นางบำเรอเลื่อนขั้น อัครรัฐ-ชยาภา

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2 จูบแรกที่ยากจะลืม 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 มิ.ย. 60


เพนท์เฮาส์สุดหรู ชั้นสูงสุดของโรงแรมพิพิธ รีโซเทล

          “เอ... ก็ไหนว่าอยู่ในห้องนอน แล้วทำไมหาไม่เจอนะ” ชยาภาบ่นพึมพำกับตัวเอง หลังจากที่เข้ามาหาโทรศัพท์ในห้องนอนแล้วไม่พบ

หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงบนปลายเตียงใหญ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน แอร์เย็นจัดบวกกับความหอมของกลิ่นเปปเปอร์มิ้นต์ทำให้ร่างบอบบางที่ทำงานติดต่อกันมามากกว่าสิบสองชั่วโมงอ่อนล้า มือเรียวบางเอื้อมไปบีบนวดปลีน่องของตนเองพร้อมกับมองไปยังห้องน้ำที่เปิดไฟสีส้มละออตา

“หรือว่าจะอยู่ในห้องน้ำนะ!

          ไวเท่าความคิด ชยาภาผุดลุกขึ้นพร้อมเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยที่ไม่รู้ตัวว่าบัดนี้เจ้าของเพนท์เฮาส์สุดหรูได้กลับมาแล้ว และกำลังต้องการผู้หญิงสักคนมาบรรเทาความร้อนรุ่ม อึดอัดที่เกิดขึ้นในร่างกาย!!

 

          ทันทีที่เดินเข้ามาในเพนท์เฮาส์ของตนเอง อัครรัฐก็รีบจัดการถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นที่อยู่บนตัวด้วยความร้อนรน ไม่สนใจว่าห้องที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจะรกรุงรังเพราะตอนนี้เขาต้องการน้ำเย็นจัด หวังว่าความเย็นเฉียบของมันจะช่วยดับคลื่นความร้อนที่เกิดจากยานรกนี้ได้

          ชยาภาคลี่ยิ้มอย่างน่ารักอย่างที่ชอบทำอยู่เป็นประจำ เพราะเพียงแค่เดินเข้ามาในห้องน้ำก็เห็นโทรศัพท์เครื่องบางวางอยู่บนเคาน์เตอร์พลางหย่อนอุปกรณ์สื่อสารราคาแพงลงในกระเป๋าเสื้อ ตั้งใจเดินออกจากห้องนี้ในทันที

          “กรี๊ดดด... กรี๊ดดด... กรี๊ดดด... ไอ้บ้า! ไอ้ลามก! เข้ามาในนี้ได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!” ชยาภาแทบสิ้นสติ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครคนหนึ่งเดินไล่หลังเข้ามาในห้องน้ำ และเพียงแค่หันหลังกลับไปมองก็ต้องอ้าปากค้าง ตกตะลึง ไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะเจอเรื่องแบบนี้

ผู้ชายจิตวิปริตที่ไหนก็ไม่รู้กำลังเปลือยกายแกร่ง ทั้งกึ่งกลางกายยังดูน่าพรั่นพรึงจนทำให้หลุดปากต่อว่าต่อขานออกไปไม่หยุดปาก!

          อัครรัฐไม่ได้อับอายเลยแม้แต่น้อยที่มีหญิงสาวใบหน้างดงาม รูปร่างน่าปรารถนากำลังต่อว่าต่อขาน มองตนราวกับเป็นไอ้บ้ากามโรคจิตที่หลุดออกมาจากโรงพยาบาล

ให้ตายเถอะ! สาบานได้เลยว่าตอนนี้เขามองเห็นเธออยู่ในสภาพเปลือยเปล่า มีเพียงผ้ากันเปื้อนซึ่งจำได้ว่าเป็นชุดฟอร์มของโรงแรมตัวเองเท่านั้น ปกปิดทรวงอกอวบใหญ่

“โอ... ให้ตายเถอะนางฟ้า เธอตกลงมาจากสวรรค์เพื่อฉันใช่ไหม”

          “กรี๊ด... ไอ้บ้า อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ออกไปเดี๋ยวนี้!” ชยาภาถอยหลังกรูด พยายามไม่มองต่ำกว่าแผงอกแกร่งทั้งยังขู่เสียงแข็ง เมื่อเห็นว่าร่างเปลือยเดินเข้ามาหาตนด้วยท่าทีคุกคาม

          อัครรัฐสะบัดศีรษะแรงๆราวกับเรียกสติของตัวเองให้กลับคืนมา “เธอ... ไล่ใครนะ?”

