นางบำเรอเลื่อนขั้น อัครรัฐ-ชยาภา

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 7 หายนะของเด็กเลี้ยงแกะ 3 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    24 ส.ค. 60

เพียะ! เพียะ!

          ชยาภาสุดที่จะอดกลั้นจึงสะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าคร้ามคมติดกันสองครั้งสองคราว หากไม่สามารถทำร้ายเขาได้สุดแรงเพราะพันธนาการที่โอบล้อมตัวเองไว้ จึงระดมทุบตีเขาไม่เลือกที่ ดิ้นรนออกจากอ้อมกอดแข็งแกร่งสุดชีวิตหากแต่ไม่เป็นผล

          “คนชั่วร้าย ฉันเกลียดคุณ เกลียดคุณจำเอาไว้!

          “ฉันจำแต่สิ่งที่อยากจำ แต่รับรองว่าเธอต้องจำฉันได้ตลอดชีวิตแน่ชยาภา เธอเป็นคนท้าทายฉันด้วยความอวดดี ก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองด้วย เลือกมา! ฉันไม่มีเวลามากพอที่จะมาฟังคำคร่ำครวญของเธอ และมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว” อัครรัฐตรึงข้อมือเล็กที่ทำร้ายตนไว้อย่างง่ายดาย

          “ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าน้องสาวปลอดภัยจริงๆ”

          “ทันทีที่รู้สึกตัว เธอจะได้ยินเสียงน้องสาวของเธอผ่านทางโทรศัพท์”

          “ฉันอยากเห็นน้องกับตาตัวเองว่าปลอดภัยแล้วจริงๆ”

          “นางบำเรอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง” อัครรัฐส่ายหน้า

          “ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ทุกคำพูดที่พูดออกมาเชื่อถือได้ทุกคำ ไม่คือไม่ ถ้าอะไรที่อยากได้ก็ต้องได้เสมอ ซึ่งเธอก็น่าจะรู้แก่ใจแล้ว น้องสาวของเธอจะได้อยู่ในที่ที่มีความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน เธอเพียงแค่บอกให้ว่าไม่ต้องกลับมาเหยียบบ้านเช่าเท่ารูหนูนี้อีกเท่านั้นก็พอ”

          “แล้วฉันจะทิ้งน้องให้อยู่คนเดียวได้ยังไง เขายังเด็กอยู่”

          “ก็แล้วแต่เธอสิ บางทีการโกหกมันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป หรือถ้าอยากจะพูดแต่ความจริง เธอก็บอกน้องสาวไปสิว่าทำไมถึงต้องอยู่คนเดียว ทำไมเธอถึงอยู่ด้วยไม่ได้เหมือนที่ผ่านมา”

          ชยาภากัดฟันเมื่อได้ยินคำพูดตรงไปตรงมานั่น ผู้ชายบ้าอะไรอย่างนี้! เขาคงเติบโตโดยที่ไม่สนใจความรู้สึกนึกคิดของคนรอบข้างเลยสินะ ถึงได้พูดเอาแต่ได้อยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ “คุณ! คุณมันเหลือทน!

          อัครรัฐโค้งศีรษะรับกับคำประณามอย่างไม่สะทกสะท้านทั้งยังหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างสำราญใจ “ฉันจะถือว่าเธอตกลงแล้วนะ ไปเก็บเสื้อผ้าภายในห้านาที อย่าให้ฉันต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้”

          ชยาภาถลึงตาใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัวเมื่อเป็นอิสระ เดินสะบัดตัวเข้าห้องด้วยความไม่พอใจเหมือนกับยอมจำนนแล้วทุกอย่าง แต่ความจริงแล้วเธอกำลังคิดหาทางเอาตัวรอด แต่เสียงดุที่ดังขึ้นอยู่เบื้องหลังนี้ก็ทำให้ความหวังน้อยนิดที่จะเอาตัวรอดดับสลายลงและต้องทำตามคำสั่งแต่โดยดี

          “เดี๋ยว! เอาโทรศัพท์มาไว้ที่ฉันก่อน แล้วขอเตือนว่าอย่าได้คิดตุกติก เธอรู้ดีแก่ใจตัวเองแล้วว่าคนที่บังอาจทำร้ายร่างกายฉัน อวดดีกับฉัน กล้าปฏิเสธฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง และฉันคงไม่ปล่อยให้คนที่เล่นไม่ซื่ออยู่อย่างสงบได้ เข้าใจ?”

