นางบำเรอเลื่อนขั้น อัครรัฐ-ชยาภา

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1 แรกพบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 มิ.ย. 60

ชยาภาอ่านข้อความและไม่ได้ตอบกลับไปว่าอย่างไร สอดโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเสื้อพลางส่ายหน้าให้กับความดื้อรั้นของแฟนหนุ่ม ไม่นานนักลิฟต์ก็เปิดออกอย่างนุ่มนวล ร่างท้วมของหัวหน้าแม่บ้านจึงก้าวออกมาเพียงลำพัง

          “สุดาละคะ?” ชยาภาถามพร้อมเดินตามหลังหัวหน้าแม่บ้านที่กำลังสอดคีย์การ์ดเปิดประตู

          “ฉันอนุญาตให้กลับไปแล้ว ได้ยินว่าสามีโทรฯมาบอกว่าลูกชายไม่สบาย” ลาวัลย์พูดพร้อมเดินเข้าไปสำรวจภายในเพนท์เฮาส์สุดหรูอย่างละเอียดละออ เริ่มต้นจากห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน เรื่อยมาจนครบทุกห้อง

          ชยาภาใจเต้นตึกตักเมื่อเห็นหัวหน้าแม่บ้านใช้นิ้วชี้กวาดเข้าที่ซอกมุมของเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง และต้องลอบถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งอก

เมื่อไม่มีฝุ่นละอองให้ต้องทำความสะอาดซ้ำอีกครั้ง เมื่อหัวหน้าแม่บ้านตรวจความเรียบร้อยแล้วจึงหันมาออกปากชมพนักงานที่เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่นาน พลางคิดในใจว่ารูปร่างหน้าตาของเธองดงาม เป็นที่สะดุดตากับผู้พบเห็นนัก

กิริยามารยาทก็ยังเรียบร้อย พูดจาสุภาพทั้งยังทำงานที่ได้รับมอบหมายเป็นอย่างดี จึงอบรมว่าให้รักษามาตรฐานในการทำงานของตนเองต่อไปเรื่อยๆ ในระหว่างที่ทั้งคู่กลับลงมาถึงชั้นล่างสุดของโรงแรมนั้น หัวหน้าแม่บ้านหยุดการก้าวเดินอย่างกะทันหันจนทำให้ชยาภาที่เดินตามมาติดๆชนเข้าอย่างจัง!

          “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ทันระวัง เจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ?” ชยาภายกมือไหว้ขอโทษอย่างนอบน้อมพร้อมไถ่ถามด้วยความเกรงใจ

          “ไม่เป็นไร ฉันไม่ทันระวังเองแหละ พอดีนึกขึ้นได้ว่าลืมโทรศัพท์อยู่ในห้องนอนท่านรอง” ลาวัลย์บอกพร้อมยื่นคีย์การ์ดให้พนักงานสาว “เธอขึ้นไปหยิบมาให้ฉันหน่อยแล้วกัน ฉันจะรออยู่ในห้องทำงาน อ้อ... อย่าลืมเปิดน้ำอุ่นไว้ในอ่างด้วยล่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องสั่งให้ใครขึ้นไปอีก”

          ชยาภารับคำพลางหมุนตัวกลับ สองขาเรียวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพราะกลัวว่ารวิ แฟนหนุ่มซึ่งรออยู่จุดนัดพบจะเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก เมื่อความหาโทรศัพท์เครื่องเล็กขึ้นมาดูเวลาก็ต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจกับเวลาที่หมุนไปอย่างรวดเร็วในแต่ละวัน

 

          ในขณะเดียวกันด้านล่างสุดของลานจอดรถยนต์ผู้บริหารกลุ่มเครือพิพิธกรุ๊ป สปอร์ตคาร์สุดหรูสีดำสนิทก็เคลื่อนที่เข้ามาจอดสนิท ทั้งยังจอดไม่ตรงกับเส้นที่ขีดไว้จนกินพื้นที่ด้านข้างไปอีกหนึ่งคัน

พนักงานรักษาความปลอดภัยซึ่งปฏิบัติหน้าที่อยู่จำได้อย่างแม่นยำว่ารถยนต์คันหรูนี้เป็นของเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ จึงรีบเดินเข้าไปประคองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวขาลงมาจากรถยนต์ด้วยอาการคล้ายคนเมา

