นางบำเรอเลื่อนขั้น อัครรัฐ-ชยาภา

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 3 จูบฝังใจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    22 มิ.ย. 60

“ค่ะ” ชยาภารับคำสั้นๆ

          “เธอคงจะเสียมารยาทตอบคำถามลูกค้าของพิพิธรีโซเทลโดยไม่หันหน้ามาสบสายตาคู่สนทนาเป็นประจำสินะ ถึงได้ทำอย่างนี้กับฉัน ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าฉันเป็นใคร”

          “ปะ...เปล่าค่ะ” ชยาภาแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอพร้อมหมุนตัวกลับไปหาคู่สนทนา แต่ยังก้มหน้ามองพื้นเช่นเดิม “ดะ...ดิฉันขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ”

          อัครรัฐเพียงแค่เหลือบสายตามองเมดคนใหม่แล้วส่ายหน้า พลางหันมาจัดการกับอาหารของตนเองต่อไปเรื่อยๆ ในใจคิดว่าหลังจากอาหารมื้อนี้คงต้องเรียกทุกฝ่ายประชุมเป็นการด่วน ขนาดว่าพนักงานตัวเล็กๆคนหนึ่งเสียมารยาทอย่างนี้ แล้วกับลูกค้าที่มาใช้บริการของโรงแรมจะได้รับบริการกันอย่างไร

“รินน้ำใส่แก้วสิ หรือจะให้ฉันทำเอง”

          ชยาภาไม่ตอบว่าอย่างไร แต่ขยับตัวอย่างเชื่องช้า กล้าๆกลัวๆเข้ามาทำตามคำบัญชา ซึ่งกิริยาท่าทางดังกล่าวนั้นทำให้อัครรัฐหมดความอดทน เงยหน้าขึ้นมองร่างบอบบางซึ่งสวมชุดฟอร์มพนักงานอย่างเอาเรื่อง

          “เงยหน้าขึ้น แล้วตอบฉันมา เธอทำงานที่นี่มานานรึยัง?”

          หากแต่หญิงสาวดังก้มหน้านิ่งเช่นเดิม มีเพียงเสียงอึกอักในลำคอราวกับคนติดอ่าง พูดไม่ออก เสียงช้อนสแตนเลสที่ตกจากนิ้วมือเรียวยาวตกกระทบกับจานกระเบื้องชั้นดีประกอบกับเสียงดุที่ย้ำถามอีกครั้งยิ่งทำให้ชยาภาตกใจมากขึ้นไปอีก

          “เงยหน้าแล้วตอบมาเดี๋ยวนี้!” อัครรัฐตวาดถามอย่างคนหมดความอดทน หากแต่ช่วงเวลาที่จดจ้องใบหน้าของเธอซึ่งค่อยๆเผยตัวให้เห็นได้เต็มตา ก็ต้องอ้าปากค้างตกตะลึง

ใช่! เธอสวย

ใบหน้างดงามสะดุดตากับผู้พบเห็น ดวงตาดำขลับ ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ รับกับใบหน้ารูปหัวใจอย่างเหมาะเจาะ แต่เหนือสิ่งอื่นใดนั้นเธอคือสมันสาวที่เขาปล่อยให้หลุดมือไปเมื่อคืนนี้ แล้วสุดท้ายยังต้องแปลกใจตัวเองว่าทำไมถึงได้ปล่อยเธอไปในช่วงเวลาที่ตัวเองยากลำบากอย่างนั้น

“นี่เธอเองเหรอ!?”

          “อะ...เอ่อ ดะ...ดิฉันขอตัวนะคะ” ชยาภาไม่ตอบคำถาม แต่กลับหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าโดยเร็ว

          “ถ้าอยากหางานใหม่ทำตอนนี้ ก็ลองดู!” อัครรัฐว่าด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ นึกแปลกใจว่าเหตุใดพนักงานตำแหน่งเล็กๆ ถึงได้กล้าขัดคำสั่ง เพียงเท่านั้นร่างอ้อนแอ้นก็หยุดนิ่งเรียกรอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่มได้ทันที “เงยหน้าขึ้นมา แล้วตอบคำถามของฉันด้วย”

          ชยาภาจำใจทำตามอย่างกล้าๆกลัวๆ

          “ตอบมา” อัครรัฐแสร้งทำเสียงดุย้ำถามอีกครั้ง

          “ดิฉันทำงานที่นี่มาเกือบสามเดือนแล้วค่ะ แล้วก็ไม่เคยปฏิบัติตัวเสียมารยาทกับลูกค้าค่ะ”