          ชยาภานั่งลงเก็บเสื้อผ้าพลางเจ็บใจกับท้ายประโยคที่เขาใช้เสียงสูงถาม หญิงสาวตั้งใจจะถ่วงเวลาในการเก็บข้าวของเครื่องใช้เพื่อยืดเวลาให้ตัวเองได้ขบคิดว่าจะหาทางรอดได้อย่างไร

          นอกจากวิธีการนี้แล้วมีหนทางใดบ้างที่น้องสาวจะอยู่อย่างปลอดภัย หากแต่ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเขาเข้ามาดึงกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากมือ แล้วบ่นด้วยน้ำเสียงติดรำคาญเพราะเธอชักช้าไม่ทันใจ!

          ไม่กี่นาทีต่อมา... ชยาภาก็เข้ามานั่งอยู่ในรถยนต์สุดหรู แต่ความงดงามหรูหราที่ได้สัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิตนี้กลับไม่ได้เรียกความสนใจแต่อย่างใดเลย ดวงตาคู่หวานยังมองบ้านหลังเล็กที่อยู่อาศัยมาหลายปีด้วยความอาลัย

          แม้มันจะไม่ใช่กรรมสิทธิ์ของตน แต่ความทรงจำดีๆ ก็เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้มากมาย ทุกคำถามซึ่งเป็นปัญหาที่ชยาภาเอ่ยถามออกไปไม่ว่าจะเป็นการจัดการเรื่องบ้าน น้องสาว ค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่เกิดขึ้น รวมไปถึงการดำรงชีวิตในแต่ละวัน อัครรัฐก็สามารถตอบคำถามและจัดการทุกปัญหาได้อย่างง่ายดาย ซึ่งหญิงสาวก็ไม่สามารถรู้ได้ว่า การตัดสินใจครั้งนี้มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่?

          ...ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันรวดเร็ว กะทันหันจนไม่ทันตั้งตัวรับ ความรู้สึกเสียใจ เจ็บปวดหัวใจเกิดขึ้นอย่างรุนแรง ภาพใบหน้าของผู้ชายที่เคยวาดฝันไว้ว่าจะใช้ชีวิตคู่ร่วมกับเขาทำให้น้ำตาร้อนๆ ไหลออกมาไม่ขาดสาย หากแต่ต้องกัดฟันกลั้นเสียงสะอื้น ไม่ให้ผู้ชายใจร้ายที่กำลังบังคับพวงมาลัยรถได้รับรู้

          ระยะเวลาที่คบหากันมาหลายปีไม่ได้เปลี่ยนนิสัยใจคอของรวิให้กลายเป็นคนใหม่อย่างคำพูดของเขาเลย เธอไว้ใจฝากน้องสาวให้เขาดูแล แต่เขากลับหักหลังด้วยการขายความเป็นคนจนเธอต้องตกมาอยู่ในสภาพนางบำเรอของผู้ชายที่แสนชัง

          ชยาภาอยากกลั้นใจตายตรงนี้นักหากแต่ไม่สามารถทำได้ เพราะเป็นห่วงน้องสาวเหลือเกิน ถ้าไม่ได้เห็นกับตาว่าปลอดภัยแล้วก็ขอให้ได้ยินเสียงกับหูตัวเอง จากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นก็คงต้องแล้วแต่โชคชะตา!

          อัครรัฐเหลือบสายตามองผู้หญิงที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ไม่อยากเชื่อตัวเองว่าทำเรื่องงี่เง่าหลายอย่างเพียงเพราะอยากปราบพยศเธอ

          ไม่อยากเชื่อตัวเองว่าน้ำตาที่กลิ้งอยู่ในดวงตาคู่หวานจะบีบหัวใจของเขาได้ถึงเพียงนี้ และต้องเบือนหน้าหนีจากกระจกมองข้างที่เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังร้องไห้และกัดริมฝีปากอิ่มกลั้นเสียงสะอื้น...

