นางบำเรอเลื่อนขั้น อัครรัฐ-ชยาภา

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 6 หายนะของเด็กเลี้ยงแกะ 2 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 ก.ค. 60

ไม่กี่นาทีหลังจากที่เสียงประตูปิดลงอย่างแรง อัครรัฐก็สามารถชันตัวลุกขึ้นมานั่งพร้อมสะบัดศีรษะแรงๆ ขับไล่อาการมึนงงให้หายไป

          ฝ่ามือแข็งแรงกำแน่นทุบลงบนโซฟาตัวใหญ่อย่างเจ็บใจ คนอย่างเขาไม่เคยเผอเรอพลาดท่าเสียทีให้ผู้หญิงหน้าไหนมาลูบคมได้ถึงเพียงนี้

          แทบเท้ายังมีโคมไฟราคาแพงซึ่งยับเยินไม่เหลือชิ้นดีทิ้งขวางหูขวางตา เตือนให้เจ็บใจมากขึ้นไปอีกว่าพนักงานตำแหน่งเล็กๆ ใช้มันเป็นอาวุธทำร้ายร่างกายเขา เธอทำราวกับว่าเขาคือไอ้แก่ตัณหากลับ ไอ้งั่งโรคจิตที่หน้ามืดคิดเคลมผู้หญิงได้ตลอดเวลา

          สุดท้ายเธอยังตะโกนปาวๆ ว่าเขาไม่มีวันสมหวัง!

          “ก็ให้มันรู้กันไป! ถ้าภายในหนึ่งอาทิตย์ฉันไม่มีเธอบนเตียงล่ะก็... อย่ามาเรียกฉันว่าอัครรัฐเลย!” ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นเต็มความสูงเดินไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคนพลางเดินไปหยุดอยู่ตรงกระจกใสริมระเบียงที่สามารถมองเห็นวิวเบื้องสูงของกรุงเทพมหานครได้อย่างแจ่มชัด

          ทันทีที่ปลายสายตอบรับ เสียงห้าวก็ดังขึ้นอย่างเฉียบขาด “ฉันต้องการประวัติส่วนตัวของพนักงานที่ชื่อชยาภา ด่วนที่สุด”

          จบคำพูดอัครรัฐก็กดตัดสายทันที สายตาคมกริบมองออกไปอย่างไร้จุดหมายยากที่คนทั่วไปจะคาดเดาอารมณ์ของเขาได้ แต่ชายหนุ่มก็จมอยู่ในความคิดของตัวเองได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์เครื่องบางในมือก็กรีดร้องขึ้นอีกครั้ง คิ้วหนาขมวดแทบเป็นเส้นตรงเมื่อเบอร์ที่โชว์ขึ้นมาในหน้าจอนั้นเป็นเบอร์โทรที่เขาไม่คุ้นตาเอาเสียเลย

          “ว่าไงคะร็อก... คุณลืมนัดของเราแล้วรึเปล่า?”

          อัครรัฐไม่ทันได้เอ่ยว่าเช่นไร ปลายสายที่ติดต่อเข้ามาก็ทักทายด้วยถ้อยคำที่สนิทชิดเชื้อนัก และน้ำเสียงของเธอก็ทำให้เขารู้ได้ในทันที รสรินคือผู้หญิงจากตระกูลดีมีฐานะที่พ่อของเขาเป็นคนแนะนำให้ได้รู้จักบนโต๊ะอาหาร

          หากเพียงครั้งเดียวที่ได้รับประทานอาหารร่วมกัน ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา... อัครรัฐก็สามารถพาเธอขึ้นเตียงหาความสุขตามประสาหนุ่มสาวได้อย่างง่ายดาย

          “อืม...”

