เล่ห์ลวงบ่วงมาร

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 6 อันตรายจากศัตรูยังน้อยกว่าอันตรายจากการใกล้ชิดกับมารร้าย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,049
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    6 ต.ค. 60



“ดีใจที่คุณชอบ”

“ค่ะ ดูสบายๆ ไม่อึดอัดเหมือนอยู่ในรีสอร์ตแพง แต่ความจริงแล้วที่นี่ก็คงแพงน่าดู”

คนฟังหัวเราะร่วนเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอจะตอบออกมาด้วยความรู้สึกบวก “ถ้าทำตัวดีๆ ก็ให้อยู่ฟรีได้นานตามใจชอบ ไม่คิดเงินสักเซนต์เดียว”

ไออุ่นจากเรือนกายที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังทำให้พลิสรากำลังจะก้าวเดินเพื่อเว้นระยะระหว่างกันมากขึ้น แต่ฝ่ามือแข็งแรงก็วางลงบนหัวไหล่ทั้งสองข้าง รั้งให้เธอเดินไปนั่งลงบนโซฟาเบดตัวนุ่ม

“นั่งลง ผมจะทำแผลให้” บอกพร้อมดึงลิ้นชักโต๊ะตัวเตี้ยที่วางอยู่ข้างๆ ออกมา

พลิสรามองกล่องปฐมพยาบาลที่เขาหยิบออกมาจากลิ้นชักแล้วเอามาวางไว้ข้างตัวเธอ ดวงตาคู่หวานจึงมองตามฝ่ามือแข็งแรงที่เปิดกล่องยาขึ้นพร้อมหยิบสำลีและน้ำเกลือออกมา

“ไม่ต้อง คือ... ฉันทำเองดีกว่า”

แม้ท้ายจะประโยคน้ำเสียงจะอ่อนลงไปกว่าครึ่ง แต่ท่าทางที่เธอเอนตัวหนีฝ่ามือของตนนั้นก็ทำให้เลสเลอร์รู้ว่าต้องถอยห่าง อย่าพยายามเข้าใกล้เธอมากเกินไป

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรถึงได้ใจหายวาบ เมื่อเห็นเขาโยนสำลีและขวดน้ำเกลือลงในกล่องยาแล้วยืดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง ไหวหัวไหล่พร้อมผายมือทั้งสองข้างออกราวกับไม่ได้อยากแตะเนื้อต้องตัวเธอ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองด้วยซ้ำว่าเธอจะลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำ

เอาน่าเลสเลอร์ ก็แค่... เกมประเภทวัดใจง่ายๆ

ซีอีโอแห่งเมอร์ดอชแอสชัวรันซ์โฮลดิ้งพยายามบอกตัวเอง ในช่วงที่เธอตกใจ สับสน เขาสามารถควบคุมจิตใจเธอได้แล้วครั้งหนึ่ง ถึงคราวที่ต้องใจแข็ง ไม่แยแสเรื่องใดๆ ในตัวเธอบ้าง

ทั้งที่บอกตัวเองให้ใจแข็งแต่ก็ต้องส่ายหน้าให้กับหัวใจไม่รักดีของตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าจะอดทนเก็บมือไม้ให้อยู่ห่างจากเนื้อตัวนุ่มนิ่มของเธอได้อย่างไร แค่สาบเสื้อของเธอแยกออกจากกัน ฮอร์โมนในตัวยังพุ่งพล่านไม่ต่างจากไอ้หนูร้อนรัก

หากตอนนี้เลสเลอร์กำลังใช้เกมจิตวิทยาเล็กๆ เพื่อกำราบเธอแล้วล่ะก็... ต้องบอกว่ามันได้ผลอย่างเต็มประสิทธิภาพ

ไม่ว่าสิ่งที่เขายัดเยียดวางไว้ในมือเธอจะเป็นความปรารถนาดีหรือเสแสร้งแกล้งทำ แต่ทุกครั้งที่ได้รับเธอจะโยนทิ้งอย่างไม่เห็นคุณค่า และรู้สึกเหมือนถูกบังคับทุกครั้งที่เขาจับมันยัดลงในมือเช่นเดิม

