เกมวิวาห์เจ้าสาวมาเฟีย (วางแผงงานหนังสือ 13 ตุลาคมนี้)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 1 มาเฟียเวนโตล่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    18 ก.ย. 59

            


ดิโน่สลัดความรู้สึกอ่อนไหว คลางแคลงใจต่อกันที่เกิดขึ้นตลอดเวลาออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อก้าวมายืนอยู่หน้าห้องนอนของลูกชาย “เมื่อไหร่จะเลิกเดินหนีฉันสักที”

            “เมื่อตอนที่พ่อไม่มีแรงเดินตามผมล่ะมั้ง” เป็นปกติที่คอนเนลิโอไม่เคยเปลืองเวลากับการโต้ตอบผู้เป็นพ่อ

            “เกลียดฉันนักก็เอาปืนมายิงให้ตายไปเลยสิ จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว”

            “จบตรงผมถูกลากคอเข้าคุกน่ะสิ พ้นโทษออกมายังต้องถูกชาวโลกประณามว่าชั่วว่าเลว” ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วเดินตรงไปยังระเบียง ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วยกขาทั้งสองข้างขึ้นวางช่วงข้อเท้าพาดกับระเบียง ซิการ์กับไลต์เตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะถูกเจ้าตัวหยิบขึ้นมาใช้งานอย่างคล่องมือ “เอาเป็นว่าอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ แบบนี้ล่ะ ดีที่สุดแล้ว”

            ดิโน่หัวเราะพรืดกับคำประชดประชันของลูกชาย “หึ! ถ้าใจแกมันดีเหมือนคำพูดเมื่อไหร่แล้วค่อยมาว่ากันเถอะ”

            มีหรือที่คอนเนลิโอจะสนใจกับคำตอบโต้นั้น เขายังนั่งกระดิกเท้า สูบซิการ์ แหงนหน้าพ่นควันกลางอากาศ สบายใจราวกับพระราชา หากความเงียบที่ได้รับนั้นคือสิ่งผิดปกติระหว่างพ่อลูก นั่นทำให้มาเฟียหนุ่มเหลือบสายตามองไปยังผู้เป็นพ่อ

            ดิโน่หยิบกระดาษสามสี่แผ่นซึ่งวางอยู่บนโต๊ะโดยมีหน้ากากประดับเพชรวางอยู่ใกล้ๆ กัน ผู้สูงวัยไล่สายตาตามภาพและข้อสรุปบนเอกสารนั้นอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังสามารถเข้าใจในเรื่องที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี

            “อาสะใภ้แกนี่ เกินจะบรรยายจริงๆ คงกลัวว่าเด มาร์คอส จะไม่มีทายาทสินะ ถึงได้ร้อนรนขนาดโยนผู้หญิงลงบนเตียงให้เซเลส” ดิโน่รู้แก่ใจเป็นอย่างดีเชียวล่ะ ว่าน้องสะใภ้ตัวแสบผู้ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับตนมาตลอดนั้นแผนการลึกล้ำสักแค่ไหน แต่ก็รู้อีกเช่นกันว่า เซเลสตร้านั้นก็ไม่ใช่คนว่าง่ายจนยอมเดินตามกรอบของผู้ใหญ่ที่กำหนดไว้เช่นกัน

            ฮึ! ไม่มีใครรักและเป็นห่วงเขาจริงๆ สักคนหรอก กระทั่งพี่น้องอีกสองคนที่คลานตามกันออกมายังหนีหายไปเสียหมด ดิโน่อดคิดประชดตัวเองไม่ได้

            แม่ของเซเลสตร้านั้นคือน้องสาวคนเล็กของดิโน่ แต่งงานและย้ายไปใช้ชีวิตกับครอบครัวของสามีในบัวโนส ไอเรส เธอและสามีประสบอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์ตกเสียชีวิตทั้งคู่ เซเลสตร้าคือทายาทเพียงคนเดียวจึงอยู่ในความดูแลของโลล่า

            โลล่าเป็นพี่สาวพ่อของเซเลสตร้า มีศักดิ์เป็นป้าของเซเลสตร้าและได้สิทธิ์เลี้ยงดูอย่างชอบธรรมตามพินัยกรรม เรื่องนี้ทำให้ดิโน่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพราะเขาเองไม่มีสิทธิ์ในการเลี้ยงดูร่วมด้วยเลย ทั้งที่มีศักดิ์เป็นลุงเช่นกัน

