เล่ห์ลวงบ่วงมาร

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 7 เล่ห์ลวงจากมารร้ายที่เป็นอันตรายต่อใจ 1 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 ต.ค. 60



ไม่ผิดเลยที่อยากฟังเหตุผลจากปากของคนรักที่คบหากันมาแปดเดือน

...แต่ผิดที่เพราะเธอไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของผู้ชายตรงหน้า คนที่เข้ามาช่วยชีวิตให้รอดพ้นจากความตาย คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี

“ฉันขอโทษและขอบคุณสำหรับเรื่องวันนี้”

สั้นๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบาง หากแต่รับรู้ได้ถึงความจริงใจของเธอ เหมือนน้ำทิพย์อันชุ่มฉ่ำ ปลอบประโลมให้หัวใจแกร่งที่ปวดร้าวกลับมาดีขึ้นอีกครั้ง

คำพูดง่ายๆ ที่ฉุดเขาขึ้นมาจากหุบเหวลึกจนแทบจะลืมอาการต่อต้าน ขัดขืนของเธอไปจนสิ้น

“ยินดีครับ คุณนายเมอร์ดอช”

ครั้งที่สองที่เธอได้เห็นรอยยิ้มอบอุ่นเจืออยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ไร้ซึ่งความยียวนกวนอารมณ์หรือท้าทายความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น หากยังไม่มั่นใจจนต้องถามออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก “หมายความว่าคุณจะไม่ยั่วโมโหฉันแล้ว”

“ตราบใดที่คุณไม่เริ่มก่อน” จบคำพูดยังยิ้มกว้าง แววตาเจ้าเล่ห์ยังเปลี่ยนเป็นขี้เล่นจนคนมองดวงตาพร่าเลือนไปกับเสน่ห์ของผู้ชายตรงหน้า

“ถ้าเกิดเจออธิปแล้วเขามีเหตุผลที่น่าให้อภัย คุณจะปล่อยฉันไปใช่ไหม” ที่ถามออกไปแล้วต้องรีบอธิบายต่อเพราะดวงตาคู่คมนั้นหรี่แคบลงจนกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ “คือ... ฉันกำลังสงสัยว่าที่อธิปหายตัวไปและที่ฉันถูกปองร้ายแบบนี้น่าจะมาจากงานที่เราทำด้วยกัน”

“หมายถึงคดีที่คุณกับมันมีส่วนร่วมกันส่ง ส.ส. เข้าตะรางน่ะเหรอ”

“ค่ะ” รับคำอย่างรวดเร็วพร้อมกับความสงสัยที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน “อ้าว... แล้วคุณรู้ได้ยังไง”

“คุณลืมล็อกเอ้าท์อีเมล์เมลจากคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานพ่อ”

อยากจะโกรธทั้งพ่อและเขา แต่ถ้าจะโทษก็ต้องโทษในความสะเพร่าของตัวเองมากที่สุด จึงเลือกที่จะลืมมันไป “งั้นคุณคงรู้หมดแล้ว ไม่ต้องอธิบายแล้วสินะ”

“แล้วทำไมต้องหน้ามุ่ย มันไม่ใช่ความลับสักหน่อย รอยสักที่จุดประกายความสงสัยของคุณนั่นก็อยู่บนตัวพ่อผม”พูดจบก็ต้องหัวเราะร่วนเมื่อเห็นเธอยิ้มอย่างคนตกกะไดพลอยโจน เลสเลอร์จึงเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นโอบหัวไหล่กลมกลึงเอาไว้แล้วรั้งให้เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงโซฟาเบดแล้วกดบ่าให้เธอนั่งลง “ผมจะไปอาบน้ำก่อน ระหว่างนี้คุณก็ลองคิดดูไปพลางๆ ว่าจะเริ่มหาลูกชายของ ส.ส. คนนั้นได้จากที่ไหน”

“เขาเป็นเอเชีย ฉันก็คิดว่าน่าจะเริ่มจากไชน่าทาวน์ในโฮโนลูลู น่าจะมีคนเคยเห็นเขาบ้าง”

ตอบออกไปตามที่วิเคราะห์มาเป็นอย่างดี แต่ถ้าลองว่าเขาได้อ่านอีเมล์เมลของเธอแล้วก็คงไม่มีเรื่องอะไรให้อธิบายอีก แล้วตอนนี้ประเด็นที่ทำให้เธอหนักใจนั่นคือการใช้ชีวิตร่วมกับมารร้ายเจ้าเล่ห์ต่างหาก

“ดะ...เดี๋ยวก่อน”

เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความประหม่าทำให้คนที่ตั้งใจจะไปอาบน้ำ หมุนตัวกลับมานั่งเบียดเธอ “ว่า?...”

“ฉันยอมอยู่กับคุณ แต่จะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่ฉวยโอกาสกับฉันอย่างคืนนั้นอีก” ดวงตากลมโตที่กวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก็ทำให้เลสเลอร์พอจะเข้าใจในความคิดของเธอ “สัญญามาสิ อื้อ...”