          รสรินหัวเราะอย่างยั่วเย้าเพราะได้ยินเพียงเสียงครางรับเท่านั้น เขาคงแปลกใจว่าเธอไปได้เบอร์โทรศัพท์ที่เป็นส่วนตัวเช่นนี้มาได้เช่นไร “คงแปลกใจใช่ไหมคะว่าโรสได้เบอร์ส่วนตัวของคุณมายังไง”

          “เปล่าครับ ผมพอจะรู้ว่าคงจะเป็นทนายสมชาย”

          “เก่งจังนะคะ... คุณคาดการณ์ทุกอย่างได้อย่างแม่นยำอย่างนี้ โรสหวังว่าคงไม่ลืมนัดของเรานะคะ” รสรินพูดจาด้วยน้ำเสียงยั่วยวนทุกคำ พูดได้อย่างเต็มปากว่าหลงเสน่ห์ของอัครรัฐเข้าเต็มเปา

          “ไม่ลืมครับถ้าเรานัดกันจริงๆ ผมกำลังนึกอยู่ว่าเรานัดกันตอนไหน?”

          คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำเอาเซเลบริตี้สาวคอแข็ง หากแต่ไม่อยากถือสาจึงเสแสร้งหัวเราะออกมาอีกครั้ง “แหม... อย่าบอกนะคะว่าลืมโรสไปหมดแล้ว คุณจำไม่ได้จริงๆ น่ะเหรอคะ คุณพูดเองว่าจะเลี้ยงข้าวสักมื้อ”

          “อ่อ...” อัครรัฐเลิกคิ้ว เขาจำได้ดีเชียวล่ะในช่วงที่รสรินกลายร่างเป็นแม่สาวเร่าร้อน ปรนเปรอร่างกายของเขาด้วยปากและลิ้นอย่างเชี่ยวชาญ และเขาก็ครางออกมาอย่างพึงใจเมื่อความเสียวซ่านเล่นงานเมื่อคว้าจุดสูงสุดของการปลดปล่อยอารมณ์ได้ เธอมีทุกสิ่งอย่างพร้อมและขอให้เขาเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารสักมื้อเท่านั้นเอง “จริงสินะ ผมรับปากไปแล้วนี่”

          รสรินกัดริมฝีปากล่างของตนเองด้วยความหมั่นไส้ เขามันผู้ชายโอหังที่สักวันต้องถูกเธอปราบจนสิ้นลาย เสียงหัวเราะในลำคอหนาที่ลอดผ่านออกมาทางสายโทรศัพท์ทำให้เธอนึกสนุกขึ้นมาในทันที “หรือว่าอยากจะให้ฉันขึ้นไปทบทวนความจำอีกสักครั้ง แล้วค่อยออกไปหาอะไรทานกัน”

          “ฮึ... เกรงว่าจะไม่ทันแล้วล่ะ ผมอยู่ในลิฟต์แล้ว ขอสั่งงานนิดหน่อยแล้วไปกัน” อัครรัฐโกหกคำโต

          “อย่าให้ฉันรอนานนะคะร็อก ไม่งั้นเราคงได้สั่งอาหารมาทานในเพนต์เฮาส์ของคุณเหมือนเมื่อคืน”

          อัครรัฐไม่ตอบว่าอย่างไร ได้แต่ลดโทรศัพท์ลงเมื่อรสรินส่งจุมพิตมาตามสาย ชายหนุ่มสะบัดศีรษะพร้อมเดินเข้าสู่ห้องน้ำ อาบน้ำชำระร่างกายให้เร็วกว่าปกติ เห็นทีจะต้องเปิดอกคุยกับรสรินให้ชัดเจนเพราะเธอเริ่มจะรุกหนักเกินกว่าที่คาดคิดนัก

 

          ราวสิบนาทีต่อมา... อัครรัฐเดินออกมาจากห้องด้วยเสื้อยืดคอโปโลยี่ห้อดังพร้อมกับกางเกงยีนส์สีดำสนิท เสยผมตั้งราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก แต่ส่งผลให้เขาดูหล่อเหลามีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามอย่างยิ่ง ขาแกร่งยาวก้าวเดินอย่างมั่นคง เหลือบสายตาเห็นแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะกลางหน้าโซฟาตัวใหญ่พลางยิ้มออกมาอย่างพอใจ

          มันคือประวัติโดยละเอียดของผู้หญิงอวดดีที่กล้าปฏิเสธตำแหน่งที่เขาไม่เคยคิดจะหยิบยื่นให้ผู้หญิงหน้าไหน สายตาคมกริบไล่เลียงทุกตัวอักษรราวกับอ่านสัญญาธุรกิจหมื่นล้าน