          “ระวังครับท่าน ให้ผมขึ้นไปส่งข้างบนรึเปล่าครับ”

          อัครรัฐหรี่ตามองคนที่เข้ามาประคองพร้อมถามตนเองด้วยน้ำเสียงร้อนรนพลางถอนใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างคนตั้งสติ ความปรารถนาที่พลุ่งพล่านอยู่ในสายเลือดมันเกือบทำให้เขาไม่มีสติบังคับรถให้มาถึงจุดหมาย

ไอร้อนที่แผ่ซ่านในร่างกายนั้นทำให้ต้องบดกรามจนแทบแหลกละเอียด ปล่อยให้พนักงานรักษาความปลอดภัยพยุงมาส่งถึงหน้าลิฟต์

“ขอบใจ มะ...ไม่เป็นไร ฉัน เดินเองได้”

          พนักงานรักษาความปลอดภัยโค้งคำนับให้เจ้านายอย่างเคารพพลางเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเพราะเป็นครั้งแรกที่เห็นท่านมีอาการคล้ายคนเมาแต่กลับไม่มีกลิ่นเหล้าติดตัว

แต่ในวันที่ท่านเดินผ่านแล้วได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ลอยมาเข้าจมูก ท่านกลับเดินตัวตรงราวกับคนมีสติครบถ้วนเสียอย่างนั้น หากแต่คิดไม่นานก็เดินกลับมาทำหน้าที่ของตนต่อไป

 

          อัครรัฐหลับตาแน่น เม้มปากแทบเป็นเส้นตรงอย่างคนระงับความต้องการอันเร่าร้อนที่เกิดขึ้นในร่างกาย

เจ็บใจที่เกือบพลาดท่าเสียทีให้กับนักร้องชื่อดังระดับประเทศที่พบเจอกันในผับสุดหรูแห่งหนึ่ง เพียงแค่เริ่มทำความรู้จัก... แม่นักร้องตัวดีก็เกิดอยากรวบหัวรวบหางตน ริอาจวางยาปลุกเซ็กซ์ผสมในเหล้าให้ดื่ม แต่ผู้ชายที่ใช้ชีวิตมาแล้วทุกรูปแบบ รับมือกับมารยาหญิงร้อยล้านเล่มเกวียน

อย่างไรเสียก็ไม่มีวันพลาดท่าเสียทีให้กับมุกตื้นๆเช่นนี้แน่ เพราะเพียงแค่เกิดไอร้อนในร่างกายหลังจากที่ได้ดื่มมาตินี่ไปเพียงสองแก้ว

ทั้งร่างกายยังแปลบปลาบราวกับพบเจอจุดสุดยอดอันเข้มข้นในการปลดปล่อยความต้องการของร่างกาย นั่นก็ทำให้อัครรัฐมั่นใจแล้วว่าถูกแม่นักร้องจอมให้ท่าตลบหลัง วางยาปลุกเซ็กซ์เสียแล้ว

          เสียงร้องกรี๊ดๆอย่างไม่พอใจของหล่อน ที่ได้ยินตนต่อว่าอย่างไม่ไว้หน้าทั้งยังเดินหนีไม่สนใจที่จะให้หล่อนเป็นคนบรรเทาความร้อนระอุที่เกิดขึ้นในร่างกาย แต่กลับฝืนเดินตัวตรงออกจากผับหรูอย่างมั่นคงทั้งยังขู่หล่อนกลับเสียงดัง เตือนให้เธอเตรียมตัวรับมือกับผลลัพธ์ที่ทำกับตนเช่นนี้ จนนักร้องสาวเต้นเร่าๆอย่างเจ็บใจ!

          หากแต่ตอนนี้อัครรัฐกลับอยากบ้าตายเพราะความปรารถนาดิบเถื่อน ที่เกิดขึ้นในร่างกาย ประตูลิฟต์ที่ค่อยๆ เปิดออกทำให้สองขาแกร่งรีบเดินกลับเข้าสู่เพนท์เฮาส์สุดหรูด้วยความรีบร้อน หวังว่าน้ำเย็นจัดจะช่วยบรรเทาความต้องการที่ปะทุขึ้นให้มอดดับลงได้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น