เล่ห์ลวงบ่วงมาร

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 6 อันตรายจากศัตรูยังน้อยกว่าอันตรายจากการใกล้ชิดกับมารร้าย 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ต.ค. 60


หากแรงขยุ้มตรงเสื้อทำให้ต้องหลุบสายตามองด้วยความเป็นห่วง “ชู่ว... ปลอดภัยแล้วพลีส ไม่ต้องกลัวแล้ว”

คนตายในสภาพต่างๆ ที่เห็นมาจนชินตาทำให้พลิสราไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่ควรเป็น เพียงเธอไม่เคยคิดว่าการตกอยู่ในสถานการณ์คับขันต้องเอาชีวิตรอดนั้น น่าหวาดกลัวสักเพียงใด

ครั้งแรกที่ถูกมือปืนเล็งเป้านั้นยังไม่ทำให้ตกใจถึงเพียงนี้ สองครั้งสองคราที่เลสเลอร์เข้ามาช่วยชีวิตของเธอได้ทัน ไม่เช่นนั้น คนที่นอนแน่นิ่งในห้องน้ำอาจจะไม่ใช่นักฆ่าสาว

เลสเลอร์ไม่อาจล่วงรู้เลยว่าคนที่นิ่งงันอยู่ในวงแขนนี้กำลังคิดอะไร เธอเงียบจนน่าวิตก มือหนึ่งยังกุมสาบเสื้อคลุมตนเองไว้แน่น อีกมือก็ขยุ้มเสื้อของเขาไว้แน่นไม่แพ้กัน กระทั่งพาเธอเดินออกมาจากลิฟต์แล้วก็ยังไม่พูดไม่จาสักคำ

“พลีส คุณโอเครึเปล่า ตอบผมหน่อยสิคนสวย”

น้ำเสียงทุ้มที่ดังขึ้นนี้ช่างมีอิทธิพลทำให้เธออุ่นซ่านไปทั้งกายและใจ อ้อมแขนอันมั่นคงยังสร้างความรู้สึกปลอดภัยและเป็นที่พึ่งพิงอย่างแท้จริง

เธออยากกล่าวคำขอบคุณ อยากรู้ว่าเกิดเรื่องบ้าบอเช่นนี้กับตัวเองได้อย่างไร แต่ความร้าวระบมไปทั้งร่างโดยเฉพาะลำคอกลับทำให้นึกถึงวินาทีที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดขึ้นมาอีกครั้ง ส่งผลให้เธอเกรงร่างตอบรับกับความหวาดหวั่นที่เกิดขึ้นจนต้องช้อนสายตาขึ้นมองคนที่กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นราวกับปลอบใจ

“ปลอดภัยแล้วพลีส ผมกำลังจะพาออกไปจากที่นี่” พูดพร้อมก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าเคาน์เตอร์ของโรงแรม

พนักงานและแขกที่มาใช้บริการต่างมองมาเป็นสายตาเดียวกัน เพราะไม่เข้าใจว่าการที่ผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งอุ้มผู้หญิงซึ่งอยู่ในชุดคลุมของโรงแรมมาหยุดอยู่ตรงนี้ด้วยสาเหตุใด

“เรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วย ห้องสูทชั้น... มีคนมาลอบทำร้ายภรรยาของผม” น้ำเสียงที่ดังขึ้นนั้นชัดเจน เฉียบขาดจนทุกคนต้องเงียบฟังสิ่งที่เขาพูดออกมา “ข้างบนมีคนตาย”

ความจริงดังกล่าวทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบเดินเข้ามาสมทบ “ถ้าอย่างนั้นเชิญที่ห้อง...”

“โรงแรมของคุณปลอดภัยไม่พอ” เลสเลอร์ตอบก่อนที่พนักงานรักษาความปลอดภัยจะพูดจบด้วยซ้ำ

“เลสเลอร์จะไปไหน”

น้ำเสียงกระท่อนกระแท่นที่ดังนั้นทำให้เขาต้องก้มลงไปหา“ไปที่ที่ปลอดภัยน่ะสิ อยู่ตรงนี้ผมควบคุมสถานการณ์ได้ไม่ดีนักหรอก”

“ยังไงก็ต้องรอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงก่อนนะครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยคนดังกล่าวบอก หลังจากที่วิทยุให้คนอื่นๆ ขึ้นไปตรวจยังห้องเกิดเหตุ

“ถ้าพวกเขามีปัญหาก็ให้ติดต่อไปที่MAH ขอพบเลสเลอร์ เมอร์ดอช” เป็นการร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างเต็มที่แล้ว และความจริงดังกล่าวนั้นทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยร่างกำยำถอยห่าง เมื่อได้ยินน้ำเสียงวางอำนาจดังขึ้นอีกครั้ง “หลีกทาง”

นี่ใช่ไหมคือข้อดีของการฉกฉวยโอกาสในตอนที่เธอกำลังเหมือนเด็กหลงทาง จบต้นชนปลายไม่ถูก  เลสเลอร์ยิ้มในใจกับความคิดดังกล่าวในขณะที่อุ้มร่างอ้อนแอ้นออกมาถึงด้านหน้าของโรงแรม