          “ไล่แก... อุ๊บ! คะ...คุณนั่นแหละ” ชยาภาเริ่มเสียงสั่นเพราะความรู้สึกหลากหลายที่ประดังเข้ามา ทั้งกลัวผู้ชายเปลือยตรงหน้าและกลัวว่าจะถูกเล่นงาน เมื่อปากดีกล้าไปด่าทอเจ้านาย

          “นี่มันห้องฉัน เธอกล้าดียังไงถึงได้มาไล่ฉัน อา... โธ่โว้ย! อะไรนักหนาวะ” อัครรัฐครางพร้อมสบถออกมาเมื่อความต้องการในร่างการแล่นขึ้นมาตามสายเลือดเป็นริ้วๆ สองตาจดจ้องริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อไม่วางตา

ตอนนี้นั้นสายตาเริ่มเห็นว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังถอดผ้ากันเปื้อนออกด้วยลีลายั่วยวนใจ หากแต่ชายหนุ่มรู้ดีว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดขึ้นจากความต้องการอันล้นปรี่ในร่างกายของตัวเองต่างหาก

“ออกไปจากห้องนี้ซะ ถ้ายังไม่อยากถูกฉันขย้ำ!

          ชยาภาอ้าปากค้าง อยากจะต่อว่าอย่างใจคิดแต่แววตาหื่นกระหายราวกับไอ้บ้ากามโรคจิต ใบหน้าคร้ามคมแดงก่ำทำให้ตัดสินใจว่าต้องพาตัวเองออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด

...แต่เพียงแค่หลับหูหลับตาวิ่งผ่านร่างแกร่งเปลือยเปล่า ก็ต้องกรีดร้องออกมาจนสุดเสียงด้วยความตกใจ เพราะแรงกอดรัดตรงช่วงเอวแล้วกระชากเข้าสู่อ้อมกอดร้อนระอุ

“กรี๊ดดด... ปล่อยนะ!

          ความจริงแล้วตั้งใจปล่อยให้เธอได้จากไปเพราะมั่นใจว่าผู้หญิงรูปร่างอ้อนแอ้นเช่นนี้คงไม่สามารถรองรับอารมณ์เสน่หาซึ่งตีรวมกับฤทธิ์ยาปลุกเซ็กซ์ได้เป็นแน่

แต่ความปรารถนาที่คุโชนขึ้นในร่างกายกลับสั่งการให้กอดรัดฟัดเหวี่ยง ระดมจูบเข้าที่ซอกคอ ผิวเนื้อเนียนช่างกระตุ้นเร้าร่างกายมากขึ้น สัดส่วนโค้งเว้าช่างทำให้อยากฝังกายลงในร่างงดงามนี้เหลือเกิน

“ออกไป บอกว่าให้ออกไปไกลๆฉัน!

          “ก็ปล่อยฉันสักทีสิ มากอดฉันแน่นอย่างนี้ทำไม!” ชยาภาแทบร้องไห้ทั้งงงงันว่าเพราะเหตุใด เขาจึงทำอะไรที่ขัดแย้งกันเช่นนี้ ปากพร่ำไล่แต่ร่างกาย มือไม้กลับรัดแน่นจนไม่มีทางดิ้นหลุด “ปล่อยนะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ...”

          น้ำเสียงขอร้องความเมตตาอย่างสั่นเครือ ทำให้สติที่มีอยู่น้อยนิดของอัครรัฐกลับคืนมาบ้าง แต่เขาต้องต่อสู้กับความต้องการที่โจมตีราวกับทะเลคลั่งในร่างกายอย่างยากลำบาก พลางดึงร่างอ้อนแอ้นในอ้อมกอดออกมามองด้วยสายตาที่หญิงสาวไม่มีทางล่วงรู้ความต้องการ

การปล่อยเธอไปในเวลานี้ก็ควรจะมีข้อแลกเปลี่ยนบางอย่างที่ทำให้เขาได้ทุเลาเสน่หาลงได้บ้าง ริมฝีปากบึกบึนก้มลงต่ำอย่างรวดเร็วอย่างที่เธอไม่ทันระวังตัว...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น