          “ฉันอยากรู้ว่าเมื่อคืนนี้ฉันจูบเธอใช่ไหม?” อัครรัฐถามตรงประเด็นพลางมองใบหน้างดงาม ซึ่งยอมรับว่าความงดงามของเธอนั้นเรียกความสนใจ ตกตะลึงจากตนได้เป็นอย่างดี

          “เอ่อ ชะ...ใช่ อุ๊ย มะ...ไม่ใช่ค่ะ!!” ชยาภาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามตรงไปตรงมานั้นอย่างไรดี “คือดิฉันหมายความว่า ดิฉันไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เข้าใจดีว่าท่านรองถูกวางยา และไม่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ไม่ต้องเป็นกังวลนะคะ ดิฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลย”

          อัครรัฐแทบจะลำสักอาหารเลิศรสที่ลำเลียงเข้าสู่ร่างกายออกมาทั้งหมด หากต้องนิ่งงันมองริมฝีปากอวบอิ่มขยับขึ้นลง ฟังเสียงหวานพูดในสิ่งที่ไม่เคยผู้หญิงคนไหนพูดมาก่อน

          “ไม่ต้องห่วงนะคะว่าดิฉันจะแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ดิฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเหตุการณ์วันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง” ชยาภายังพูดต่อไปเรื่อยๆเพราะรู้ดีว่า... เขาก็คงกลัวเธอจะยกเอาเรื่องที่ลวนลามขึ้นมาเรียกร้องเงินตรา ค่าทำขวัญ

          แต่ในขณะเดียวกันชยาภากลับไม่รู้ตัวเลยว่าคำพูดของตัวเองนั้นมันบั่นทอนความมั่นใจของผู้ชายที่มีผู้หญิงทั่วประเทศคลั่งไคล้เป็นอย่างมาก ชายหนุ่มรีบกลืนอาหารลงไปในลำคออย่างยากเย็นก่อนที่จะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้วนจัด! “เธอความจำเสื่อมหรือศีรษะไปกระแทกกับอะไรสักอย่างรึเปล่า?”

          “ปะ...เปล่าค่ะ”

          “แล้วทำไมถึงจำไม่ได้ว่าฉันจูบเธอ”

          ชยาภาอ้าปากค้าง ไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไรดี อีกทั้งยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องจ้องมองราวกับเธอเป็นตัวประหลาด “กะ...ก็...”

          “ฉันเปลือยทั้งตัว จูบเธอเร่าร้อนขนาดนั้น เธอกลับมาบอกว่าจำไม่ได้งั้นเหรอ? ฉันจะบ้าตาย!!

          สมองของชยาภาประมวลผลตามคำพูดของเขาทันที ร่างแข็งแกร่งที่เปลือยเปล่า กึ่งกลางตัวยังปรากฏความอลังการที่เพิ่งได้เคยพบเจอ เบียดเสียดกับสิ่งมีชีวิตนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิต รสจูบอันเสนเร่าร้อน รัญจวนใจยังกำซ่าน แผ่รัศมีรายล้อมรอบตัว และท่าทางนิ่งงันของเธอนั้นมันก็ทำให้ผู้ชายที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนรับรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังโกหก!

ฟันขาวสะอาดที่เรียงตัวกันเป็นระเบียบขบเข้าที่ริมฝีปากล่างอย่างยั่วเย้าโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่แก้มใสนั้นแดงก่ำลามเลียไปทั่วผิวกาย

          “เด็กเลี้ยงแกะ สมองเธอตอนนี้จำได้ดีเชียวล่ะว่าฉันเปลือย คึกคักยังไง จำได้แม้กระทั่งรสจูบของฉัน ไม่อย่างนั้นเธอจะแดงก่ำไปทั้งตัวอย่างนี้เหรอ” อัครรัฐบอกอย่างรู้ทัน

          ข้อกล่าวหานั้นทำให้ชยาภาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ หากเขาไม่ได้อยู่ในฐานะเจ้านาย คงได้หาของแข็งมาทำร้ายร่างกายให้สำนึกกันบ้าง “แต่ถึงอย่างนั้นท่านรองก็ไม่ต้องกลัวว่าดิฉันจะเรียกร้องค่าเสียหายอะไรนะคะ ดิฉันรู้ว่าอะไรควรไม่ควร”

          อัครรัฐไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เธอเป็นผู้หญิงสวยมากๆชนิดที่สามารถทำให้ผู้ชายมองจนเหลียวหลัง แต่เธอก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งว่าไม่ต้องการเขา พูดง่ายๆคือเธอเล่นตัว และมันก็ได้ผล เขากำลังรวดร้าวด้วยความต้องการเพราะอยากจะเล่นตัวของเธอขึ้นมาจริงๆ

“เท่าไหร่ ว่ามา?”