หากครั้งนี้เขากลับทำแค่เพียงปลายตามอง ทั้งหมดขึ้นอยู่ที่เธอแล้วว่าจะเลือกหยิบมันขึ้นมาถนอมไว้หรือปล่อยมันทิ้งอยู่เช่นนั้น

ทว่าความเจ็บแสบจากการล้างแผลตรงหางคิ้วก็ทำให้พลิสราได้มองตัวเองผ่านกระจกเงาชัดขึ้น นึกชั่งน้ำหนักของเหตุที่เกิดขึ้นและผลที่ตามมา

ถ้าเขาอยู่บื้องหลังเรื่องร้ายๆ จริง แล้วจะมาช่วยชีวิตเธอไว้ทำไม?

การที่เขาเดินทางมาถึงโฮโนลูลูในเวลาที่ห่างจากเธอไม่ถึงสามชั่วโมง นั่นก็แปลว่าเขาต้องรีบบินตามมาแทบจะทันที แถมมือยังต้องเปื้อนเลือด ฆ่าคนไปทั้งคน แล้วความห่วงใย อ้อมกอดอบอุ่นที่มีให้เธอนั้นก็สัมผัสได้เพียงแค่ความจริงใจ

“โอ๊ย... เลิกคิด หยุดตั้งคำถามกับตัวเองก่อนที่หัวจะระเบิดซะก่อน หยุดคิด พลีส” พลิสราบอกกับตัวเองในขณะที่หยิบพลาสเตอร์ขึ้นมาปิดแผลที่ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว

จากนั้นจึงก้าวเข้าไปในห้องชาวเวอร์ล้างเนื้อตัวอีกครั้ง แต่ก็ต้องคิดหนักเมื่อได้มายืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าที่มีแต่ข้าวของเครื่องใช้ของผู้ชายล้วนๆ

ความจริงแล้วก็รู้ว่าการหยิบของใช้ของคนอื่นโดยพละการเป็นเรื่องเสียมารยาท แต่เมื่อชั่งน้ำหนักระหว่างการเสียมารยาทและเดินออกไปด้วยชุดคลุมตัวเดียวแบบนี้ เห็นจะเลือกเหตุผลข้อแรกเสียมากกว่า

เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบจึงเป็นเป้าหมายที่พลิสราหยิบมาสวม หากไอร้อนที่ลามเลียขึ้นมาตามลำคอและผิวหน้าก็เกิดขึ้นในทันที เมื่อมองตัวเองผ่านกระจกเงา ยอดทรวงที่ผลิดันขึ้นมาให้เห็นเป็นรูปร่างนั่นน่าอับอายนัก หากจะเดินออกไปข้างนอกในสภาพเช่นนี้

พลิสราจึงเดินกลับไปยังตู้เสื้อผ้าจนปัญญากับการแต่งตัวที่ไร้ทางเลือกยิ่งนัก

 

เป็นเรืองปกติที่เลสเลอร์จะนั่งดื่มเบอร์เบิ้นในระหว่างที่รอผู้หญิงสักคนทำธุระส่วนตัว เพราะเมื่อพวกเธอเดินกลับออกมาอีกครั้งนั่นแปลว่าอยู่ในชุดที่ยั่วยวนตัณหาราคะอย่างสุดขีด แต่ดูนางมารน้อยที่บังอาจทิ้งแหวนแต่งงานของเขาไว้ข้างอ่างล้างหน้าสิ

เธอเดินออกมาพร้อมเสื้อคลุมสีน้ำตาลเข้ม ถ้ามองไม่ผิดเสื้อสีขาวตัวข้างในนั่นก็คงเป็นเสื้อของเขาอีกเช่นกัน “พลีส... ผมจะย้ำให้รู้อีกทีว่าตอนนี้เราอยู่บนก้อนหินกลางมหาสมุทรแปซิฟิก ไม่ใช่ขั้วโลกเหนือนะจ๊ะ”

