เกมวิวาห์เจ้าสาวมาเฟีย (วางแผงงานหนังสือ 13 ตุลาคมนี้)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 3 ปัญหาที่มาพร้อมกับพรหมลิขิต 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 ก.ย. 59


“พ่อ... นี่มันใช่เวลาจะมาจีบสาวไหม” คอนเนลิโอลากเสียงยาว บอกด้วยน้ำเสียงติดรำคาญใจ มีหรือที่คนอย่างดอนดิโน่จะไม่รู้ว่าอันตรายอยู่รายรอบตัว แต่ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดครั้งนี้พ่อถึงไม่ยอมกลับไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยเช่นทุกครั้ง “ถ้าแค่เรื่องเทพีนำโชคล่ะก็ เดี๋ยวจะจัดการให้เอง อยากซื้ออะไรให้เธอก็สั่งจอร์โจ้ไว้ จะส่งให้ถึงมือเลย”

            มันคงเป็นเหตุผลที่เบาโหวงและจัดการง่ายเกินไปสินะ ดิโน่อดคิดค่อนขอดตัวเองไม่ได้ เมื่อเห็นลูกชายหงายฝ่ามือขึ้นแล้วกระดิกนิ้วมือเข้าหาตัว เรียกคนสนิทให้เดินเข้ามาในห้อง

            จอร์โจ้รีบเลื่อนประตูห้องแล้วเดินเข้ามารับคำสั่งเจ้านาย “ครับดอน”

            “สั่งออกไปว่าดอนดิโน่จะบินกลับซิซิลีให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องเตรียมการให้พร้อม” คอนเนลิโอสั่งเพียงเท่านั้น คนสนิทก็รับคำอย่างขันแข็งแล้วก้าวออกไปจากห้อง แต่จนแล้วจนรอดปัญหาก็ยังไม่จบเมื่อร่างของผู้เป็นพ่อหันมาจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

            “ฉันดูแลตัวเองได้นะนีล บอดี้การ์ดออกเยอะแยะ แค่คนคนเดียวมันจะมาทำอะไรฉันได้” ดิโน่ยังมีเหตุผลสำคัญบางอย่างซึ่งไม่อาจเปิดเผยให้ใครรู้ และเขาต้องรอออกไปสักระยะหนึ่งจึงจะได้รับความคืบหน้า นั่นคือเหตุผลสำคัญที่ต้องอยู่ในนิวยอร์กแต่กลับปริปากบอกเรื่องนี้ให้ลูกชายรู้ไม่ได้

            ไม่บ่อยครั้งนักที่คุณพ่อวัยเจ็ดสิบห้าปีจะทำตัวไม่มีเหตุผล เอาแต่ใจราวกับเด็กอายุสิบขวบซึ่งตอนนี้กำลังสร้างความประหลาดใจให้กับเขาเป็นอย่างมาก คอนเนลิโอคิดในใจพร้อมยกมือข้างหนึ่งกอดอกอีกข้างลูบปลายคางของตนอย่างครุ่นคิด

            “ไม่ใช่แค่ฟอร์จูน่าแล้วล่ะมั้ง พ่อต้องมีลับลมคมในอะไรอีกแน่ๆ ถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้นทั้งยังหรี่ตาแคบมองอย่างไม่ไว้ใจ

            มีลูกฉลาดเนี่ยมันน่าเบื่อหน่ายตรงที่รู้ทันความคิดไปเสียทุกเรื่อง ดิโน่คิดอย่างเข่นเขี้ยวใจ “ก็แค่เธอนั่นแหละ ที่ฉันต้องไปพบเธอเองก็เพราะรู้ว่าปากอย่างแกจะทำให้เธอโมโหมากกว่าดีใจที่ได้รับของขวัญจากฉันน่ะสิ”

            พูดจบก็เดินดุ่มๆ ออกไปจากห้อง ใบหน้าของดิโน่นั้นบึ้งตึงเสียจนเจ้าหน้าที่ตำรวจต้องหันไปสบสายตากันแม้ไม่เข้าใจในภาษาที่พ่อลูกใช้สื่อสารกันแต่ท่าทางที่ดิโน่แสดงออกมานั้นดูหงุดหงิดใจยิ่งนัก กระทั่งทนายความรวมไปถึงคู่แฝดคนสนิทของคอนเนลิโอยังมองตามร่างของผู้สูงวัยเป็นสายตาเดียวกัน