เสียงปลดล็อกของสปอร์ตคาร์และเธอก็ถูกวางลงบนเบาะหนังโดยที่ไม่ต้องเสียเวลาเปิดประตูเลยสักนิด ความรู้สึกโล่งเย็นตรงช่วงขาก็ทำให้พลิสราก้มลง แล้วรีบดึงสาบเสื้อคุลมเข้าหากัน เพิ่งรู้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงเสื้อคลุมตัวเดียว

“เลสเลอร์ เสื้อผ้าฉันยังอยู่ข้างบน” บอกแล้วต้องมองอย่างน่าทึ่ง เมื่อร่างสูงใหญ่กระโดดสอดตัวเข้ามาประจำที่นั่งคนขับได้อย่างคล่องแคล่วพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มขึ้น

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้คนจัดการให้” ตอบสั้นๆ ก่อนจะเคลื่อนรถออกจากหน้าโรงแรม หากคำตอบดังกล่าวไม่ได้ทำให้พลิสราพอใจนัก

“แต่ฉันแต่งตัวไม่เรียบร้อย มีแค่ชุดคลุมติดตัวนะ”

“ก็ซื้อใหม่ เรื่องเสื้อผ้าน่ะจิ๊บจ๊อย หรือจะต้องรอให้พวกมันแห่ตามมาฆ่าอีกเป็นโขยง ถึงจะนั่งนิ่งๆ สักที” ความจริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะขู่เข็ญ แต่ถ้าได้คำขอบคุณจากเธอบ้าง เขาคงรู้สึกดีขึ้นกว่านี้

หากคนฟังกลับลืมมารยาทในข้อนั้นไปเสียสนิทใจ แถมตั้งคำถามก็ดูจะกวนอารมณ์เขาให้ขุ่นมัวมากขึ้น “แล้วคุณรู้ได้ไงว่าพวกมันจะตามมาเป็นโขยง”

“หยุด” เลสเลอร์เริ่มเดือดดาล สั่งห้ามเสียงดุจนเธอต้องรีบเม้มปาก “หยุดความสงสัยของคุณเอาไว้ตรงนั้นเลย ถ้าคิดว่าผมอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดจะดั้นด้นตามคุณมาครึ่งโลกแบบนี้ทำไม ไม่ขอบคุณกันยังพอเข้าใจ แต่ถ้ายังคิดว่าผมชั่วขนาดนั้น เดี๋ยวจะจอดให้ลงข้างทาง”

ไม่มีอะไรให้โต้เถียงได้เลยสักครึ่งคำ  ทั้งยังเกิดคำถามขึ้นอีกว่า... คนที่ช่วยเธอให้รอดตาย ปลอบโยนด้วยสัมผัสอบอุ่นกับมารร้ายที่เอาแต่ขู่บังคับข้างกายนี่เป็นคนเดียวกันหรืออย่างไร

ในตอนที่เธอนั่งนิ่ง ตกอยู่ในความคิดวกวนของตนเองนั้นก็ทำให้เลสเลอร์ได้เห็นภาพนางมารตัวน้อยที่เส้นผมกำลังปลิวสยายตามแรงลม ถึงแววตาจะมีความกังวลใจ แต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจจากคำสั่งของเขา เธอกัดริมฝีปากล่างสงบปากสงบคำ

รอยแดงที่อยู่บนลำคอระหงเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาแทบขาดใจตายด้วยความเป็นห่วง แต่สาบเสื้อคลุมที่แยกออกจากกันนั้นกลับเผยให้เห็นรอยแดงเป็นจุดๆ กระจายจนทั่ว

โอว... เลสเลอร์ครางรับกับความปรารถนาอันเดือดพล่านที่วิ่งขึ้นมาตามสายเลือด แม้จะเบือนหน้าหนี สั่งตัวเองให้จ้องมองถนน แต่จิตใจกลับจดจ่ออยู่ที่เนื้อตัวเปลือยเปล่า เนียนนุ่มของเธอ

...ถ้าอยู่ในประเทศไทยก็คงจะไม่ปล่อยให้เขาได้ไล่ลงจากรถแบบนี้ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าบนเกาะสวรรค์นี้เธอรู้จักเขาเพียงแค่คนเดียว!

พลิสราหลับตาลงแล้วสั่งตัวเองให้ตั้งสติ การปะทะกับผู้ชายข้างๆ ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำเลยสักนิดเพราะที่ผ่านมานั่นเป็นคำตอบที่ชัดเจนแล้วว่า... ความรุนแรง โต้กลับแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน ไม่เคยเอาชนะเอาได้เลยสักครั้ง

55555555ป๋าจะหื่นไปไหนเนี่ย แล้วพาหมอพลีสไปอย่างนั้นจะเหลือรึ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #58 25142551 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 10:39
    บางครั้งก็รู้สึกลำไยคุณหมอเหมือนกัน อคติเกิน เป็นหมอได้ไง ไร้เหตุผล
    #58
    0
  2. #52 Poppy1973 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 11:29
    เลสเลอร์น่ารักอะเมื่อไรพลีสจะใจอ่อนน๊า
    #52
    0
  3. #51 coffee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 08:12
    ลุ้นๆรออออค่ะ
    #51
    0
  4. #50 coffee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 08:12
    ลุ้นๆรออออค่ะ
    #50
    0