นางบำเรอเลื่อนขั้น อัครรัฐ-ชยาภา

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2 จูบแรกที่ยากจะลืม 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    13 มิ.ย. 60


น้ำเสียงขอร้องความเมตตาอย่างสั่นเครือ ทำให้สติที่มีอยู่น้อยนิดของอัครรัฐกลับคืนมาบ้าง แต่เขาต้องต่อสู้กับความต้องการที่โจมตีราวกับทะเลคลั่งในร่างกายอย่างยากลำบาก พลางดึงร่างอ้อนแอ้นในอ้อมกอดออกมามองด้วยสายตาที่หญิงสาวไม่มีทางล่วงรู้ความต้องการ

การปล่อยเธอไปในเวลานี้ก็ควรจะมีข้อแลกเปลี่ยนบางอย่างที่ทำให้เขาได้ทุเลาเสน่หาลงได้บ้าง ริมฝีปากบึกบึนก้มลงต่ำอย่างรวดเร็วอย่างที่เธอไม่ทันระวังตัว...

          “อื้ม...” ชยาภากรีดร้องอึกอักในโพรงปากร้อนรุ่มซึ่งบดขยี้ลงมาอย่างไม่ปรานี สองมือทุบตีแผงอกแกร่งไปทั่ว

หากแต่เจ้าของร่างเปลือยเปล่ากับกอดรัดแน่นยิ่งขึ้น สอดมือเข้าตรึงท้ายทอยแล้วตวัดลิ้นหนาไปทั่วโพรงปาก ดูดดึงเอาลิ้นนุ่มไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะเลือนหายไปในอากาศ

          อัครรัฐไล้มืออีกข้างซึ่งกอดรัดช่วงเอวคอดไปฟอนเฟ้นบั้นท้ายงอนงามอย่างซ่านใจ ความเต่งตึงทว่านุ่มนิ่มของผิวเนื้อนวลช่างหลอกล่อให้เขาหลงใหลอยู่กับริมฝีปากหวานฉ่ำนี้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอช่างให้ความรู้สึกหวานล้ำยิ่งนักแต่ทว่าหยดน้ำร้อนๆที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่หวาน กลับทำให้อัครรัฐถอนจูบ ผละออกจากเธออย่างกะทันหัน

“ออกไปให้พ้น! คนอย่างฉันไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงจนต้องหน้ามืดขืนใจเธอหรอก”

          เมื่อเป็นอิสระชยาภาก็รีบถอยห่างร่างเปลือยเปล่าทันที กลัวจนลนลานก้าวเดินอย่างคนอ่อนแรง สั่งตัวเองให้รีบออกห่างจากผู้ชายอันตรายคนนี้โดยเร็ว หากแต่เพียงวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงสบถราวกับคนกำลังเจ็บปวดเจียนตาย

          “อา... ระยำเอ๊ย! สาบานว่าฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่ โอ... ฉันต้องผ่านมันไปให้ได้!” อัครรัฐบอกตัวเองพลางเดินอย่างคนเจ็บปวดเนื้อตัว หย่อนขาลงไปในอ่างจากุชชี่ซึ่งมีน้ำไหลวนอยู่เกือบเต็มอ่างแต่ต้องกระตุกขากลับ “บ้าเอ๊ย! ใครใช้ให้มาเปิดน้ำอุ่นวะ”

          ชยาภาซึ่งแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตรงประตู สังเกตได้ถึงความแปลกประหลาดและความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในตัวเจ้านายหนุ่ม

ดูเขาเจ็บปวดผิดปกติซึ่งแตกต่างจากคนบ้ากาม หน้ามืดอย่างไม่มีสติ แต่จะให้กลับไปสอบถามเขาว่าต้องการความช่วยเหลือบ้างรึเปล่าล่ะก็... เธอไม่ทำแน่ๆ

การรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ให้กับลาวัลย์ได้รับทราบ อาจจะช่วยเหลือเขาให้ดีขึ้นบ้างก็ได้