          “คะ? ดิฉันไม่เข้าใจคำถามค่ะ” ชยาภาถามด้วยคำถามพาซื่อ

          “เธออยากได้ค่าตัวเท่าไหร่ก็พูดมา แล้วฉันจะแสดงให้ดูสดๆ ไม่ต้องไปมโนภาพเอาเองจนหน้าตาแดงก่ำอย่างนั้น”

          ชยาภากัดริมฝีปากล่างแน่น คำพูดของเขาทำให้ใบหน้าชาดิกราวกับโดนตบมาฉาดใหญ่ หากแต่ต้องอดทนต่อไปเพราะมันคงเป็นการตัดช่องทางทำมาหากินของตัวเองถ้าหากจะมีเรื่องกับผู้ชายคนนี้ ความอดทนสั่งการให้เก็บกวาดภาชนะบนโต๊ะอาหารแล้วไปให้ไกลจากเขา

“ขอโทษนะคะดิฉันคิดว่าดิฉันพูดอย่างชัดเจนแล้วว่าไม่ได้ต้องการเรียกร้องค่าเสียหายใดๆทั้งนั้น แล้วที่ท่านรองถามเมื่อกี้นี้ก็จะคิดเสียว่าไม่เคยได้ยินมาก่อน อย่าให้ดิฉันต้องเชื่อกับคำร่ำลือที่เคยได้ยินมาเลย”

          อัครรัฐเบ้ปากยักหัวไหล่อย่างไม่สนใจ มองนิ้วมือเรียวเล็กเก็บจานชามอย่างคล่องแคล่ว ข้อมือเล็กๆทั้งสองข้างของเธอ เขาคงจะจัดการรวบมันไว้บนศีรษะของเธอได้ด้วยมือข้างเดียวในตอนที่เขากำลัง เล่นตัวเธอ “ใครๆคงร่ำลือว่าฉันหล่อ”

          ชยาภาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หลังจากที่เก็บกวาดโต๊ะอาหารแล้วเรียบร้อย สองมือกำราวจับรถเข็นแน่น เตรียมพร้อมที่จะออกไปข้างนอกตลอดเวลา

“ค่ะ แล้วยังร่ำลือกันมาว่าท่านรองเปลี่ยนผู้หญิงง่ายกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ดิฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าท่านรองอยากเป็นสมภารกินไก่วัด ซึ่งมันทำให้ดิฉันประหลาดใจมากเพราะไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือท่านรองคนเดียวกันกับที่พาโรงแรมของเราก้าวขึ้นไปรับตำแหน่งสำคัญของโลก”

          พูดจบก็เดินห่างออกไปทันที โดยที่ไม่มีท่าทางเกรงกลัวเลยสักนิดว่าเธออยู่ในสถานะพนักงานเล็กๆ ซึ่งบังอาจมาดูหมิ่นเจ้าของโรงแรมที่พนักงานเล็กๆอย่างเธอทำงานอยู่ “เธอกล้ามากนะที่บังอาจพูดกับฉันอย่างนี้”

          “ดิฉันทราบค่ะว่าไม่สมควร” ชยาภาชะงักการก้าวเดิน แต่ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงชัดเจนโดยที่ไม่ยอมหันกลับมาสบสายตาคู่สนทนา “แต่ที่ดิฉันต้องก้าวร้าวเสียมารยาทกับท่านรองอย่างนั้น เพราะท่านรองดูถูกดิฉันก่อน ถือเสียว่าที่ดิฉันเสียมารยาทไปเมื่อครู่นี้เป็นค่าตัวที่ท่านรองถามก็แล้วกันค่ะ”

          อัครรัฐถึงกับอึ้ง พูดไม่ออก มีเพียงเสียงปิดประตูที่ดังขึ้นไม่เบานักเท่านั้นที่เรียกสติให้กลับคืนมา

