เล่ห์ลวงบ่วงมาร

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 7 เล่ห์ลวงจากมารร้ายที่เป็นอันตรายต่อใจ 1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    9 ต.ค. 60


เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นนั้นบอกให้เลสเลอร์รู้ว่ามีบางคนที่อยู่ในบ้านกำลังหาทางเปิดประตูและหน้าต่าง สร้างรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผุดพรายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

หากจะเปิดประตูต้องใช้รหัสหรือไม่ก็สแกนลายนิ้วมือของเขา ส่วนประตูกระจกใสแจ๋วก็เป็นกระจกนิรภัย แน่นอนว่าการปลดล็อกก็ไม่ได้แตกต่างกันกับการเปิดประตูเลย

เขารู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงงี่เง่าที่คิดจะชิ่งหนีง่ายๆ แต่ตอนนี้มิสเพอร์เฟกต์กำลังเกิดความสบสันในจิตใจตนเพราะจุมพิตเร้าอารมณ์เมื่อครู่ ถึงแม้เธอจะไม่ได้จูบตอบกลับมาอย่างเต็มอารมณ์ แต่ไร้ซึ่งอาการต่อต้าน ขัดขืน นั่นก็เป็นผลตอบรับอันดีของเกมวัดใจแล้ว

เลสเลอร์คิดในขณะที่ปล่อยให้สายน้ำเย็นไหลผ่านร่างกาย หวังว่าความรุ่มร้อนที่เกิดขึ้นจากจุมพิตเมื่อครู่จะลดดีกรีลงบ้าง ไม่เช่นนั้นคนที่ต้องวางตัวลำบากก็คงต้องเป็นตนเองวันยังค่ำ

ราวยี่สิบนาทีที่ใช้เวลาในห้องน้ำอย่างสิ้นเปลืองเพราะสายน้ำเย็นไม่ได้ลดทอนความต้องการที่เกิดขึ้นเลย สุดท้ายยังต้องกลับไปหาทางออกให้ตัวเองด้วยวิธีการแรกที่เคยได้เรียนรู้

ทั้งที่เมียอยู่ใกล้ๆ แต่คนอย่างเลสเลอร์ต้องปลดปล่อยตัวเองด้วยฝ่ามือทั้งสองข้าง ต้องเรียกความมั่นใจอยู่นานกว่าจะเดินออกจากห้องน้ำ

ทว่าภาพที่เห็นเธอนอนตะแคงหันหลังให้ตนอยู่บนโซฟาเบดตัวเดิมนั้น ก็เรียกรอยยิ้มพึงใจจากเลสเลอร์ได้เป็นอย่างดี ความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ไม่กล้าสู้หน้าต่อกัน

ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องพูดคุย อยากรู้เกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของเธอมากมาย แต่เขาก็ยังนึกไม่ออกว่าจะเริ่มต้นถามไถ่อย่างไร

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกทีนั้นทำให้พลิสราพยายามกำหนดลมหายใจเข้า-ออกของตนให้สม่ำเสมอ หลับตานิ่งอย่างคนที่นอนหลับสนิทไปแล้ว

ตอนนี้เธอยอมที่จะหนีปัญหาด้วยลูกไม้ตื้นๆ เพราะไม่รู้ว่าหลังจากปล่อยตัวไปใจไปกับจุมพิตอันวาบหวามแล้วจะสู้หน้าเขาได้อย่างไร หวังว่าความอ่อนล้าและเรื่องหนักๆ ที่เจอมาทั้งวันจะทำให้เขาเชื่ออย่างสนิทใจ

“เฮ้อ... หลับไปซะแล้ว”

เธอได้ยินเสียงทุ้มที่ดังขึ้นอย่างชัดเจนแล้วต้องลอบถอนหายใจเมื่อรู้ว่าเขาเดินห่างออกไป แม้ต้องอยู่ด้วยกันในห้องสี่เหลี่ยม แต่ถ้าต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมีการพูดคุยหรือปะทะคารมก็คงจะเป็นหนทางที่อันตรายต่อหัวใจเธอน้อยที่สุดแล้ว

เบอร์เกอร์เนื้อแช่แข็งถูกค้นออกมาจากตู้เย็นแล้วโยนเข้าไมโครเวฟ ไม่กี่นาทีต่อมาก็ส่งกลิ่นหอมยั่วความหิวให้คนที่ยังไม่ทันได้มีอะไรตกท้องกว่าสิบชั่วโมงได้ทรมาน

ตกลงเขาเข้าใจว่าเธอหลับสนิทไปแล้วใช่ไหม ถึงได้เดินมากินอาหารอยู่ใกล้ๆ ให้ได้กลิ่น ให้ได้ยินเสียงเคี้ยวอยู่เช่นนี้

ทว่าพลิสราจะไม่ยอมเสียฟอร์ม ทำเป็นงัวเงียรู้สึกตัวตื่นแล้วเดินไปหาอาหารในตู้เย็นอย่างแน่แท้ ถือเสียว่าวันนี้งดอาหารเย็นลดหุ่นก็แล้วกัน

เบอร์เกอร์เนื้อสองชิ้นตามด้วยน้ำอัดลมเย็นซ่าอีกหนึ่งกระป๋อง ส่วนอาหารตาก็ได้เพ่งพิศเรือนร่างน่าปรารถนาที่เขารู้ดีว่าภายใต้ชุดคลุมและเสื้อเชิ้ตคือเรือนร่างอันเนียนนุ่มของเธอ แต่ก็ยืนยันไปแล้วว่าต่อให้เธอเปลือยร่างนอนอยู่ข้างๆ ก็จะไม่บังคับขืนใจโดยเด็ดขาด

อันที่จริงแล้วเขาไม่ใช่สุภาพบุรุษอะไร แต่จะให้ปล้ำเมียแล้วถูกตราหน้าว่าขืนใจเธอล่ะก็... ไม่มีวันนั้นหรอก!

ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วกับความรู้สึกยอดแย่ที่เธอมอบให้ในคืนวิวาห์!

ในขณะที่พลิสรากำลังเอาชนะความหิวด้วยการกำหนดลมหายใจเข้า-ออก จากนาทีเป็นหลายนาที สุดท้ายก็หลับสนิทไปด้วยความอ่อนล้า

ส่วนเลสเลอร์ก็ใช้เวลาทำงานที่คั่งค้างผ่านแล็ปท็อปราวสองชั่วโมง ก่อนจะส่งข้อความถึงพิศาลโดยไม่ได้เอ่ยถึงการที่พลิสราถูกปองร้าย เพียงแค่บอกว่าได้พบเธอแล้วและปลอดภัยดี

 

เสียงคลื่นซัดสาดไม่ต่างจากเสียงนาฬิกาธรรมชาติที่ปลุกให้พลิสราตื่นขึ้นมารับแสงแดดของวันใหม่ด้วยความสดชื่นทว่าภาพทรงจำก่อนหลับตาลงคือฝ้าเล่นระดับสีขาวสะอาดตา ไม่ใช่คานไม้ที่วางซ้อนกันเช่นนี้

คุณหมอคนสวยชันตัวลุกขึ้นก็พบว่าตัวเองนั้นอยู่บนที่นอนนุ่มทรงกลมที่หันหน้าเข้าหาท้องทะเลสีฟ้าอมเขียว ซึ่งคงจะเป็นกระโจมไม้ทรงกลมที่เห็นเมื่อคืน

ความจริงดังกล่าวทำให้เธอรีบก้มลงสำรวจตัวเองแล้วต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพราะเสื้อผ้ายังอยู่ในสภาพเดิม

ถ้าไม่ใช่เขาอุ้มมาแล้วก็คงจะเป็นเธอที่ละเมอเดินออกมาจากกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้านั่น แต่คงพลัดตกทะเลไปแล้วไม่ควรต้องได้มานั่งฟังเสียงคลื่นอยู่อย่างนี้แน่นอน

“เฮ้อ... เผลอเป็นไม่ได้ เปลืองเนื้อเปลืองตัวที่สุดเลย” พลิสราบ่นอุบพลางขยับตัวหย่อนขาลงจากที่นอนนุ่ม ตั้งใจเดินกลับเข้าไปข้างใน แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้ต้องครางออกมาด้วยความอัศจรรย์ใจ

“โอ... สวยอะไรอย่างนี้”

ระเบียงที่ติดกับห้องนอนนั้นครึ่งหนึ่งเป็นระเบียงไม้ปกติ อีกครึ่งหนึ่งมีเชือกสีดำสานเป็นตาข่ายขึงกับขอบไม้ที่ตีเป็นกรอบสี่เหลี่ยมเอาไว้ ชวนให้ก้าวลงไปนั่งเล่นเหลือเกิน ทั้งหมดนั่นยังไม่นับรวมกับน้ำทะเลใสจนเห็นปลาตัวเล็กตัวน้อยแหวกว่ายอยู่ในน้ำ

นั่นไม่ได้เป็นแค่ความคิดอีกต่อไป เมื่อความสวยงามของแปซิฟิกกลบลบความไม่พอใจให้เลือนหายไปจนสิ้น จนตอนนี้พลิสรากำลังนั่งตะแคงอยู่บนตาข่ายแล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งลงไปในน้ำใสๆ นึกอยากว่ายน้ำเล่นให้ชุ่มปอด แต่ความจริงก็คือเธอไม่มีเสื้อผ้าที่เป็นของตัวเองเลยสักชิ้น ที่ติดตัวอยู่นี้ก็ไม่สามารถที่จะใส่ลงเล่นน้ำทะเลได้

พลิสราต้องตัดใจจากน้ำทะเลเย็นใสเพื่อกลับเข้าไปข้างในอีกครั้ง อย่างน้อยวันนี้ก็ต้องให้เขาขับรถกลับไปเอาของใช้ทั้งหมดที่อยู่โรงแรม

ทว่าความเงียบเชียบไร้กระทั่งเงาของเขาก็ทำให้อารมณ์แจ่มใสของพลิสราต้องขุ่นมัวอีกครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าเขาทิ้งเธอไว้ให้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้านี้คนเดียว แถมยังล็อกประตูเสียแน่นหนา ไร้ซึ่งเครื่องมือสื่อสารใดๆ หากความขุ่นข้องหมองใจที่เกิดขึ้นนั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นโทสะ เมื่อต้องติดแหงกในกรงขังที่สวยที่สุดในโลกตลอดทั้งวัน!

 

 55555555มาขังเมียไว้ในบ้านคนเดียวแบบนี้ได้ยังไง 

กลับมาถึงล่ะน่าดู  

หมอพลีสจะเหวี่ยงหนักแค่ไหน ตามต่อพรุ่งนี้นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #65 coffee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 08:29
    โอ้ยยยยค้างงงงค่ะ เลสเลอร์ที่แสนดี ติดตามค่ะ
    #65
    0
  2. #64 coffee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 08:29
    โอ้ยยยยค้างงงงค่ะ เลสเลอร์ที่แสนดี ติดตามค่ะ
    #64
    0