 

          ไม่กี่นาทีต่อมา... ชยาภาก็รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นกับท่านรองประธานให้ลาวัลย์ หัวหน้าแผนกแม่บ้านได้รับรู้ พร้อมได้รับอนุญาตให้เลิกงานได้ หญิงสาวจึงเดินออกจากโรงแรมหรูในใจอดคิดไม่ได้ว่าเขาต้องถูกวางยาเป็นแน่ และคงจะไม่ลำบากเท่าไหร่นัก

ลาวัลย์คงไม่ปล่อยให้เจ้านายต้องเผชิญกับความยากลำบากเพียงลำพัง มือเรียวบางยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองอย่างไม่รู้ตัว เผลอคิดถึงสัมผัสวาบหวามที่เพิ่งได้เรียนรู้เป็นครั้งแรกและไม่อาจเปิดเผยให้ใครได้ล่วงรู้ ว่าแท้จริงแล้วตนก็เผลอไผลไปกับความวาบหวาม รัญจวนใจนั้นเช่นกัน

          “ชมพู่... ทางนี้”

          เสียงห้าวที่ดังขึ้นทำลายภวังค์ความคิดของหญิงสาวให้กลับเข้ามาอยู่ในโลกของความจริง พร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชายแสนดี กิริยาสุภาพยืนโบกมือเมื่อเห็นร่างคุ้นตาเดินใกล้เข้ามา

          “รอนานไหมคะ” ชยาภาอมยิ้มเมื่อได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าเร็วพร้อมยืนขึ้นเต็มความสูง ออกเดินไปยังสถานีรถไฟฟ้าเพื่อเดินทางกลับบ้าน “ความจริงไม่ต้องรอชมพู่ก็ได้นะคะ กลับบ้านไปแล้วยังต้องออกมาอีกครั้งเสียเวลาพักผ่อนไปตั้งหลายชั่วโมง”

          “มันอันตรายนะ ผู้หญิงกลับบ้านดึกๆดื่นๆคนเดียว เดี๋ยวพี่จะลองพูดกับหัวหน้าให้ว่าขอให้ชมพู่ทำงานกะเช้าได้ไหมหรือว่าทำงานในฝ่ายออฟฟิศจะดีกว่า” รวิ ซึ่งทำงานอยู่ฝ่ายบุคคลบอกอย่างเป็นกังวล

          “จะห่วงอะไรนักหนาคะ ใครๆเขาก็ทำกัน แล้วก็อย่าไปขอหัวหน้าอย่างนั้นเชียวเดี๋ยวคนอื่นจะมองไม่ดี อีกอย่างจากโรงแรมถึงบ้านก็ไม่เปลี่ยว ไม่น่ากลัวด้วย” ชยาภาบอกในระหว่างที่ยืนรอขบวนรถไฟฟ้า

          “ดูจะชอบมากกว่างานเดิมอีกนะเนี่ย” รวิถาม ความจริงแล้วดีใจเป็นอย่างมากที่รู้ว่าแฟนสาวได้รับเลือกให้เป็นพนักงานบริการดีเด่น แต่การกลับบ้านดึกดื่นเช่นนี้มันก็ทำให้เขานอนไม่หลับเพราะความเป็นห่วงเช่นกัน

          “ก็ไม่เลวนะคะ ความจริงชมพู่เก็บเงินได้มากกว่างานประจำที่เคยทำซะอีก ถ้าได้อย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆก็คงดี ระหว่างที่ส้มโอกับองุ่นเพิ่งเรียนจบ หางานทำยังไม่ได้ ชมพู่ก็จะได้ทำงานเป็นหลักต่อไป ไม่อยากไปเร่งรัดน้องน่ะค่ะ รู้ดีว่างานสมัยนี้มันหายาก งานดีๆมันมีมากกว่าคน งานไม่ดีก็ไม่อยากให้น้องทำ” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น