          เพียงไม่กี่อึดใจต่อมามือเรียวยาวก็โยนแฟ้มลงบนโต๊ะเตี้ยๆ เช่นเดิม รอยยิ้มพรายปรากฏบนใบหน้าคร้ามคมซึ่งเดินออกจากเพนต์เฮาส์สุดหรูพร้อมทั้งต่อสายโทรศัพท์ถึงนักสืบเอกชนมือฉมังที่เรียกใช้งานอยู่บ่อยครั้ง เขาต้องการรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับชยาภามากที่สุดและทุกอย่างต้องถึงมือของเขาภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง

          แน่นอนว่ามันไม่ใช่งานที่ง่ายดายนัก สำหรับอดีตเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองแห่งชาติที่ผันตัวเองมาทำธุรกิจนักสืบเอกชนให้กับอัครรัฐมาตั้งแต่ชายหนุ่มก้าวเข้ารับตำแหน่งแทนผู้เป็นพ่อ

          นักสืบผู้นี้คือกลไกสำคัญในการผลักดันให้อัครรัฐพิชิตใจคู่ค้าที่ยากจะเจรจามานักต่อนัก ในทางตรงกันข้ามอัครรัฐก็สามารถก้าวเร็วกว่าคู่แข่งทางธุรกิจอยู่เสมอ ความลับก็คือนักสืบมือฉมังผู้นี้สามารถหาข้อมูลเชิงลึกมาได้ประกอบกับมันสมองอันฉลาดแยบยล

          หากครั้งนี้อัครรัฐต้องการเพียงแค่อยากรู้ประวัติโดยละเอียดของพนักงานระดับล่างคนหนึ่งเท่านั้น และยังเสนอเงินจำนวนมากโขที่ทำให้นักสืบไม่สามารถปฏิเสธหรือเกี่ยงงอนได้เลย!