 

 

 

 

นางบำเรอเลื่อนขั้น
ศิริพารา
www.mebmarket.com
‘เท่าไหร่ ว่ามา?’       อัครรัฐ พิพิธณรงค์ ซีอีโอหนุ่มมหาเศรษฐีไม่เคยรีรอหรือเกี่ยงราคาเลยสักครั้ง หากอยากได้สิ่งใดในโลกนี้ รวมทั้งเธอ...       ชยาภา เมดสาวผู้มีใบหน้างดงาม อ่อนหวาน ผู้ซึ่งเป็นเพียงพนักงานปลายแถวในปกครองของเขา แต่เธอกลับกล้าดีประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมให้คนอย่างเขาได้มีโอกาสมาสอนเรื่องรักใคร่ เงินและความสุขสบายที่เขาจะเนรมิตให้ก็ไม่สามารถซื้อความสุขใจของเธอได้         แน่นอนว่าเขารู้ทันเกม ทั้งหมดที่เธอพูดมาเป็นแค่การ ‘เล่นตัวและโก่งราคา’ หากแต่มันได้ผลเพราะเขากำลังรวดร้าวด้วยความต้องการที่ ‘อยากจะเล่นตัวของเธอ’ ขึ้นมาจริงๆ        ดีล่ะ! ในเมื่อเธอกล้าที่จะท้าทายคนที่อย่างเขา เธอก็ควรจะได้เรียนรู้ว่าอำนาจและอิทธิพลของมหาเศรษฐีอันดับต้นของโลกสามารถทำให้ผู้หญิงอวดดีอย่างเธอเดินเข้ามาอยู่ในฐานะ ‘นางบำเรอ’ ได้อย่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ สั่งสอนให้เธอสิ้นฤทธิ์ ทำให้เธอได้สั่นสะท้านไปทั้งร่างกายและหัวใจ ตอกย้ำให้ได้รู้ว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่จะสอนเกมทางกายให้เธอได้โหยหา...        ทันทีที่ชีวิตของนางบำเรอเริ่มขึ้น เธอก็ได้รู้ว่ามีผู้หญิงที่เพียบพร้อมทั้งฐานะและชาติตระกูล คู่ควรที่จะยืนเคียงข้างเขารออยู่แล้ว แต่สัมผัสทางกายอันเร่าร้อนที่เขามอบให้ทุกคืนวันเป็นเหมือนบ่วงล่อที่ผลักให้เธอดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งเสน่หาจนยากที่จะถอนตัว          เมื่อสบโอกาส ‘หนี’ จึงไม่รั้งรอที่จะแหกกฏของเขาเช่นกัน!! แต่มีหรือที่เขาจะปล่อยให้นางบำเรอก้าวลงจากเตียงในเวลาที่ยังติดใจเธอเช่นนี้ ที่สำคัญเธอยังหอบเอา ‘ทายาท’ อันดับหนึ่งของเขาติดท้องไปด้วย แล้วมันจะเป็นไรไปถ้าจะเลื่อนขั้นนางบำเรอมาเป็นเมียตีตรา ด้วยเหตุผลที่ว่า...          ‘ฉันรักความเป็นคนดีของเธอ รักความดื้อรั้นของเธอ รักในความคิดของเธอ รักที่เธอกล้าเถียงฉันคอเป็นเอ็น รักที่เธอกล้าดุ กล้าตวาด กล้าถลึงตาใส่ฉัน เข้าใจไหมว่าฉันรักทั้งหมดที่เป็นชมพู่ ชยาภา’**********นิยายชุดนี้มีทั้งหมด 3 เรื่อง 1. นางบำเรอครึ่งคืน (ร็อก - ชมพู่)2. มลทินปรารถนา (เทมส์ - องุ่น)3. เมียบำเรอครึ่งคืน (กาย - ส้มโอ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #8 Kate? (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 12:25

    อัฟอีกไหมคะ รอๆๆๆ

    #8
    0