            ช่วงนั้นดิโน่จึงส่งน้องชายเป็นตัวแทนไปเจรจาของเลี้ยงดูเซเลสตร้าอยู่บ่อยครั้ง แต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อน้องชายที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว ส่งข่าวว่าจะใช้ชีวิตคู่กับโลล่าที่บัวโนส ไอเรส มันน่าโมโหตรงที่ไม่สามารถเรียกร้องสิทธิ์การดูแลเซเลสตร้าแล้วยังตกหลุมพรางของสาวแก่โลล่า

            ตกลงใจใช้ชีวิตร่วมกับผู้หญิงเลยวัยเจริญพันธุ์แล้วสินะ ถึงไม่มีทายาทไว้สืบสกุลจนต้องทำทุกวิถีทาง กระทั่งหาผู้หญิงมาบำรุงบำเรอหลานถึงเตียงเช่นนี้

            คอนเนลิโอลอบถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อเงียบไปครู่ใหญ่ “ไม่เอาน่า... นั่นมันเรื่องไร้สาระ พ่ออย่าไปสนใจนักเลย”

            “ไร้สาระสำหรับคนอื่น แต่ยัยแม่มดนั่นกำลังคิดทำการหยามหน้าฉัน” ดิโน่ตอบแล้วโยนเอกสารในมือลงที่เดิมพร้อมก้าวไปยืนตรงหน้าลูกชายซึ่งนั่งทอดอารมณ์ โดยไม่มีทีท่าว่าจะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนตนสักนิด “โลล่ากำลังหาทางเพิ่มประชากรของเด มาร์คอส ให้เกินหน้าเกินตาเวนโตล่าของเราน่ะสิ”

            “ยังอุตส่าห์คิดได้”

            คำเปรยที่หลุดออกจากปากลูกชายนั้นยิ่งสร้างความขุ่นข้องหมองใจให้ดิโน่มากขึ้น “คอยดูสิ อีกไม่นานยัยแม่มดโลล่าต้องคอยหาผู้หญิงมาให้เซเลสอยู่เรื่อยๆ

            อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ นั่นคือสิ่งที่คอนเนลิโอคิดในใจ ...ก็เซเลสตร้าควานหาตัวนางฟ้าที่หล่นลงบนเตียงเป็นบ้าเป็นหลัง ขนาดออกปากขอความช่วยเหลือจากตน นั่นก็แสดงว่าติดอกติดใจนางฟ้าที่หายตัวเข้ากลีบเมฆเอามากๆ ถ้าหลุดปากเล่าให้ฟังว่าเซเลสตร้าแทบจะหมดอารมณ์พิศวาสต่อผู้หญิงทุกคน แม้กระทั่งเห็นอีหนูกำลังมอบความสุขให้ตน เซเลสตร้ายังรีบวิ่งออกไปอาเจียนแทบไม่ทัน

            เช่นนั้นแล้วพ่อของตนต้องต่อสายตรงถึงเซเลสตร้าเป็นแน่ แต่เพียงแค่คิดในใจสายตาและสีหน้าของผู้เป็นพ่อที่กำลังจ้องมองตนนั้นก็ทำให้เรื่องที่คิดในใจ เปิดเผยออกมาโดยไม่ต้องเสียเวลาอธิบาย

            ดิโน่หัวเราะพรืดออกมาอย่างไม่อยากเชื่อว่าแผนการคร่ำครึของโลล่าจะได้ผลเช่นนี้ “นี่อย่าบอกนะว่าเซเลสติดใจผู้หญิงคนนั้นแล้ว”

            “คิดมากอีกแล้ว”

            “คิดน้อยได้ที่ไหน” ดิโน่สวนกลับทันควัน “ถ้าไม่หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วจะให้แกช่วยควานหาตัวแบบนี้เรอะ?”

            เยี่ยม! คอนเนลิโอชักเริ่มเห็นด้วยกับคำพูดของใครหลายคนที่บอกว่า... พ่อกับเขานั้นมีหลายอย่างที่เหมือนกัน

            ดิโน่ส่ายหน้ากับเรื่องเหลือเชื่อที่เพิ่งรับรู้ “โธ่! ที่แท้ก็เล่นไม่ซื่อ ต่อหน้าก็วางตัวเป็นผู้ดี ประณามหยามเหยียดฉันว่าเห็นผู้หญิงเป็นแค่เครื่องมือระบายอารมณ์ แล้วตอนนี้เป็นยังไง”

            คอนเนลิโอไหวไหล่ คิดหาคำตอบแก้ตัวแทนญาติผู้น้อง “เซเลสคงแค่หลงชั่วครั้งชั่วคราว ไม่ใช่ว่าอึ๊บกันครั้งเดียวแล้วจะมีเด็กเลยสักหน่อย”

