีหลักของบริษัทออกไปสิบล้านบาทครับ”

เลสเลอร์ละสายตาจากเอกสารเหลือบขึ้นมองคนสนิท “เช็คใคร”

งานหนังสือคราวนี้ศิริพาราไปที่บูธโรแมนติค ZoneC1 M21  

21-22 ตุลาคมนี้ ตั้งแต่บ่ายโมงเป็นต้นไปนะคะ 

ใครไปเดินงานอย่าลืมแวะทักทายศิริพาราด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น