นางบำเรอเลื่อนขั้น
ศิริพารา
www.mebmarket.com
‘เท่าไหร่ ว่ามา?’       อัครรัฐ พิพิธณรงค์ ซีอีโอหนุ่มมหาเศรษฐีไม่เคยรีรอหรือเกี่ยงราคาเลยสักครั้ง หากอยากได้สิ่งใดในโลกนี้ รวมทั้งเธอ...       ชยาภา เมดสาวผู้มีใบหน้างดงาม อ่อนหวาน ผู้ซึ่งเป็นเพียงพนักงานปลายแถวในปกครองของเขา แต่เธอกลับกล้าดีประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมให้คนอย่างเขาได้มีโอกาสมาสอนเรื่องรักใคร่ เงินและความสุขสบายที่เขาจะเนรมิตให้ก็ไม่สามารถซื้อความสุขใจของเธอได้         แน่นอนว่าเขารู้ทันเกม ทั้งหมดที่เธอพูดมาเป็นแค่การ ‘เล่นตัวและโก่งราคา’ หากแต่มันได้ผลเพราะเขากำลังรวดร้าวด้วยความต้องการที่ ‘อยากจะเล่นตัวของเธอ’ ขึ้นมาจริงๆ        ดีล่ะ! ในเมื่อเธอกล้าที่จะท้าทายคนที่อย่างเขา เธอก็ควรจะได้เรียนรู้ว่าอำนาจและอิทธิพลของมหาเศรษฐีอันดับต้นของโลกสามารถทำให้ผู้หญิงอวดดีอย่างเธอเดินเข้ามาอยู่ในฐานะ ‘นางบำเรอ’ ได้อย่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ สั่งสอนให้เธอสิ้นฤทธิ์ ทำให้เธอได้สั่นสะท้านไปทั้งร่างกายและหัวใจ ตอกย้ำให้ได้รู้ว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่จะสอนเกมทางกายให้เธอได้โหยหา...        ทันทีที่ชีวิตของนางบำเรอเริ่มขึ้น เธอก็ได้รู้ว่ามีผู้หญิงที่เพียบพร้อมทั้งฐานะและชาติตระกูล คู่ควรที่จะยืนเคียงข้างเขารออยู่แล้ว แต่สัมผัสทางกายอันเร่าร้อนที่เขามอบให้ทุกคืนวันเป็นเหมือนบ่วงล่อที่ผลักให้เธอดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งเสน่หาจนยากที่จะถอนตัว          เมื่อสบโอกาส ‘หนี’ จึงไม่รั้งรอที่จะแหกกฏของเขาเช่นกัน!! แต่มีหรือที่เขาจะปล่อยให้นางบำเรอก้าวลงจากเตียงในเวลาที่ยังติดใจเธอเช่นนี้ ที่สำคัญเธอยังหอบเอา ‘ทายาท’ อันดับหนึ่งของเขาติดท้องไปด้วย แล้วมันจะเป็นไรไปถ้าจะเลื่อนขั้นนางบำเรอมาเป็นเมียตีตรา ด้วยเหตุผลที่ว่า...          ‘ฉันรักความเป็นคนดีของเธอ รักความดื้อรั้นของเธอ รักในความคิดของเธอ รักที่เธอกล้าเถียงฉันคอเป็นเอ็น รักที่เธอกล้าดุ กล้าตวาด กล้าถลึงตาใส่ฉัน เข้าใจไหมว่าฉันรักทั้งหมดที่เป็นชมพู่ ชยาภา’
มลทินปรารถนา
ศิริพารา
www.mebmarket.com
      ทันทีที่ ทัตเทพ วิชิตเมธา มหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่ผู้มั่งคั่งจากธุรกิจนำเข้าซูเปอร์คาร์แบรนด์หรู ได้มีโอกาสสบสายตากับ นีราภา ก็ทำให้เขาหลงวนเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลสดใสจนหาทางออกไม่เจอ แต่เธอกลับไม่แม้แต่ชายหางตาแล          ทว่าค่ำคืนที่มีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง ทัตเทพก็ไม่อาจจะหักห้ามใจตนเองไว้ได้ เงินก้อนโตและความสุขสบายจึงถูกเสนอให้เจ้าของฝ่ามือเรียวบางโดยไม่อั้นเพียงเพราะอยากให้เธอได้จับต้องทุกส่วนในร่างกายอย่างถึงพริกถึงขิง       นีราภากรีดร้องปฏิเสธว่าตนเป็นเพียงพนักงานจากร้านสปาแห่งหนึ่งเท่านั้น ไม่มีบริการเสริม ‘นวดพร้อมนาบ’ อย่างที่เขาเข้าใจ แต่คนเหลือทนกลับตีขลุมเอาเองว่าการขัดขืนนั้นคือลีลาที่เธอใช้ ‘เรียก’ ลูกค้าให้ ‘กระหายจัด’ จริตมารยาที่แสดงออกนั้นแสนเร้าใจจนมหาเศรษฐีหนุ่มคิดว่าได้หลุดเข้าไปอยู่ในการถ่ายทำหนังต้องห้าม        หาก ‘ความสาว’ ที่เพิ่งปล้นมาจากเธอมานั้นก็ทำให้เขาหูตาสว่าง ติดอกติดใจ หลงใหลจนถึงขั้นคิดเก็บ ‘เมียเด็ก’ เอาไว้กับตัวคนเดียว เสียงซุบซิบนินทาจากคนรอบข้างไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องแยแส ตรงกันข้ามกลับหิ้วเมียเด็กติดหนึบไว้ข้างกายไม่ต่างจากรอยสักบนร่างกาย แต่ความคิดของคนทั้งสองกลับสวนทางกันโดยสิ้นเชิง        ถึงแม้ว่านีราภาจะมีความสุขกับเสน่หาที่เขาปรนเปรอ แต่นั่นคือมลทินที่ทำให้เธอต้องนึกอดสูใจ การตีจากเป็นหนทางเดียวที่จะปลดปล่อยตนเองออกจากวังวนแห่งปรารถนา        ถ้าคิดจะหนี... ก็ต้องหนีให้พ้น        คนอย่างทัตเทพไม่เคยเกี่ยงที่จะเป็นผู้ล่า ยิ่งได้ล่าคนที่ขโมยหัวใจตัวเองไปนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิดเมื่อเธอปล้นเอาหัวใจเขาไปก็ต้องยอมใช้ตัวเองเลี้ยงดูเขาให้อิ่มเอม สมกับความรักที่ตั้งใจมอบให้เธอเพียงผู้เดียว
เมียบำเรอครึ่งคืน
ศิริพารา
www.mebmarket.com
‘ดอกไม้ เครื่องเพชร บ้าน รถยนต์ฉันซื้อให้ อยากใช้เงินวันละเท่าไหร่ตามสบายเพราะฉันหามาไว้ให้คนเป็นเมียใช้ ถ้าอยากคุยกับฉันพูดกันต่อหน้าไม่ต้องผ่านโทรศัพท์หรือพิมพ์ตัวหนังสือส่งมา ที่วิเศษไปกว่านั้นเธอจะมีฉันกกกอดและเราจะรักกันทุกค่ำคืน’ข้อเสนออันเร้าใจที่เธอสะบัดหน้าใส่อย่างไม่ชายตาแล แล้วมีหรือที่จอมเสเพลอย่าง "เวทิศ" ผู้ซึ่งไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้ต้องรีไชเคิลผู้หญิงหน้าไหนกลับมาใช้ซ้ำสองต้องสนใจ แต่เมื่อได้มีโอกาสเปิดกล่องของขวัญเป็นคนแรก เขากลับต้องคิดหนักเพราะต้องกลืนน้ำลายตัวเอง อยากเป็นเจ้าของ "กันตาภา" แต่เพียงผู้เดียวแน่นอนว่าเขาติดใจในรสชาติไม่ประสีประสา เธอมันเด็กร้ายเดียงสาที่ทำให้เขา ‘หลงใหล’ และ ‘ใฝ่ฝัน’ อยากเห็นเธอบิดตัวเร่าๆ อยู่ใต้ร่างอีกหลายต่อหลายครั้ง ซ้ำร้ายเขายังมีนิสัย 'หวงโหด' ขู่ฆ่าผู้ชายทุกคนที่บังอาจมองเธอแตะต้องเธอแม้เพียงปลายก้อย แม้เจ้าตัวจะฤทธิ์ร้าย เหวี่ยงสะบัด ตะโกนใส่หน้าเขาปาวๆว่าไม่สนใจในพรหมจรรย์ที่เขาพร่าผลาญไปจากเธอ ไม่เคยเรียกร้องให้เขารับผิดชอบตามสเต็ปสาวเวอร์จิ้นสักนิด!เวลาหนึ่งเดือนที่เธอต้องดูแลตัวเองเพียงลำพัง จึงไม่ได้ทำให้เวทิศคิดหาหนทางอื่นที่จะกำราบเธอได้เลย นอกเสียจากว่า "ย้ำรัก" เธออีกหลายๆ ครั้ง ยัดเยียดตำแหน่งแม่ของลูกให้เธอโดยไม่ต้องถามความเห็นชอบ“ถ้าเธอปล้ำฉันกลับแล้วรู้สึกดีขึ้นบ้าง ฉันยอม”กันตาภาอ้าปากค้างไม่รู้ว่าเขาเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน หากเขาพูดจริงเพราะไม่รู้ว่าจะไถ่โทษให้ตัวเองได้อย่างไรแล้ว “มันมีที่ไหนเล่า ผู้หญิงข่มขืนผู้ชาย หรือต่อให้มีจริง ฉันก็ไม่หน้ามืดทำอะไรบ้าๆ อย่างนั้น”เสียงตวาดแว้ดๆ ที่ดังขึ้นทำให้เวทิศต้องบดกรามแน่น เอาอีกแล้วนะ เธอใช้เสียงดุตวาด ข่มขู่ให้รู้สึกผิดอีกแล้ว! “แล้วจะเอายังไง จะทำยังไงถึงหายโกรธ ทำยังไงถึงจะยอมให้ฉันรักดีๆ”“อะไรคือยอมให้รักดีๆ” กันตาภาถามด้วยน้ำเสียงสูงปรี๊ด...“ก็ร่วมรักกันไง รู้ไหมว่าฉันจะคลั่งตายแล้วนะ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น