            “ก็สวยใช้ได้” ดิโน่ตอบตามที่เห็นในรูปภาพ “แต่แค่สวยก็ไม่ได้หมายความว่ามีสายเลือดสูงส่งสักหน่อย”

            ความจริงแล้วดิโน่ไม่เคยถือสาเรื่องปูมหลังของใครสักคนหรอก แต่สำหรับโลล่าซึ่งแสดงออกว่าเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วทั้งการกระทำและความคิด การเลือกผู้หญิงสักคนให้หลานชายจึงเป็นเรื่องสำคัญมากโข

            “โลล่าน่าจะคัดเลือกมาแล้วมั้ง” ตอบอย่างเป็นกลางเพราะการเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของดอนดิโน่นั้น สอนมาเฟียหนุ่มให้รู้ว่า หากอยากจบหัวข้อสนทนาอันน่าอึดอัดใจลงจงอย่าคิดมีใจฝักใฝ่ฝ่ายตรงกันข้ามเด็ดขาด

            ดิโน่เบ้ปาก ส่ายหน้าไม่เห็นด้วยกับคำตอบนั้น “ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะยอมทำแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะอยากได้เงิน”

            “ดีออก สายเลือดของผู้หญิงหิวเงินจะทำให้เกิดความกระตือรือร้น ทะเยอทะยาน นับเป็นนิสัยดีๆ ที่ควรมีอยู่ในตัวผู้นำตระกูลใหญ่”

            “ที่แกพูดก็ไม่ผิดหรอก แต่มันก็ไม่ได้ถูกไปเสียหมด” แม้จะตอบออกไปเช่นนั้นแต่ยังอดคิดไม่ได้ว่า แม่มดจอมแสบอย่างโลล่าต้องพ่นพิษบางอย่างใส่ตนในไม่ช้านี้

            สีหน้าครุ่นคิดอย่างหนักนั้นทำให้คอนเนลิโอทรงตัวลุกขึ้นแล้วหยิบซิการ์จ่อตรงริมฝีปากของผู้เป็นพ่อ “คลายเครียดสักหน่อยไหม”

            คนที่ตัดสินใจเลิกสูบซิการ์เด็ดขาดมามากกว่ายี่สิบปีแล้วเบือนหน้าหนีทั้งยังยกมือขึ้นปัดข้อมือของลูกชายออก ก่อนจะกระแทกเสียงตอบ “ไม่ จะอยู่นานๆ เพิ่มความเครียดให้แกไปอีกสักสามสิบปี”

            คอนเนลิโอปั้นหน้าเมื่อยมองตามร่างของพ่อที่เดินออกไปจากห้องนอน จากนั้นจึงถอยกลับมาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของโลล่า ผู้เป็นอาสะใภ้สักเท่าไหร่ แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวมากเกินกว่าที่ตนจะเข้าไปออกความคิดเห็นนัก

            ทว่าสิ่งที่ยังค้างคาใจมาเฟียหนุ่มคงหนีไม่พ้นการฆ่าปิดปากชายห้าคนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ ความจริงแล้วเขาไม่ได้วางสไนเปอร์อย่างที่ทุกคนเข้าใจแต่นั่นเป็นเพียงตัวช่วยเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ศัตรูไม่กล้าผลีผลาม เพราะการฆ่าปิดปากนั้นเตือนให้เขารู้ว่า...

            ผู้บงการที่แท้จริงยังไม่อยากเปิดเผยโฉมหน้า นั่นผิดวิสัยของมาเฟียที่ใช้กำจัดศัตรูในโลกมืดยิ่งนัก ใช่ว่าศัตรูจะขี้ขลาด หวาดกลัวการโต้กลับจากตนแต่เพราะพวกมันถือไพ่แต้มเป็นต่อ สิ่งที่แน่ไปกว่านั้นคือทุกวินาทีในนิวยอร์กนี้ยังเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน อีกทั้งยังไม่รู้ว่าพวกมันต้องการเอาชีวิตของผู้เป็นพ่อจริงๆ หรือเป็นเพราะสบโอกาสในตอนที่พ่อไม่มีผู้ติดตามเท่านั้น

            หวังว่าเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจชันสูตรจนยืนยันอัตลักษณ์ของบุคคลได้แล้ว นั่นจะเป็นข้อมูลของชายทั้งห้าคนอย่างแท้จริง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

194 ความคิดเห็น

  1. #38 Love Have (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 18:54
    ไม่อยากจะเชื่อว่าดอนจะเป็นคนที่มีจิตใจดีแอบซ่อนอยู่ค่ะ
    #38
    0
  2. #27 mmnm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 08:43
    ลุ้นๆๆนะคะดอน
    #27
    0