            “ถ้าทำให้เธอไม่พอใจสักน้อยนิดล่ะก็ ฉันอัดแกอ่วมแน่ ดอนเวนโตล่า” คำขู่นั้นสิ้นสุดลงพร้อมๆ กับเสียงปิดประตูห้องส่วนตัว

            เกิดความเงียบงันอยู่ชั่วอึดใจ สายตาทุกคู่ละจากประตูห้องนอนบานใหญ่แล้วหันมาจ้องมองที่มาเฟียหนุ่มแทน เขาจึงกระแอมแล้วเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเสียเอง ถึงแม้ว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามนายจะเข้าใจในคำขู่ของผู้เป็นพ่อ มาเฟียหนุ่มก็ไม่ใส่ใจเพราะมันเป็นเรื่องปกติที่พ่อลูกจะมีความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน

            “เอาล่ะ ผมพร้อมแล้ว” คอนเนลิโอบอกแล้วเป็นฝ่ายเดินนำหน้าทุกคนลงไปยังชั้นล่างของแมนชั่น

            การเดินทางไปให้ปากคำยังสถานีตำรวจนั้น ทนายความได้ทำความเข้าใจกับคอนเนลิโอถึงการตอบคำถาม ซึ่งในแต่ละคำถามนั้น หากทนายความเห็นว่าไม่เป็นผลดีต่อตัวของลูกความจะเข้าแทรกแซงในทันที นี่เป็นสิทธิอันชอบธรรมของทุกคนในดินแดนแห่งเสรีภาพนี้

 

            พราวพุธใช้บริการซับเวย์ซึ่งเป็นระบบขนส่งมวลชนที่สะดวกที่สุดเพื่อเดินทางจากอพาร์ตเมนต์ไปยังย่านไชน่าทาวน์ แหล่งขายอาหารสไตล์เอเชีย มีให้เลือกทั้งอาหารปรุงสุกสดใหม่หรืออยากหาวัตถุดิบเพื่อประกอบอาหารจีนหรือไทยก็สามารถซื้อหาได้จากร้านรวงในย่านนี้

            หญิงสาวเลือกรับประทานบะหมี่เกี๊ยวจากรถเข็นที่จอดขายอาหารอยู่ข้างทาง มีเก้าอี้ตั้งเรียงรายไว้ให้ลูกค้านั่งรับประทานกันหน้าร้าน ได้บรรยากาศคล้ายๆ กับตอนไปนั่งรับประทานของหวานกับครอบครัวในเยาวราช ทำให้คลายความคิดถึงบ้านคิดถึงทุกคนในครอบครัวลงได้บ้าง ทั้งยังไม่ลืมสั่งบะหมี่ใส่กล่องไปฝากเพื่อนสาวชาวญี่ปุ่นอีกด้วย

            ชั่วโมงเศษที่เดินอยู่ในไชน่าทาวน์พร้อมกับรับประทานอาหารมื้อเย็นนั้นก็ใกล้เวลาเริ่มงานเข้ามาทุกที พราวพุธจึงเดินไปอีกไม่ไกลก็จะถึงที่ตั้งของโรเซ่ วาเคชั่นคลับ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างไชน่าทาวน์และลิตเติ้ลอิตาลี

            โรเซ่ วาเคชั่นคลับ เป็นแหล่งที่เที่ยวของผู้มีอันจะกินในนิวยอร์ก ลูกค้าทุกคนต้องเป็นสมาชิกรายปีถึงจะมีสิทธิย่างกรายเข้ามาใช้บริการ พนักงานทุกคนที่จะได้เข้ามาทำงานจึงต้องถูกเทรนมาเป็นอย่างดี ต้องเอาใจใส่และเห็นความต้องการของลูกค้าเป็นสำคัญ แม้ว่าค่าตอบแทนในชั่วโมงการทำงานจะไม่แตกต่างจากคลับทั่วไปแต่ทิปที่ลูกค้าเต็มใจจ่ายให้นั้น เป็นแรงใจชั้นเยี่ยมและทางคลับก็ไม่ได้ขอส่วนแบ่งจากพนักงานเลย