ยังทวงคำสัญญาของลูกผู้ชายได้ไม่จบประโยค ใบหน้าคร้ามคมก็ก้มลงมาหาแล้วครอบครองริมฝีปากเธอที่เผยอขึ้นทวงคำสัญญา อย่าว่าแต่จะขัดขืนเลย เธอไม่มีโอกาสกระทั่งผลักไสเขาด้วยซ้ำเพราะถูกรัดแน่นราวกับจะจมหายไปในอ้อมกอดแข็งแรงนั้น

จูบที่สองระหว่างกันนั้นเขาตั้งใจเปิดเปลือยให้เธอได้รู้จักกับคำว่าพิศวาสในแบบที่ไม่ต้องหาเหตุผลมารองรับ บางครั้งความต้องการที่อัดแน่นอยู่ในใจมันก็กลายเป็นความทรมาน ก่อนจะระเบิดออกมาเป็นการกระทำด้วยจุมพิตวาบหวามนี้

วินาทีนี้เองที่พลิสราเข้าใจคำว่าจูบเอาๆ จูบด้วยความเสน่หาบาดจิตจนท้องไส้เธอบิดมวน ปั่นป่วนด้วยความหวามไหว ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเริ่มคล้อยตามไปกับลิ้นหนาที่เกี่ยวกระหวัดอยู่ในปากของตนตั้งแต่เมื่อไร

อา... เป็นความเจ็บแสบที่ร้อนแรงเมื่อเธอขยุ้มเสื้อไว้แน่น ทุกครั้งที่ดูดดึงลิ้นบางไว้เนิ่นนาน เธอจะข่วนเล็บเข้ากับผิวเนื้อ ช่างเป็นการระบายความซ่านสยิวที่เขาเต็มใจแบกรับเอาไว้อย่างยิ่งยวด ทว่าเขาต้องใจเย็นใช้เสน่หาเข้าล่อลวงเธอทีละนิดๆ ให้รู้กันไปว่ายังจะกลับไปหาไอ้คนไร้ความรับผิดชอบ

ความคิดดังกล่าวสั่งให้มารร้ายจอมเจ้าเล่ห์ต้องถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ยิ่งได้เห็นใบหน้างดงามหลับตาพริ้ม เผยอปากรอรับสัมผัสจากตนยิ่งทำให้หัวใจหนุ่มพองโต

“ผมไม่สัญญา แต่ก็เป็นลูกผู้ชายมากเกินกว่าจะขืนใจคุณ เว้นแต่ว่า... จะสมยอม” จบคำพูดด้วยน้ำเสียงพร่าจัดแล้วยังจูบเธออีกครั้งอย่างอาจหักห้ามใจ

แรงดูดดึงที่ทำให้ริมฝีปากล่างเธอขยับสร้างความเคอะเขินให้จนไม่รู้ว่าจะวางตัวอย่างไร โชคยังดีที่เขาเดินห่างออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ไม่เช่นนั้นคงได้เห็นเธอตัวอ่อน สิ้นเรี่ยวแรงจนต้องทิ้งตัวลงบนโซฟาเบดด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำจนต้องยกฝ่ามือขึ้นทาบอก

ความจริงที่น่าหวั่นใจคือ... การใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายดุดัน ไม่ได้คอยตามเอาใจตลอดเวลา แต่รู้จักยั่วให้โกรธ งอนง้ออย่างไว้ฟอร์ม สุดท้ายยังทำให้เธอรู้สึกผิดด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ

กว่าสิบนาทีที่พลิสราต้องตั้งสติแล้วหาทางเว้นระยะห่างจากเขาให้มากกว่าเดิม มีทั้งความสับสนและความอ่อนไหวที่ประดังประเดเข้ามานี้ช่างสวนทางกับความตั้งใจที่เดินทางมายังเกาะสวรรค์แห่งนี้นัก

เมื่อเปรียบเทียบระยะเวลาแปดเดือนที่ใช้ร่วมกับอธิปและเวลาเพียงไม่กี่วันที่ได้ใกล้ชิดกับเขา ช่างผลักดันให้เธอก้าวมายืนอยู่บนจุดที่ล่อแหลมกับคำว่าผู้หญิงใจง่ายซึ่งกำลังปันใจจากคนรักไปให้สามีของตัวเองนัก!


เลสเลอร์มึนมากครัช ไม่ปล้ำนอกจากสมยอม กรี๊ดดด คนบ้า มาๆ สมยอมแระ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #63 MamyKanya (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:01
    ยอมๆไปเถอะพรีส เด๋วก้อดีเอง
    #63
    0
  2. #62 25142551 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 10:55
    ในที่สุดก็เริ่มเข้าใจกันแล้วบ้าง
    #62
    0
  3. #57 coffee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 10:11
    สมยอมเช่นกัน 555 เม้นท์จนกว่าเล่มจะอยู่ในมือค่ะ
    #57
    0