ให้ตายเถอะ! เกิดมายังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนด่าได้เจ็บแสบอย่างนี้มาก่อนเลย เธอแน่มาก ใจกล้าเกินตัวเล็กๆเชียวล่ะ

ทำให้เขาสูญเสียความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยังกล้าดีด่าเขาฉอดๆทั้งที่ตัวเองเป็นแค่พนักงานเล็กๆ ต้องรับเงินเดือนจากเขาทุกเดือน โดยที่เขายังไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนามของเธอ สิ่งเดียวที่ได้จากเธอนั้นมีเพียงรสจูบหอมหวานที่ติดอยู่ริมฝีปากเท่านั้นเอง...

นางบำเรอเลื่อนขั้น พร้อมดาวน์โหลดแล้วนะคะ


 

 

 

นางบำเรอเลื่อนขั้น
ศิริพารา
www.mebmarket.com
‘เท่าไหร่ ว่ามา?’       อัครรัฐ พิพิธณรงค์ ซีอีโอหนุ่มมหาเศรษฐีไม่เคยรีรอหรือเกี่ยงราคาเลยสักครั้ง หากอยากได้สิ่งใดในโลกนี้ รวมทั้งเธอ...       ชยาภา เมดสาวผู้มีใบหน้างดงาม อ่อนหวาน ผู้ซึ่งเป็นเพียงพนักงานปลายแถวในปกครองของเขา แต่เธอกลับกล้าดีประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมให้คนอย่างเขาได้มีโอกาสมาสอนเรื่องรักใคร่ เงินและความสุขสบายที่เขาจะเนรมิตให้ก็ไม่สามารถซื้อความสุขใจของเธอได้         แน่นอนว่าเขารู้ทันเกม ทั้งหมดที่เธอพูดมาเป็นแค่การ ‘เล่นตัวและโก่งราคา’ หากแต่มันได้ผลเพราะเขากำลังรวดร้าวด้วยความต้องการที่ ‘อยากจะเล่นตัวของเธอ’ ขึ้นมาจริงๆ        ดีล่ะ! ในเมื่อเธอกล้าที่จะท้าทายคนที่อย่างเขา เธอก็ควรจะได้เรียนรู้ว่าอำนาจและอิทธิพลของมหาเศรษฐีอันดับต้นของโลกสามารถทำให้ผู้หญิงอวดดีอย่างเธอเดินเข้ามาอยู่ในฐานะ ‘นางบำเรอ’ ได้อย่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ สั่งสอนให้เธอสิ้นฤทธิ์ ทำให้เธอได้สั่นสะท้านไปทั้งร่างกายและหัวใจ ตอกย้ำให้ได้รู้ว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่จะสอนเกมทางกายให้เธอได้โหยหา...        ทันทีที่ชีวิตของนางบำเรอเริ่มขึ้น เธอก็ได้รู้ว่ามีผู้หญิงที่เพียบพร้อมทั้งฐานะและชาติตระกูล คู่ควรที่จะยืนเคียงข้างเขารออยู่แล้ว แต่สัมผัสทางกายอันเร่าร้อนที่เขามอบให้ทุกคืนวันเป็นเหมือนบ่วงล่อที่ผลักให้เธอดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งเสน่หาจนยากที่จะถอนตัว          เมื่อสบโอกาส ‘หนี’ จึงไม่รั้งรอที่จะแหกกฏของเขาเช่นกัน!! แต่มีหรือที่เขาจะปล่อยให้นางบำเรอก้าวลงจากเตียงในเวลาที่ยังติดใจเธอเช่นนี้ ที่สำคัญเธอยังหอบเอา ‘ทายาท’ อันดับหนึ่งของเขาติดท้องไปด้วย แล้วมันจะเป็นไรไปถ้าจะเลื่อนขั้นนางบำเรอมาเป็นเมียตีตรา ด้วยเหตุผลที่ว่า...          ‘ฉันรักความเป็นคนดีของเธอ รักความดื้อรั้นของเธอ รักในความคิดของเธอ รักที่เธอกล้าเถียงฉันคอเป็นเอ็น รักที่เธอกล้าดุ กล้าตวาด กล้าถลึงตาใส่ฉัน เข้าใจไหมว่าฉันรักทั้งหมดที่เป็นชมพู่ ชยาภา’
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น