ว่าแล้วเชียวว่าต้องหนีไม่พ้นคำประชดประชัน “ก็ฉันไม่มีเสื้อผ้าของตัวเองเลย แล้วถ้าจะสวมเสื้อแค่ตัวเดียวอยู่กับคน เอ่อ... อยู่กับคุณก็คงไม่เหมาะนัก”

อยู่กับคนอื่นเขารู้ว่าเธอจะพูดอย่างนั้น

ถึงจะโกรธที่เธอมองสามีเป็นคนอื่นแต่ก็ยังต้องวางเฉย สีหน้าก็ราบเรียบไม่แพ้กัน นั่นทำให้พลิสราเดาไปว่าเขาอาจจะไม่พอใจที่เธอหยิบฉวยของใช้ส่วนตัวไปใช้โดยไม่บอกกล่าว

“ขอโทษด้วยนะคะ ที่ถือวิสาสะหยิบเสื้อผ้าคุณมาใช้ แต่พรุ่งนี้พอฉันหาโรงแรมใหม่ได้จะรีบซักรีดมาคืนให้”

“ถ้าถูกตามฆ่าอีก ผมไม่ตามไปช่วยแล้วนะ”

ใจดำขนาดนั้นเลยหรือ คือความคิดแวบแรกที่ผุดพรายขึ้นมาในหัวของพลิสรา “ฉันคงไม่ดวงซวยขนาดนั้นมั้งถึงจะได้ถูกคนตามฆ่าไม่เว้นแต่ละวัน”

“ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นงั้น”

โอ๊ย!... เกลียดจริงๆ เลย ท่าทางไม่สนใจใยดีใครต่อใครแบบนี้ แต่นั่นก็ได้แค่กรีดร้องอยู่ในใจ “ก็ถ้าพรุ่งนี้จะมีคนยกโขยงตามฆ่าฉัน ก็ปล่อยให้ตายไปเลย อย่าสนใจสิ”

“ก็สนใจไปแล้วนี่ ถึงขนาดลงทุนจดทะเบียนสมรสด้วยจะปล่อยให้ผมเป็นพ่อหม้ายทั้งที่หลังยังไม่ได้แตะเตียงวิวาห์สักครั้งเรอะ”

โอ้โห... ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเธอโกรธจัดกระทั่งดวงตาคู่สวยหวานซึ้งเปลี่ยนเป็นเดือดดาล เต็มไปด้วยอารมณ์ที่เขาเป็นคนยั่วยุขึ้นมาเอง

“ถ้าคิดจะออกไปหาโรงแรมอยู่คนเดียวก็อย่าเสียเวลาเลย เลือกเอาว่าจะจองตั๋วแล้วบินกลับเองหรือจะให้ผมไปส่ง”

พลิสรากำมือแน่นอย่างคนกำลังระงับโทสะสุดขีด ตอนแรกทำเป็นไม่สนใจเรื่องขึ้นเตียงกับเขาแล้ว ตอนนี้ยังจะมาบังคับจิตใจกันอีก แล้วถ้ายอมกลับง่ายๆ เธอจะดั้นด้นข้ามน้ำข้ามทะเลมาตามหาความจริงด้วยตัวเองให้เหนื่อยทำไม ถึงอย่างไรเสียวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้ดีรู้ชั่วจะได้จบเรื่องกันสักที!


อย่าดุนะคะเลสเลอร์ เดี๋ยวเมียจะตกใจ ง้อลำบากนะคะ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #60 25142551 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 10:47
    เชียร์เลสไปสนใจคนอื่นเถอะ เบื่อยายหมอจอมมโนนี่เต็มที่แล้วค่ะไรท์
    #60
    0
  2. #55 Poppy1973 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 11:15
    เชียร์เลสเลอร์จ้าสู้ๆ
    #55
    0