            โชคดียิ่งนักที่โคโน่นั้นติดต่อกับมิกิ ผู้เป็นน้า ตั้งแต่ช่วงที่อยู่เพนซิลเวเนีย ตอนแรกก็ให้ช่วยมองหางานพาร์ทไทม์ในตอนที่ต้องอาศัยอยู่ในนิวยอร์ก เมืองที่มีค่าครองชีพสูงไม่ใช่น้อย เมื่อเธอและโคโน่เดินทางถึงนิวยอร์ก มิกิจึงเรียกเข้าไปหาและอธิบายขอบเขตของงานให้ได้รับรู้และทั้งคู่ก็สามารถผ่านมาตรฐานการให้บริการลูกค้า ประกอบกับช่วงนั้นทางคลับยังขาดพนักงานอีกสองสามคน ทั้งคู่จึงได้เข้าทำงานในทันที

            เดินมาไม่ไกลนักพราวพุธก็ได้เห็นร่างคุ้นตาของเพื่อนสาวยืนรออยู่ตรงทางเข้าคลับด้านข้าง ซึ่งพนักงานทุกคนต้องใช้ประตูนี้ในการเข้า-ออก เท่านั้น

            “มารอนานรึยัง โคโน่” พราวพุธทักทายพร้อมทั้งเอื้อมมือไปแตะแผ่นหลังเพื่อนให้เดินนำหน้าเข้าไปด้านใน จากนั้นจึงยื่นถุงบะหมี่ไว้ตรงหน้าเพื่อน “ซื้อมาฝาก รู้ว่าเธอต้องหิวแน่ๆ

            โคโน่ยิ้มจนตาหยีพร้อมรับถุงหิ้วในมาถือเสียเอง “เดี๋ยวถึงห้องแต่งตัวแล้วจะจัดการเลย เหลือเวลาอีกนิดหน่อยกว่าจะเริ่มงาน”

            ว่าแล้วก็เร่งฝีเท้าให้ถึงห้องแต่งตัวเร็วขึ้นจนคนที่เดินตามต้องหัวเราะร่วน เพราะรู้ว่ากลิ่นหอมของอาหารนั้นยั่วน้ำลายโคโน่สักแค่ไหน ในระหว่างที่โคโน่กำลังจัดการกับบะหมี่เกี๊ยวแสนอร่อยนั้น พราวพุธก็กำลังแต่งตัวด้วยฟอร์มของพนักงานซึ่งเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปผูกโบไทกับกางเกงสกินนี่สีดำ เน้นโชว์สรีระของผู้หญิงทว่าปราดเปรียวและคล่องแคล่วอยู่ในที

            “รู้ไหมว่าวันนี้กาบี้ทำให้ฉันประสาทเสีย อ๊า...” พูดเพียงเท่านั้นแล้วต้องครางลากเสียงยาว เมื่อได้เห็นเรียวขาของพราวพุธซึ่งเจ้าตัวกำลังวางเท้าบนม้านั่งแล้วดึงเชือกผูกบูตความยาวถึงหัวเข่า “ทำไมขาฉันถึงไม่เรียวสวยเหมือนเธอนะ พราว”

            สาวขาสวยหัวเราะร่วนเพราะเป็นคำชมที่ได้ยินได้ฟังมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ในบรรดาพี่น้องทั้งสี่คนมีหน้าตาสะสวยกันไปคนละแบบ คงจะมีเพียงแค่เธอคนเดียวกระมังที่ไม่ได้สวยหวานเหมือนใคร แต่ทุกคนล้วนแล้วแต่อิจฉารูปร่างเพรียวระหง โดยเฉพาะสะโพกผายถึงสามสิบเจ็ดนิ้วแต่เมื่อไล่สายตาลงมายังเรียวขากลับน่ามองยิ่งนัก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

194 ความคิดเห็น

  1. #45 windstream (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 23:00
    รอค่ะ....ที่รักของฉานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน(รอลุ้นอยู่นะค่ะว่าพระนางเมื่อไหร่จะได้พบกัน)
    #45
    0